வார்த்தைகளின் விளிம்பில்

லட்சிய இசை - டெபுஸி, சோபின், ஷுபர்ட் பின்னே இளையராஜா!

லண்டன் இசை நிகழ்ச்சியில் மூன்றாம் நாளான இன்று மதியம் மூவர் இசை. பீத்தாவன், டெபுஸி, சோபின் - மூவரும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு இசையமைப்பாளர்கள்.

ஒரே நாளில் பல அரங்கங்களில் மதிய நேர இசை நிகழ்ச்சிகள் நடக்கின்றன. பொதுவாக, என் அலுவலகத்துக்கு அருகே இருக்கும் அரங்கத்தை மட்டுமே இதுவரை தேர்ந்தெடுத்து வந்தேன். ஆனால், பல இடங்களிலும் நிகழ்ச்சி நடப்பதால் இசை நிரலை ஒரு முறை நோட்டம் விட்டபின் செல்லும் வழக்கத்தைத் தொடங்கலாம் என்றிருக்கிறேன். பிரத்யேகமான காரணம் என எதுவுமில்லை என்றாலும், பல தேவாலையங்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை இசையை மட்டுமே வாசிக்கின்றனர். இருபதாம் நூற்றாண்டு இசை எனும் நவீன வகைகளின் ஆத்திகவாதம் ஒவ்வாதது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

கடந்த ஐந்து நூற்றாண்டுகளாக வளம் பெற்று வரும் மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய சங்கீதத்தை இசை விமர்சகர்கள் பலவிதங்களில் வகைப்படுத்தியுள்ளனர். பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் தூய சாஸ்த்ரிய சங்கீதம், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு கற்பனாவாதம், இருபதாம் நூற்றாண்டு பின்நவீனத்துவ இசை என மேலோட்டமாக இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். கலை, நாடகம், இலக்கியம், தத்துவ தளங்களிலும் இதே பிரிவினை உண்டு.

கால தேச வர்த்தமானங்களைத் தாண்டி இன்னொரு வகையான பிரிவினை கொண்டு மேலும் நெருக்கமாக இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

கர்நாடக சங்கீத பாணியில் இப்பிரிவினையை லட்சண இசை, லட்சிய இசை எனக் குறிப்பிடலாம். இசை இலக்கணத்துக்கு உட்பட்டு எவ்விதமான லய ஸ்ருதி இலக்கண விழைவும் அல்லாது திட்டமிட்ட வடிவில் அமைவது லட்சண இசை. மிகவும் கட்டுக்கோப்போடு எல்லை தாண்டிவிடாமல் கவனத்தோடு அமையும் இசை இது. இசைக் கலைஞரின் கற்பனை, படைப்பாற்றல் திறமைக்கு உட்பட்டு இசை இலக்கணத்தை மீறி அழகியலின் உச்சகட்ட சாதனையாகப் படைப்பது லட்சிய இசை. லட்சிய இசை தடைகளே இல்லாதது. கலைஞருக்கே தெரியாமல் லட்சண பாவங்கள் அதில் தென்படலாம், ஆனால் திட்டமிட்டு அவை உருவாக்கப்ப்டுவதில்லை. கர்னாடக சங்கீதம், ஜாஸ் போன்றவற்றில் இருக்கும் இயல்பான மெருகேற்றம் கலைஞரின் திறமையை வெளிக்காட்டவதினால் லட்சிய இசைக்கு உருவாகிறது.

லட்சிய இசைக்கு அசாத்திய கற்பனை அவசியம். அதைத் தவிர அளவிலாத துணிவும் மிக அவசியம். குறிப்பாக, இசை போன்ற மென் உணர்வுகளைத் தூண்டக்கூடியத் துறையில் லட்சிய இசையின் செல்வாக்கு எல்லா இடத்திலும் பொருந்தாது என்பது என் எண்ணம். கூட்டத்துக்குத் தகுந்தாற்போல லட்சண அல்லது லட்சிய இசையை உருவாக்கும் இசைக்கலைஞர்களும் உண்டு. லட்சிய இசையை இசைக்கும் திறமைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கும் வண்ணம் கேட்பவர்களின் மனோபாவமும் இருக்க வேண்டும்.ஜனரஞ்சகமானக் கலவைக் குழுவில் லட்சிய இசைக்கான செவிகள் குறைவாகவே அமையும்.

என் அலுவலகத்தருகே இருந்த இரு தேவாலயங்களிலும் மதிய நேர இசை நிகழ்ச்சிகள் இருந்தன. ஒன்றில் பீத்தாவனின் இசைத் துணுக்குகள். மற்றொன்றில் சில குரலிசைப் பாடல்கள் - தேவாலய சான்ட்ஸ் வகையறா. இரண்டையும் கேட்க மனமில்லாமல், சற்று தூரத்தில் இருந்த பிஷப்கேட் கல்லூரி அரங்கில், டெபுஸி, சோபின், பீத்தாவன் இசையைக் கேட்கச் சென்றேன்.

இதில், சோபினின் இசையை சில இடங்களில் கேட்டிருந்தாலும், டெபுஸி முற்றிலும் புதுசு. அதற்காகவே இந்த நிகழ்வைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். முழு திருப்தி எனச் சொல்லமுடியாது. சாஸ்த்ரிய சங்கீதத்தில் புதுவகை முயற்சிகளையும், பின்நவீனத்துவ இசைத் துணுக்குகளையும் ரசிக்க ஒரு மனக்குவிப்பு அவசியம். அதுவும் தொடர்ச்சியாக கேட்டால் மட்டுமே அவற்றின் பிரயோகங்களும் நளினமும் புரியும். இசையை இசைக்காக மட்டும் ரசிக்க ஒருவித கனிவான மனநிலை தேவைப்படுகிறது. தத்துவப் பாடல்களைக் உணர்ந்து ரசிக்கத் தேவைப்படும் மனச் சஞ்சலம் போல. குறிப்பாக, டெபுஸி போன்ற நவீன பாணி இசைத் துணுக்குகளை பயன்படுத்தியவர்களது இசையை சாப்பாடு முடித்தபின் வெத்தலை மடித்தபடி ‘ஆமாம், ஒரு பாட்டு படி’ என ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு கேட்க முடியாது.

ஏன் அப்படி ஒரு மனநிலை தேவைப்படுகிறது?

பொதுவாக இசையை ரசிக்கத் தேவைப்படும் மனநிலைக்கும் இதற்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை. சில வகை இசை தன்னியல்பாகவே நம் உணர்வுகளைத் தூண்டிவிடும். பழைய ஞாபகங்கள் வழியாக. ஏற்கனவே கேட்ட பாடலென்றால் அப்போது நடந்து சம்பவத்தை நினைவுக்குக் கொண்டுவந்து நம்மிடையே உறவாடத் தொடங்கிவிடும். நண்பனைப் போல, நம் தோளில் உட்காரக்கூடிய அவற்றுக்கு ஏற்ப நம் மனநிலையும் மாறிவிடும். ஊரடிங்கிய நள்ளிரவில் ரசிக்கும் பழைய சினிமா பாடல்கள் போல.

ஆனால், சில நுணுக்கமான வாசல்கள் வழி மேற்கத்திய இசை நம்மை அடைகிறது. கான்சர்ட்டோ, சிம்பொனி எனச் சொல்லும்போது கூடவே வரும் E Major, G Minor எனும் கார்ட்ஸ் வகைகள் இதற்கு பெரிதும் உதவுகின்றன. ராகங்களில் சில குறிப்பிட்ட ஸ்வர சஞ்சாரங்கள் முக்கிய்மானவை, தனித்துவமானவை என்பதுபோல இந்த இசைக்கு  கார்ட்ஸ்கள் தான் ஆதார ஸ்ருதி. நன்றாக கவனிக்கும்போது, இந்த கார்ட் தான் மீண்டும் மீண்டும் பல திசைகளிலிருந்து வந்தடையும் இடமாக இருக்கும். அதாவது E Major எனும் இசை கோர்வை, E Major கார்டில் தொடங்கும், பின்னர் பல ஸ்வர கூட்டணிகள் இசையின் கருவை வளர்த்தெடுக்கும். ஆனாலும், அப்படி திசையறியாமல் செல்லும்போதெல்லாம் நம்முடைய நினைப்பு முழுவதும் தொடங்கிய E Major ஸ்வரக் கூட்டிலேயே இருக்கும். எப்போது திரும்ப அங்கேயே வருமோம் என இருக்கும் - இந்த தவிப்பு தான் இசையின் ஆதாரம்.

பீத்தாவனுக்கு முன்பிருந்த இசையமைப்பாளர்கள் ரசிகர்களை மகிழ்விக்க பல முறை ஆதார ஸ்ருதியை நோக்கி தங்கள் ஸ்ருதிகளை ஒன்றிணைப்பார்கள். ஆதார ஸ்ருதியைப் பல முறை வலம் வருவார்கள். நம் வீட்டுக்குள் பாதுகாப்பாக இருக்கும் உணர்வை இது உண்டாகும். ஆனால், இதையே செய்துகொண்டிருந்தால் அலுப்பாகிவிடும் என்பதால் ஸ்வர சஞ்சாரத்தில் ஈடுபட்டு பல ஸ்வரங்களில் வலம் வருவார்கள்.

பீத்தாவனுக்குப் பின்னர் வந்தவர்களில் பலர் நாடகத்துக்குத் தேவையான தவிப்பு, இழப்பு, தாபம் போன்ற உணர்வுகளை இசையில் உருவாக்கத் தொடங்கினர். அந்த டென்ஷனை கடைசி வரை தக்கவைக்கவோ, ரசிகர்களை அளவுக்கதிமான தவிப்பில் தத்தளிக்கவைக்கவோ இது மிகவும் உபயோகமாக இருந்தது. இதை chromatic harmony என வகைப்படுத்துவர். அதாவது ஆதார கார்டின் ஸ்வரங்களை தொடாமல் மற்ற ஸ்வரங்களை மட்டும் உபயோகப்படுத்தும் பாணி. கீழுள்ள காணொளியில் இது மிகத் தெளிவாக உணர்த்தப்படுகிறது. மகிழ்வான உணர்வைத் தரக்கூடிய கொண்டாட்டமான இசை என யாரேனும் இதைக் கூற முடியுமா? அதற்காக இது சோக இசை என்று அர்த்தமாகாது. ஏதோ முடிவடையாத உணர்வு எஞ்சி இருக்கும் என்பது கேட்கும்போது தெரியும்.

 

டெபுஸியின் ’நீர் பிம்பங்கள்’ (Reflects dans l'eau from Images) இசை அப்படிப்பட்ட உணர்வை இன்று எனக்குத் தந்தது. மிகவும் தத்தளிக்கும் உணர்வு. ஒருவேளை இசையமைப்பாளர் இந்த உணர்வைத் தரவேண்டும் என நினைத்தாரோ என்னமோ? ஆனால், தொடங்கிய நொடியிலிருந்து மிகவும் சஞ்சலத்தை மட்டுமே இந்த இசை அளித்தது. மதிய வேளையில் அலுவலக வேலைகளின் இடைவெளியில் கேட்கக் கூடிய இசையில்லை. பல கார்டுகளை ஒன்றாக ஒலித்த சமயம் இசையின் ஸ்வர விலகல்கள் மட்டுமே அதிகமாக இருந்தது. ரொம்பவும் dischordant இரைச்சல். வேறொரு தருணத்தில் கேட்டால் நம் மனதைத் தொட்டுப் பார்க்கும் என நினைக்கிறேன். அதற்கான தருணம் வாய்க்க வேண்டும். கீழிருக்கும் காணொளியில் இதைக் கேட்கலாம்.

 

டெபுஸியின் புதுவகை நுணுக்கங்களை பின்னர் வாக்னரும் பிரயோகப்படுத்தினார். குறிப்பாக வாக்னரின் ’லே வல்கைர்’ எனும் இசை நாடகத்தில் chromatic harmony வகை டென்ஷன்களை உபயோகித்திருப்பதால் டெபுஸியே இதன் தந்தை என அழைக்கப்படுகிறார். வாக்னரின் நாடகங்களில் இதன் பிரயோகம் இன்றளவும் பிரபலமாக இருக்கிறது.

அடுத்து, சோபினின் இசை A Flat Major மற்றும் C Sharp Minor பாடங்கள் (Etude in A Flat Major Op25, Etude in C Sharp minor Op.25). மிக ரம்மியமான தாலாட்டு இசை போல இருந்தன. ஆனால் இதிலும் சில அபஸ்வர துணுக்குகள் நவீன முயற்சி போலத் தோன்றியது. இசை தரும் மனவிலக்கமும் ஒருவகை உணர்வு தான்.

 

கடைசியாக வந்தது பீத்தாவனின் சொனாட்டா (D Minor Op 32). பீத்தாவனின் இசை மேல் எனக்கு எப்போதும் மிகுந்த மரியாதை உண்டு. லட்சிய இசைக்கு மிகச் சிறந்த உதாரணமாக இவரது இசையைச் சொல்கிறார்கள். என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அவ்ரது தனியாத கனவு காணும் கலைஞர் எனும் முகம் தான். காது கேட்காமல் போனபின்னும் மிகப் பிரம்மாண்டமான இசையை எழுதியிருக்கிறார். குறிப்பாக அவரது கடைசி காலகட்டது இசை, நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங் போல,  a giant leap for mankind தான். இந்த சொனாட்டாவிலும் முதல் பகுதியில் வரும் தீவிரம் எனக்கு மிகவும் உணர்ச்சிகரமாகத் தோன்றியது. குறிப்பாக, 0:38 பகுதியிலிருந்து வரும் கருவை மீண்டும் மீண்டும் பல இடங்களில் கொண்டு இணைக்கும் அவரது பாங்கு ஆஹாகாரம் போட வைத்தது. நிச்சயம் கேட்க வேண்டிய ஒரு இசைத் தொகுப்பு.

 

ஏன் நவீன புது முயற்சி இசையை ரசிக்கும் மனநிலை நமக்கு ஒர் acquired taste ஆகவே இருக்கிறது? நம்மால் திரும்ப நினைவுபடுத்தக்கூடிய சொற்கட்டுகள், இசை துணுக்குகள் உள்ள இசையை மட்டும்தான் ரசிக்கிறோமா? முணுமுணுக்க முடிகிற இசைத்துண்டுகள் தான் நம்மை பாடலுடன் அல்லது இசையுடன் மீண்டும் உறவுகொள்ள வைக்கும் அடிப்படை ரகசியமா? ரயில் தண்டவாளங்கள் போல எந்த மன நிலையிலும் நம்முள் சேராத இசை வகைகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. நாம் அவற்றுக்கு பல சந்தர்பங்கள் அளிப்பது போல, இசையில் வரும் பல பிரயோகங்களும் நமக்கு பல சந்தர்பங்களை அளிக்கின்றன. ஏதேனும் ஒன்றைப் பிடித்து என் கதவைத் திறந்திட மாட்டாயா எனக் கேட்பது போல.

எதைக் கேட்டு பாதிக்கப்பட்டு ’இதயம் போகுதே’ பாடல் உருவானது என இளையராஜா மனம் திறந்திருப்பதை சமீபத்தில் பார்த்திருப்போம். எப்படி நாட்டுப்புற இசை சங்கதிகளை பாடல்களில் புகுத்தியுள்ளாரோ, அதே மாதிரி மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய இசை பாணியும் அவரது இசையில் நிரம்பியுள்ளன. arrangement எனச் சொல்லக்கூடிய பாணிமாற்றத்தில் மிகவும் தேர்ந்தவர். அதாவது, சில வாத்தியங்களைக் கொண்டு ஒரு பாணியில் அமைந்த இசையை, வேறொரு கருவியில் முற்றிலும் புது பாணியில் தரக்கூடியதைத் தான் arrangement எனக் கூறுவர். ராஜாவின் பின்னணி இசையில், ஒரு இடத்தில் தந்திக் கருவிகள் செய்யும் ஜாலத்தை வேறொரு இடத்தில் குழல் கருவிகள் செய்யும். அப்படி ஒரு விஷயத்தைத் தான் இந்த பாடலில் அவர் செய்துள்ளார்.

ஷூபர்டின் முடிவடையாத சிம்பொனியின் (Schubert Unfinished Symphony 8) முதல் பகுதியை இளையராஜா மேடையில் ஒருங்கிணைத்தார். பின்னர், அந்த இசையின் அடித்தள உணர்வு மாறாமல் பாடலாக மாற்றியதையும் செய்து காட்டியதும், நம்முன் நிகழ்த்தியதும் ஒரு பெரும் ரிக்கார்டிங் அறையில் இருந்து கவனிக்கும் சந்தோஷத்தை அளித்தது. கீழே ஷுபர்டின் Unfinished Symphony.

 
 

 

நாத வினோதங்கள், நடன சந்தோஷங்கள் - செயிண்ட் சான்ஸ்

இன்று மதியம், லண்டன் இசை மாத நிகழ்ச்சியின் தொடர்ச்சியாக, புனித ஆன் தேவாலையத்தில் ரசித்த இசை - செயிண்ட் சான்ஸ் அமைத்த பியானோ ட்ரியோ (E minor Op 92)

பீத்தாவனுக்குப் பிறகு மிகப் பிரம்மாண்டமான இசை அலங்காரங்களை அமைத்தது செயிண்ட் சான்ஸ் (Camille Saint-Saens, 1835-1921) எனும் பிரெஞ்சு இசையமைப்பாளர். மொசார்டை விட செயிண்ட் சான்ஸ் மிக அற்புதமான இசையமைப்பாளர் எனப் பல இசை விமர்சகர்கள் கருதுகிறார்கள். சிறுவர்களுக்கான இனிய எளிமையான இசை பாணிகளை பிரயோகித்து இசையமைத்தவர் என மொசார்ட்டை சில இசை விமர்சகர்கள் குற்றம் சொல்கிறார்கள். தன்னியல்பாக இசையில் அமையக்கூடிய படைப்பியல்பை மட்டுப்படுத்தி சில சட்டகங்களுக்குள் அடைக்கப் பார்த்தவர் என்பதே அவர் மேலுள்ள குற்றச்சாட்டு. அப்படி என்ன தான் செய்தார்?

ராக பிரயோகங்களையும் சாத்தியங்களையும் மிக விரிவாக வெளிப்படுத்தக் கூடியது கர்னாடக சங்கீத ஆலாபனைகள். லயக் கட்டுப்பாடில்லாமல் பாடகரின் கற்பனைக்கு ஏற்றார்போல ராகத்தின் சில விஷேசப் பிரயோகங்களை மிக விஸ்தாரமாக எடுத்துரைக்கும் இடம். கிட்டத்தட்ட ராகத்தின் தனிப்பட்ட இயல்பான சில சங்கதிகள் இதன் மூலம் பல தளங்களுக்கு பரவும். இதனாலேயே முன்னர் ஆலாபனை மட்டுமே பல மணி நேரங்கள் நீண்ட கச்சேரிகள் இருந்திருக்கின்றன. பல கச்சேரிகள் நள்ளிரவையும் தாண்டி அதிகாலையில் முடிவடைய இதுவும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கிறது. பாடகரது கற்பனையே இதன் எல்லை.

அதேபோல, தேவாலய இசையாகத் தொடங்கிய ஐரோப்பிய சாஸ்த்ரிய இசையும் பாடகர்களின் குரல் திறமையை நம்பியே இயங்கியது. க்ரிகாரியன் சாண்ட்ஸ், பாக்கின் மாஸ் போன்றவை பாடல் குழுக்களின் குரல்களது ஏற்ற இறக்கங்களையும் பெரிதும் நம்பியிருந்தன. காலப்போக்கில் வாத்திய இசையாக அவை மாறியபோதும் இசையமைப்பாளரின் கற்பனையைப் பொருத்து அவை பல திசைகளிலும் பயணிக்கும். மெல்ல, இசைக்கென புது கோட்பாடுகளை இசை விமர்சகர்கள் உருவாக்கினர். அதாவது சொனாட்டா, சிம்பொனி, கான்செர்டோ என இசையில் பல கட்டமைப்புகள் உருவாயின. அவற்றைக் கொண்டு தான் இசையை விளக்கவும், இசையைத் தர நிர்ணயம் செய்யவும் ஆரம்பித்தனர்.

 

 

தனது கற்பனை மூலம் பல இசைக் கோர்வைகளை உருவாக்கிய மொசார்ட், அவற்றை பல ‘பாணி’ புட்டிக்குள் அடைக்கத் தொடங்கினார். சொனாட்டா என்பது இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் - முதல் பகுதியில் வரும் ஸ்வரங்கள் கடைசி பகுதியிலும் வர வேண்டும் - என இசை விமர்சகர்கள் அமைத்த கட்டமைப்புக்குள் இசையை எழுதத்தொடங்கினார். இதனால் முதலில் அடிவாங்கியது அவரது சுயக் கற்பனையின் விஸ்தாரம். பல தரப்பட்ட இசை வகைகளை தன் குறுகிய காலத்துள் எழுத முடிந்தாலும் அவரால் பீத்தாவன் போல அசாத்தியமான படைப்புகளை உருவாக்க முடியவில்லை. காது கேளாமல் போனாலும், பெரும் கனவு உந்தித் தள்ள அளப்பெரிய படைப்பை உருவாக்க பீத்தாவன் முனைந்தார். அவரது சிம்பொனி ஐந்தின் தொடக்கத்தைக் கேட்டாலே இதன் சாத்தியங்களை நாம் உணர முடியும்.

 

 

ஜெர்மன் உலகம் இசைக்கு தந்த கொடை எனப் பல பெரும் இசையமைப்பாளர்களை அடையாளம் காட்ட முடியும். ஆனால், பிரான்சில் பீத்தாவன் போல அசாத்திய தரிசனம் நிரம்பிய ஒருவர் செயிண்ட் சான்ஸுக்கு முன்னர்  இல்லை என்பதே இசை விமர்சகர்களின் கருத்து. அதனால் செயிண்ட் சான்ஸின் இசை ஐரோப்பிய இசையின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக கருதப்படுகிறது.

நான் செயிண்ட் சான்ஸின் இசையை அதிகமாகக் கேட்டதில்லை. நான் விரும்பிப் படிக்கும் மேற்கத்திய இசை விமர்சகர் Alex Ross எழுதிய The Rest is Noise புத்தகத்தில் அவரைப் பற்றி படிக்கும்போது சில இசைத் தொகுப்புகள் கேட்டேன். அதற்குப் பிறகு அவரைத் தொடரவில்லை. ஆனால் இன்று நான் கேட்ட பியானோ ட்ரியோ எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. இனிமேல் செயிண்ட் சான்ஸின் இசையைத் தொடர்ந்து கேட்க வேண்டும் எனும் ஆசை பிறந்தது. அதற்கு ஒருசில காரணங்கள் என நான் நினைப்பது;

1. பியானோவின் அசாத்திய வேகம் மற்றும் பல தளங்களில் நடந்த அடிப்படை கருவின் விரிவாக்கமும் முக்கியமான காரணம். கீழிருக்கும் இரண்டு இசைத் துணுக்குகளையும் கேளுங்கள். முதல் துணுக்கு தான் முழு இசைக்குமான அடிப்படை கரு (இதிலேயே 1:24லிருந்து பியானோவின் ஸ்கேல் மாறுகிறது) இரண்டாவது துணுக்கில் இதே கரு எப்படி விரிவடைந்திருக்கிறது எனக் கேளுங்கள்.

 

 

2. பொதுவாக பிரான்ஸ் ஷுபர்ட், பிரான்ஸ் சோபின், ராபர்ட் ஷூமன் போன்றவர்களின் இசையில் இருக்கும் கற்பனாவாதம், திரும்பத் திரும்ப வெவ்வேறு வேகத்தில் வரும் மெலடிகள் போன்றவை ஆரம்பத்தில் கேட்க நன்றாக இருந்தாலும், தொடர்ந்து கேட்க மிகவும் அலுப்பாக இருக்கும். குறிப்பாக நாட்டிய இசை போல ஒரே இசைத் துணுக்கு பல வேகங்களில் வந்தால் இசையில் மாற்றமே இல்லாமல் ரொம்பவும் தட்டையாக இருக்கும். கேட்பதற்கு நன்றாக இருந்தாலும், சுவையான ஒரே ஒரு பதார்தததை மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் சாப்பிடுவது போல சீக்கிரமே அலுத்துவிடும். (சில இசை விமர்சகளுக்கு மொசார்டின் இசை ஏற்றதாக இல்லை என்பதை இதை முன்வைத்து புரிந்துகொள்ளலாம் என நினைக்கிறேன்)

செயிண்ட் சான்ஸ் கற்பனாவாதம் தோன்றிய பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பிறந்தாலும், அவரது இசையில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் ‘நவ யுக’ அடோனல் வகை சோதனை முயற்சிகளும் உண்டு. அதே சமயம், நடன இசையின் துரித தாளங்களின் வெளிப்பாடுகளும் உண்டு. அதனால் இந்த இசை அலுக்கவில்லை - புதுப் புது கதவுகளைத் திறந்தபடி ஒரு கோட்டையை கண்டறிவது போல, இசை வெவ்வேறு புது திறப்புகளைச் சந்தித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. கீழுள்ள இசைத் துணுக்கை மட்டும் கேளுங்கள் - ஏதோ இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஜாஸோ இல்லை நம்மூரின் கமக இசை அலங்காரமோ எனச் சந்தேகம் வந்துவிடும்.

3. நாடக தருணம் போல இசையின் கடைசிப் பகுதியும் மிகுந்த டென்ஷனாக அமைந்துள்ளது. குறிப்பாக வயலினும் பியானோவும் உரையாடும் கடைசி ஐம்பது நொடிகள் அற்புதம்.

பொதுவாக மதிய நிகழ்வுகளுக்கு கூட்டம் சேராது என நினைத்திருந்தேன். ஆனால் இன்று உட்காரவே இடம் கிடைக்கவில்லை. சிறு அரங்கம் தான் என்றாலும் ஐம்பது நாற்காலிகளாவது இருந்திருக்கும். அதே அளவு மக்கள் நின்றபடியும் கேட்டார்கள். செயிண்ட் சான்ஸின் பல ரசிகர்கள் வந்திருந்தார்கள் என நினைக்கிறேன். நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மேலாக கைதட்டல் நிற்கவில்லை.

வைணவ சம்பிரதாயத்தில் ‘எழுந்திரு போதும்’ எனச் சொல்லும்வரை பெரியவர்களின் காலில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து சேவிக்க வேண்டும் எனும் மரபு இருப்பது போல, சாஸ்த்ரிய நிகழ்வுகளில் கைதட்டல் தொடங்கியதும் இசைக்கலைஞர்கள் மேடையில் குனிந்து கைதட்டலை ஏற்று உள்செல்ல வேண்டும் எனும் மரபு உள்ளது. உள் சென்றபின்னும் கைதட்டல் தொடர்ந்தால் மீண்டும் மேடைக்கு வந்து கைதட்டலை ஏற்க வேண்டும். இன்று அந்த மூன்று இளம் கலைஞர்களும் கிட்டத்தட்ட நான்கு முறை மேடைக்கும் உள்ளுக்கும் நடையோ நடை என நடந்துவிட்டனர், அளவில்லா சந்தோஷத்துடன்.

 

லண்டன் கலை நிகழ்ச்சிகள் - மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய இசை.

காண்ட்ராக்ட் முடிந்த ஒரு இடைவேளைக்குப் பிறகு புது வேலைக்குப் போகத் தொடங்கிவிட்டேன். பழைய பிராஜக்டையே சரியா முடிக்கலை திரும்ப வந்து முடிச்சிட்டுப் போ எனக் கூப்பிட்டதால் அங்கேயே மறுபடியும் அடைக்கலம். போன மாதம் திடீரென காண்ட்ராக்ட் முடிந்து வேலை போனபோது, அடடா என்னடா இது புது அலுவலகத்தைச் சுற்றி பல முக்கியமான இடங்கள் இருக்கே அதையெல்லாம் பார்க்கலியே என வந்த எரிச்சலை இப்போது தவணை முறையில் சரி செய்துவருகிறேன். நான் வேலை செய்யும் செண்ட்ரல் லண்டன் அலுவலகத்தைச் சுற்றி பல கலை நிகழ்ச்சிகள் நடந்து வருகின்றன. இந்த வாரம் முதல் நேரம் கிடைக்கும்போது ஒவ்வொன்றாகப் பார்க்க உத்தேசம்.

1. சார்லஸ் டிக்கன்ஸின் இருநூறாவது ஆண்டு பிறந்த நாள் விழாவை முன்னிட்டு, லண்டனின் பல இடங்களில் அவரது படைப்புகள், வாழ்க்கைப் பற்றிய கண்காட்சிகள் நடக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்றாவது பார்த்துவிடவேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கிறது. என் அலுவலகம் இருக்கும் ஹால்பேர்ன் பகுதியில் தான் The Old Curiosity Shop எனும் கடை இருக்கிறது. குறைந்தபட்சம் அதையாவது பார்த்துவிடவேண்டும்.

2. லண்டன் நகரின் இசை விழா கடந்த வாரம் முதல் தொடங்கி விட்டது. பல தேவாலையங்களில் மதியம் ஒரு மணி முதல் இரண்டு மணி வரை ஏதேனும் மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய சங்கீத நிகழ்வு நடைபெறும். சில சமயம் ஜாஸ் இசையும் உண்டு. அனுமதி இலவசம். இன்று ஷூமேன், பீத்தாவனின் நிகழ்வுக்காக புனித ஆன் தேவாலயத்துக்குச் சென்று வந்தேன்.

3. மற்ற இசை நிகழ்வுகள் பற்றிய அட்டவணையை இங்கு பார்க்கலாம்.

4. இவ்வருடம் நடக்கயிருக்கும் ஒலிம்பிக்ஸுக்காக லண்டனின் ஸ்ட்ராட்போர்ட் எனும் இடத்தில் பெரிய விளையாட்டு அரங்கம் தொடங்கப்பட்டுள்ளது. விளையாட்டு நடக்கும் நாட்களுக்குத் தான் டிக்கெட் கிடைக்கவில்லை, இப்போது காலியாக இருக்கும் மைதானத்தையும் அதைச் சுற்றி கட்டப்பட்டிருக்கும் புது டவுன்ஷிப்பையும் பார்த்து வரலாமே!

5. சுமார் நூற்றி ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன் கட்டப்பட்ட லண்டன் தரையடி ரயில் பாதைகளைப் பற்றிய மிக அற்புதமான கண்காட்சி பிரிட்டிஷ் நூலகத்தில் நடந்து கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. லண்டன் தரைக்குக் கீழே இயங்கும் 30 சதவிகித நகரத்தில், பாரீஸின் காடகோம்ஸ் போல பல பூதாகரமான நிழல் பகுதிகள் இருந்தனவாம். அவற்றைப் பற்றி இந்தக் கண்காட்சியில் தெரிந்துகொள்ளலாம். அனுமதி இலவசம்.

6. இரண்டாம் உலகப் போரில் பயன்படுத்தப்பட்ட போர் கப்பல்கள் தேம்ஸ் நதியில் இவ்வருடம் முழுவதும் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டிருக்குமாம். அதை மட்டும் ஏன் விட்டுவைக்க வேண்டும்?

*
இன்றைய இசை நிகழ்ச்சி பற்றி ஓரிரு வார்த்தைகள்.

புனித ஆன் தேவாலயம் உலகப் புகழ் பெற்ற புனித பால் தேவாலயத்துக்கு மிக அருகே உள்ளது. இங்கிலாந்திலேயே இரண்டாவது பெரிய தேவாலயமான புனித பால் அருகே சிறு கீற்று போலிருக்கிறது புனித ஆன் தேவாலயம். வாடிகனின் சர்வாதிகாரத்தை எதிர்த்து அவற்றின் கொள்கைகளுக்கு எதிராகத் தொடங்கப்பட்ட பிராட்டஸ்டண்ட் அமைப்பின் பிதா மார்டின் லூதர் வழி வந்த ஆங்கியேல தேவாலயங்கள் லூதரன் எனப் பெயர் கொண்டன. வாடிகன் நகரப் போப்பைத் தலைமையாக ஏற்றுக்கொள்ளாத இவர்களுக்கு ஆங்கிலேய லூதரன் அமைப்பு தான் இறை கொள்கைகளைத் தீர்மானிக்கிறது. இசைக் கலைஞர் மார்டின் லூதர் தொடங்கிய அமைப்பாததால் இந்த தேவாலயங்களில் இசை மிக முக்கியமான அங்கம் வகிக்கிறது.

குறிப்பாக, புனித ஆன் தேவாலயத்தில் இசைக்காக ஒரு அமைப்பு இயங்குகிறது. மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய சங்கீதம் மட்டுமல்லாது ஜாஸ் போன்ற வகைகளையும் இங்கு இசைக்கிறார்கள். ஆலயத்தின் அமைப்பும் இசை நிகழ்வுகளுக்கு ஏற்றார்போல விசாலமாக இருப்பதோடு மட்டுமல்லாது, பெரிய ஆர்கன் அமைப்புகளுடன், வெளிப்புற சத்தம் உள் நுழையாதபடியான கட்டிட அமைப்பும் கொண்டிருக்கிறது. எதிரொலி இசைக்குத் தடையாகக் கூடாது என்பதால் சில தேவாலயங்களில் ஆர்கன் பைப்புகள் விஷேசமான வடிவில் இருக்கும். மேற்கோபுரங்களும் அதற்கேற்றார்போல வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும். பரோக் அமைப்பின் கட்டிட வடிவமைப்பில் இவ்வகை இலக்கணங்கள் சாத்தியம். அப்படிப்பட்ட அமைப்புகளை இங்கும் பார்க்க முடிந்தது.மற்றபடி பெரிய அலங்காரங்களோ பிரதான காதிக் வகை வளைவுகளோ இங்கில்லை.

இந்த முறை லண்டனில் நடக்கும் இவ்வகை மதிய இசை நிகழ்ச்சிகள் மிக விரிவான இசைப்பாடல்களைக் கொண்டிருக்கவில்லை. கிட்டத்தட்ட அனைத்தும் மூவகை இசைக் கருவிகளைக் கொண்டு அமைக்கும் ட்ரியோ அல்லது ஐவகை வாத்தியங்களாலான குவிண்டட் பாடல்கள் மட்டுமே. சிறு அறைக்குள் நடத்திவிடலாம் என்பதால் இவற்றை சேம்பர் இசை எனப் பகுத்துள்ளனர். குறைவான இசைக்கருவிகளைக் கொண்டு சிம்பொனி போன்ற அளவில் பெரிய இசையை நிகழ்த்திக்காட்ட முடியாது.

இன்று நடந்த இசை நிகழ்ச்சி - பியானோ ட்ரையோ. மூன்று வாத்தியங்களில் பிரதானமாக அமைந்திருக்கும் கருவியைக் கொண்டு தான் ட்ரியோவின் பெயர் வழங்கப்படும். இன்றைய நிகழ்ச்சியில் ராபர்ட் ஷுமனின் Fantasiestücke Op 88வும், பீத்தாவனின் Archduke ட்ரையோவும் இடம்பெற்றன. கீழுள்ள காணொளியில் அவற்றைக் கேட்கலாம். அவர்கள் இருவரும் பியானோ இசைப்பதில் வல்லுனர்கள். அதனாலேயே அவர்களது ட்ரையோ இசையில் பியானோ பிரதான பங்கு வகிக்கும்.

மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய இசையில் மிக முக்கிய்மாக கவனிக்க வேண்டியது - கருவிகள் நிகழ்த்தும் ஸ்ருதி மாறுதல்களும், தாள வேறுபாடுகளும் தான்.

ஒரு கருவி தொடங்கிய சில நொடிகளில் அடுத்த இரண்டு கருவியும் அதே இசையைத் தொடங்குவதால் கிடைக்கும் கால இடைவெளி சரியாக இருந்தால் தான் ஹார்மொனி எனச் சொல்லப்படும் ஒத்திசைவு சாத்தியம். சில சமயம் ஒரு கருவி ஏறுமுகமாக வாசிக்கும்போது மற்றொன்று கீழிறங்கும் - அப்போது அவை இரண்டும் சில புள்ளிகளில் சந்தித்துக்கொள்ளும். அவற்றை contrapuntal புள்ளிகள் என அழைப்பர். கேட்க இனிமையாக இருக்கும் இசையில் இவ்வகை ஒத்திசைவு மிக முக்கியமாகும்.

கீழுள்ள காணொளியின் தொடக்கத்தில் கவனியுங்கள். செல்லோ ஏறுமுகமாகச் செல்லும்போது, அதே இசையை வயலின் இறங்குமாக அமைந்திருக்கிறது. அடுத்தடுத்து வருவதால் மிக ரம்மியமான மெலடி ஊடல் போல கொஞ்சல் சிணுங்கல் கோபித்தல் போல உருவாகிறது.
 

அதே போல, கீழுள்ள ஷூமன்ன் ட்ரியோவின் கடைசிப் பகுதியை கவனியுங்கள்.

 

எல்லா இசைக் கருவிகளும் ஒரே நேரத்தில் மிலிட்டரி இசை போல தொம் தொம் எனத் தொடங்கினாலும், மெல்ல ஒவ்வொன்றும் பிரிந்து தனியாவர்த்தனம் செய்யத் தொடங்குகின்றன. அதற்குப் பிறகு அவை அனைத்தும் எப்போதும் இணையும் என நமக்கு டென்ஷன் தொடங்கிவிடும். இணைந்தால் தானே இனிமை! ஒரு முறை அதன் சுவையை அனுபவித்த நமக்கு அந்த ஒத்திசைவு எப்போது வரும் என ஏக்கம் உருவாகிவிடும். அதற்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்குவோம். ஆனால் பாரபட்சமில்லாத இசையமைப்பளரோ தனித் தனி இசையை வெவ்வேறு திசைகளில் அனுப்பிவிட்டாரே. ஆதார சுருதியிலிருந்து விரிவடைந்து வயலின் வேறெங்கோ பயணிக்கும்போது, செல்லோ கீழ் ஸ்தாயியில் வயலினுக்கு எதிர்புரமாக அல்லவா பயணிக்கிறது. வயலின் ஒரு நோட்ஸ் வரிசையை வாசிக்கும்போது, பியானோ வேறொன்றை இசைக்கிறது. ஆனால் ஆச்சர்யமாக, ஹோம் நோட் எனச் சொல்லப்படும் ஆதார ஸ்ருதியை வந்தடையும்போது எல்லாகருவிகளும் அதே நேரத்தில் அங்கு வந்து இணைந்துகொள்ளும். சில சமயங்களில் ஒரு கருவி முன்னணியாகவும் மற்றவை அதற்கு ஒத்தாகவும் அமையும். அப்படிப்பட்ட கருவிகளை accompaniment என வழங்குவர்.

கர்னாடக இசையில் ராகத்தின் பல விஷேசப் பிரயோகங்களை பலவிதத்தில் பாட முடிவது போல இங்கும் ஒவ்வொரு இசைக்கருவியும் தத்தம் பயணத்தில் எங்கெங்கோ சஞ்சாரிக்கும். B Major என ஒரு இசையைச் சொல்லும்போது அதன் ஆதார ஸ்ருதியைத் தான் B Major எனும் கார்டைக் கொண்டு குறிப்பிடுகிறார்கள். ஆனால், அந்த B Major வந்தடைய தான் எத்தனை மேஜர், மைனர் வழிகள்! ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு சாத்தியக்கூறு. இசையமைப்பாளன் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது எண்ணிலடங்கா சாத்தியங்களை விட்டுவிடுகிறான். அவையெல்லாம் சரியாக அமையும் எனச் சொல்லமுடியாது. முடிவில் எல்லாம் இணைந்துகொள்ளும் போது கேட்பவர்கள் அடையும் அமைதியைத் (அப்பாடா,முடிஞ்சுதுப்பா) தான் returning Home என ஆதாரச் சுருதியைப் பற்றி குறிப்பிடுவார்கள். வீட்டுக்கு திரும்பினால் எல்லாம் சுகமே என நினைத்திருக்கும் அப்பாவி ஸ்வரங்கள்.

கீழே கேளுங்கள் - ஆரம்பத்தில் ஒலித்த மார்ச்பாஸ்ட் ஒலி பாதியில் (3:14) திரும்பவும் ஆரம்பத்துவிட்டது. அதாவது ஒரு சுழற்சி முடிந்துவிட்டது என அர்த்தம். ஆனால் அதற்குப் பிறகு ஒவ்வொரு கருவியும் வேறு வகையான நோட்ஸ்களை வாசிக்கும். இதைத் தான் variations என அழைப்பர். அதாவது ஆரம்ப பகுதியில் வந்த அதே நோட்ஸ்களைக் கொண்டு அவற்றைச் சற்றே மாற்றியமைத்து வேற வித இசையை வாசிப்பார்கள். இதிலிருக்கும் சாத்தியங்கள் எண்ணிலடங்காதவை.

  

பதிவில் திருத்தம்

விமலாதித்த மாமல்லன் கதைகள் தொகுப்பு - முடவன் வளர்த்த வெள்ளை புறாக்கள் பதிவில் வரும் குறிப்பிட்ட ஒரு  வரி ரெண்டு நாட்களாக பெரும் சங்கடத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது. 

//பல விதத்தில் இந்நாவல் முடவன் கதையின் விரிவான பார்வையை முன்வைக்கிறது என்றே தோன்றுகிறது. //

இந்த வரி  நான் சொல்லவந்ததை வெளிப்படுத்தவில்லை என நண்பர் ஒருவர் குறிப்பிட்டார். இந்த வரியைப் படிக்கும்போது, மாமல்லனின் கதையைப் பார்த்துதான் ஜெயமோகன் எழுதிவிட்டார் எனப் பொருள் வரும்படியாகத் தோன்றுகிறது என நண்பர் சொன்னார். அதுவல்ல நான் சொன்னது.

நான் சொல்ல வராத விஷயத்தை முன்வைப்பதாக இருப்பதால் இப்போது படிக்கும்போது எனக்கும் அந்த வரி சங்கடத்தை உண்டாக்குகிறது. எனது மொழிப் பிரயோகத்தின் குறைபாடு தான் அது.

//பல விதத்தில் இந்நாவல் முடவன் கதையின் விரிவான பார்வையை முன்வைக்கிறது என்றே தோன்றுகிறது. //

முடவன் வளர்த்த புறாக்கள் கதையின் கரு இயக்கத்துக்கும் தனி மனிதனுக்கும் உள்ள உறவைப் பேசுகிறது. ஒரு குமாஸ்தாவின் டயரி குறிப்பின் மூலம் அவனது தியாகத்தின் அர்த்தமின்மை பற்றிய நிகழ்வாக இக்கதை உள்ளது.

பின் தொடரும் நிழலின் குரல் ஒரு பெரும் விவாதக்களம். தியாகத்தைப் பற்றிய விசாரணையாக இந்த நாவல் அமைந்துள்ளது. பல தளங்களிலும் கோணங்களிலும் தியாகத்தின் மேன்மை, அர்த்தமின்மை, தேவை பற்றி பல நிகழ்வுகள் மூலம் பரிசீலிக்கிறது.

'முடவன் கதையின் விரிவாக பார்வை' எனச் சொல்லும்போது தியாகம் எனும் கருப்பொருளைத் தான் நான் குறிப்பிட நினைத்தேன்.  எனது மொழியின் குறைபாடால் இந்த தப்பர்த்தம் வந்துவிட்டது.

இது சம்பந்தமாக, நண்பர் ஆர்.வி பதிவில் நான் எழுதிய கமெண்டு இங்கே:

//அன்புள்ள ஆர்.வி,

ரெண்டு கதைகளுக்கும் சில பொதுவான விஷயங்கள் உள்ளன என்பது மட்டுமே இரண்டையும் படித்த என் எண்ணமும். புகாரினின் வாழ்க்கைக் குறிப்பே கையில் இருக்கும்போது இந்தக் கதையைப் படித்துதான் நாவல் எழுதப்பட்டது என்பதெல்லாம் சும்மா. அப்படி செய்திருக்கக் கூடிய வாய்ப்பே இல்லை என இரண்டையும் படித்தவர்கள் சொல்வார்கள். அதே சமயம், சிலர் சொல்வது போல பத்து பக்கங்களிலிருந்து ஆயிரம் பக்கம் எழுதமுடியுமா என்பதும் சரியான வாதமில்லை.

.... நாவலின் முன்னுரையிலேயே அதைச் சொல்லியிருப்பார். இரு குறள்களின் சாராம்சமாக தியான மந்திரம் போல ஒரே கேள்வியின் பன்முக விசாரணைகள் தான் அந்த நாவல். என்னைப் பொறுத்தவரை மாமல்லனின் கதை விசாரணையாக அமையவில்லை. அது ஒரு நிகழ்வு என்றளவில் எழுதப்பட்டது.

....மேலும், இது ஒரு காலகட்டத்தில் பலரும் எழுதிய பாணி தான். ஹென்ரி ஜேம்ஸ், ஜே.டி.லாங்கிஸ் (Longing) போன்றவர்கள் இப்படி மற்றவர்களின் குறிப்புகளைக் கொண்டு நாவல் எழுதியுள்ளனர். அண்மைக்காலத்தில் புனைவிலிருந்து புனைவும் எழுதப்பட்டுதான் வருகிறது – ஹென்ரி ஜேம்ஸை முன்வைத்து டோபின் எழுதிய The Master நாவல் அதற்கு சரியான உதாரணம். இதெல்லாம் ஒரு வகைக்குள் அமைந்துவிடுவதால் காப்பி அடித்ததாக ஆகாது.//

அன்புள்ள கடலூர் சீனு

இந்தவருடம் நான் படிக்க ஆவலுடன்  எதிர்பார்க்கும் நூல் 'அன்புள்ள ஜெயமோகன்'. கடலூர் சீனு எனும் வாசகர், எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்கு எழுதிய கடிதங்களின் தொகுப்பு. கடந்த சில மாதங்களாக அவரது  கடிதங்கள் ஜெயமோகன் தளத்தில் தொடர்ந்து வெளியாயின. அவற்றைப் படித்ததும் இப்புத்தகத்தை வாங்க வேண்டும் என முடிவு செய்துவிட்டேன்.

 

ஒரு எழுத்தாளரைத் தொடர்ந்து படிக்கும் வாசகர்கள் அனைவரும் அவரது எண்ணப் போக்கை தொடர்பவர்கள் எனச் சொல்லிவிடமுடியாது. குறிப்பிட்ட அலைவரிசையில் துடிக்கும் இசைக்கவருக்கருகே கொண்டு செல்லப்படும் மற்றொரு இசைக்கவர் போல, பற்றிக்கொள்ளக்கூடிய மனவிரிவு இருந்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம். எழுத்தாளரை மட்டுமல்லாது, அவர் தொடரும் கேள்விகளையெல்லாம் தானும் தாங்கியபடி அவர் கூடவே எழுத்து மூலம் இயைந்து பயணிப்பவர்கள் கிட்டத்தட்ட எழுத்தாளருக்கு இணையானவர்களாக இருப்பர். அது தவிர, கூர்மையான பார்வை உள்ளவர்கள், விசாலமான வாசிப்பு கூடியவர்களால் எழுத்தாளர்கள் விடும் இடைவெளிகளை பல தளங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லமுடியும். இவற்றுக்கு கடலூர் சீனுவின் கடிதங்கள் மிகச் சரியான உதாரணம்.

 

கடலூர் சீனுவின் கடிதங்களைப் படிக்கும்போது அப்படிப்பட்ட ஒரு வாசகர்  இவர் எனத் தோன்றுகிறது. இவர் எழுத்தாளர் கோணங்கியின் நண்பர் என அறிமுக கடிதத்தில் ஜெயமோகன் குறிப்பிடுகிறார். எழுத்தாளர்கள் தொட்டுச் செல்லும் புள்ளிகளை தன்னுடைய  அனுபவங்கள் மூலம் இன்னும் ஆழமாக இட்டு நிரப்பும் ஒருவரது அனுபவக் குறிப்புகள் என இவரது கடிதங்களைக் கூறலாம். எழுத்தாளரின் கதைகள், அனுபவம் மூலம் கிளைந்த மொழியைக் கொண்டு தன்னுள் நிறைந்த படிம நினைவுகளுக்கு உயிர் கொடுக்கிறார் வாசகர். அதன் மூலம் புது நிகழ்வுகளைப் பார்க்கிறார். புது வண்ணங்கள் சேர்த்து எண்ணங்களை விரிவாக்குகிறார். ரோலர் கோஸ்டர் போல நீர் வழி,வான் வழி நேராகவும் தலைகீழாகவும் பல ஊடகங்கள் வழி, மனிதர்கள் வழி, நிகழ்வுகள் வழி, ஒரே மாதிரியான எண்ணங்கள்  மாறி மாறி வலம் வந்து விரிவடைகின்றன. இதனால் மிக செழிப்பான மற்றும் உயிர்ப்பான மன ஓட்டமாக இக்கடிதங்கள் இருக்கின்றன.

 

அவரது தாத்தாவுக்கும் ரஜி எனும் குரங்குக்கும் உள்ள உறவு, காணாமல் போன குழந்தை மஞ்சுளா (இதே கருவில் பாவண்ணன் ஒரு அற்புதமான கட்டுரை எழுதியுள்ளார்) , 'அடிமை' வாழ்க்கை வாழும் கர்ப்பிணிப் பெண், வீட்டருகே நடந்த கலவரத்தில் சிதைந்த பெண், சாமியார்களுடனான அனுபவம் எனப் பல நிலைகளில் உள்ள மனிதர்களைப் பற்றிய சித்திரம் இவரது கடிதங்களில் கிடைக்கின்றன.மனிதமனங்களை நெருக்கமாக அணுகி எழுதியுள்ளார்.அவர்களது அகத்தை எழுத முற்பட்டிருக்கிறார்.

 

கடலூர் சீனுவின் சில பார்வைகள் மிக ஆச்சர்யமாக இருந்தன. மிக நெகிழ்ச்சியான மனநிலை மட்டுமல்லாது, தொய்வு, துயரம், விரக்தி, எரிச்சல், சந்தோசம் என எல்லா உணர்வுகளிலும் அவர் புத்தகங்களையே நாடியிருக்கிறார். அதற்காக அறைக்குள் உட்கார்ந்து புத்தகங்களைப்  படிப்பவராக மட்டும் அவர் இருப்பதில்லை. ஒவ்வொரு கடிதத்திலும் மிக துல்லியமாக தன்னைச் சுற்றியுள்ள நிகழ்வுகளைப் பற்றி எழுதுகிறார். எழுதுவதற்கு முன் நிச்சயமாக அவர் அந்த அனுபவங்களில் வாழ்கிறார். சுற்றி நடப்பவற்றை அந்தந்த நிகழ்வுக்கேற்ப மிகவும் வருத்தத்துடனோ நெகிழ்வுடனோ பார்க்கிறார். எங்காவது சொல்லவேண்டுமே எனும் தவிப்பு அவரது மொழியில் தெரிகிறது.

 

'பெருங்காடும் நான் மேய்ந்த நுனிப்புல்லும்' - இந்தக் கடிதத்திலிருந்து கடலூர் சீனுவின் கடிதங்களைத் தொடர்ந்து படிக்கத் தொடங்கினேன். இக்கடிதத்தில் 'காடு' நாவல் பற்றி அவரது அவதானிப்புகள் ஆச்சர்யப்படுத்தும். நாவலை ஆழப் படித்தவரால் மட்டுமே இப்படியெல்லாம் எழுதமுடியும் என நினைக்கிறேன். அதுவும் அவர் எழுதும் பல வரிகள் ஜெயமோகனின் பாதிப்பு நிறைந்தவை. பெரும் வாசகராக பலதரப்பட்ட எழுத்தாளர்கள் எழுதிய புத்தகங்களைத்  தொடர்ந்து படித்ததால் அவர்களது  மொழியும், எண்ண ஓட்டமும் இவருள் மெருகேறி உள்ளதோ  எனத் தோன்றுகிறது. அந்தளவு செறிவான மொழியும் நடையும் அமைந்துள்ளது.

 

'காடென்பது மிருகங்களுடன் தெய்வங்கள் வாழும் இடம். நாடென்பது மிருகங்கள் போல மனிதர்கள் வாழும் இடம். காடழிந்து நாடாவதே வளர்சிதை மாற்றத்தின் இயங்கியல் விதி.'

 

'நாம் பிறப்பதற்கு முன் துவங்கி இறந்த பின்னும் தொடரும் ஒன்று. பிரும்மாண்டமான தேன் கூடு. அதன் ஒவ்வொரு துளியும் ஒவ்வொரு தேனியின் மரபணுவில் பொதிந்துள்ளது. தேன் கூடு போல காலமும் வாழ்வும், அதன் ஒரு தேனி நான். இதைப் பிரதிபலித்துப்பார்த்துக்கொண்ட புத்தகங்களில் ஒன்று காடு...

 

...மரத்தின் வேர் எதைப்பற்றி நிற்கிறது? இந்த மண்ணை. அதன் வழி இந்த முழு பூமியை. அதன் வழி இந்த மொத்த பிரும்மாண்ட பிரபஞ்சத்தை. நல்ல இலக்கியமும் மரத்தின் வேர்ப்பற்று போல ஒரு குட்டி “பிரபஞ்ச தரிசனம்” தான்'

 

'பொட்டப் புள்ளயப் பெத்து வளத்த ஒருத்தனுக்கு அவனச் சுத்திலும் எத்தன பொட்டப் புள்ளைக இருந்தாலும் பத்தாது. எல்லாம் ஒரு பேராசதான்...சாமி தெருவெங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கிறது தகப்பன்களாக'

 

ஜெயமோகனின் எழுத்துகள் மட்டுமல்லாது அவரது கடிதங்களில் பல எழுத்தாளர்கள், பார்த்த திரைப்படங்கள் பற்றிய விவரங்கள் வந்தபடி உள்ளன. அவற்றைப் பற்றிய அவரது அவதானிப்புகள் மூலம் எந்தளவு ஆழமாக அனுபவித்துப் படித்துள்ளார் எனத் தெரிகிறது. 'அறிதலுக்கு வெளியே' எனும் கடிதத்தில் தலாய் லாமா, சலீம் அலி, அஞ்சலை எனப் பலதரப்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றி எழுதுகிறார்.

 

முழு முற்றாக அனைத்தையும் அறிந்துகொள்ளும் பெரும்தாகம் அவரது கடிதங்களில் தெரிகிறது. வெறும் பெயர் உதிர்ப்பாக மட்டும் இல்லாமல் இன்னும் இன்னும் என படித்தவற்றிலிருந்து  அனுபவங்களுக்கும், பாதித்த நிகழ்வுகளிலிருந்து படித்தவற்றுக்கும்  அவரது மனம் சதா ஊசலாடிக்கொண்டே இருக்கிறது. இதிலிருந்து அது, அதிலிருந்து இது என நிரப்பி நிரப்பி ஆழப் பயணித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்.

 

ஞானமும் மெய்ஞானமும், அடிமை மானுடம் எனப் பல தலைப்புகளில் கடிதங்கள் எழுதியிருக்கிறார். மிக உயிர்ப்பான மொழியில் நெகிழ்வான தருணங்களின் தொகுப்பாக இவை அமைந்துள்ளன. புத்தகம் இந்த வருடம் வெளிவந்தால் கண்டிப்பாக வாங்க வேண்டும் எனக்  குறித்துவைத்துள்ளேன்.

Utz - நாவல்

சில மாதங்களுக்கு முன் ப்ரூஸ் சாட்வின் (Bruce Chatwin) எழுதிய Utz எனும் சிறு நாவலைப் படித்தேன். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் ஒரு பயணக் கட்டுரைத் தொடர்பாக சில அபுனைவு நூல்களைப் படித்த பொது இவரைப் பற்றி முதல் முதலில் கேள்விப்பட்டேன். தொடர்ந்து அவருடைய The Songlines எனும் புத்தகத்தைப் படித்து அசந்துபோனேன். ஆஸ்திரேலியா நாட்டின் பழங்குடியினருடன் பல மாதங்கள் தங்கியிருந்து இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியிருந்தார். Tristes Tropiques புத்தகத்துக்குப் பிறகு மிகுந்த மனவிரிவை ஏற்படுத்திய தத்துவ புத்தகமாக என்னை The Songlines மிகவும் கவர்ந்தது. அதைத் தொடர்ந்து, நான் வழக்கமாக மேயும் பழைய புத்தகக் கடையில் Utz நாவலைப் பார்த்ததும் வாங்கிவிட்டேன்.

ஸ்டாலினின் கம்யூனிச ஆட்சியின் போது (1940களில்) உட்ஸ் எனும் செல்வந்தர் செக் குடியரசில் வாழ்கிறார். பரம்பரைப் பணக்காரரான உட்ஸால் பலதரப்பட்ட பீங்கான் பொம்மைகளைச் சேகரிக்க முடிகிறது. பதின்ம வயது தாண்டுவதற்குள் ஆயிரக்கணக்கான பீங்கான் பொம்மைகளை சேகரித்து வைத்துள்ளார். பொழுதுபோக்கு எனும் அளவிலில்லாமல் அது ஒரு கைவிட முடியாத வியாதி போல அவரைத் தொற்றிக் கொள்கிறது. மியூசியத்தில் இருக்கும் பீங்கான் பொம்மைகள் மேல் பரிதாபப்படுகிறார் - 'பாவம், மூச்சு விட முடியாமல் அவை தவிக்கின்றன'. ஐரோப்பாவின் ஏதேனும் நாட்டில் பொருட்நசிவு ஏற்பட்டால் மிகுந்த சந்தோஷத்தோடு அங்கு சென்று வீழும் குடும்பங்களின் சேகரிப்பிலிருந்து பீங்கான் கலைப்பொருட்களை சேகரிப்பார். பெரும் பணக்காரனாக இருந்தாலும் மேற்குலகுக்கு தப்பிச் செல்ல சிறிதும் நாட்டமில்லாமல் இருப்பதால், பீங்கான் பொருட்களைப் பிரிய மனமில்லாமல் செக் குடியரசிலேயே காலத்தைக்கழிக்கிறார்.



தனிச்சொத்துகளில் உபயோகமான பொருட்களை சமூகத்துடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் எனும் சட்டம் வரும்போது உட்ஸிடம் இருக்கும் பீங்கான் பொருட்களை மட்டும் விட்டுவிடுகிறார்கள். எந்தவிதமான உபயோகமும் இல்லை என்பதால் அவை தப்பிக்கின்றன.

ஆனால் செக் குடியரசைத் தாண்டி இவற்றை எடுத்துச் செல்ல முடியாது எனும் சட்டம் இருப்பதால் அவற்றுடன் கம்யூனிச ஆட்சியில் வாழ வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது. பண வசதி இருப்பதால் அடிக்கடி பிரான்ஸ், ஜெர்மனி எனச் சென்றுவருகிறார் உட்ஸ். அப்போதெல்லாம் மிகச் சுருக்கமாகப் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்பிவிடுவார். 'என்ன இருக்கிறது அந்த நாடுகளில், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, சுவிஸ் என எங்கும் மனித பொம்மைகள் மட்டுமே வாழ்கிறார்கள்.' என ஏர்போர்டில் சந்திக்கும் அதிகாரிகளிடம் சலித்துக்கொள்கிறார்.

பதினேழாம் நூற்றாண்டின் அரசர் ருடால்ப் பீங்கான் பொருட்களின் பெரும் சேகரிப்பாளர். அவரைப் பற்றி புத்தகம் எழுத ஒரு எழுத்தாளர் விருப்பப்படுகிறார். இறந்துபோனவரைப் பற்றி என்ன எழுதப்போகிறாய், பராக்கில் உட்ஸ் எனும் கிறுக்கன் இருக்கிறான், அவனிடம் செல் என ஒரு நண்பர் அவருக்குச் சொல்ல உட்ஸைத் தேடி ப்ராக் வருகிறார் அந்த எழுத்தாளர். வந்த சமயத்தில் உட்ஸ் இறந்துவிட, அவரைப் பற்றி செய்திகள் சேகரிக்கத் தொடங்குகிறார்.

உட்ஸின் சிறுவயதில் அவரது அம்மாவுக்கு மகனின் பீங்கான் சேகரிப்பு பற்றி மிகுந்த கவலை வர, குடும்ப மருத்துவரைக் கலந்தாலோசிக்கிறார். பலவிதமான மனவிகாரங்களைப் போல இதுவும் ஒன்று எனச் சர்வசாதாரணமாகச் சொல்லிச் செல்கிறார் அவர். நாவலின் மிக முக்கியமான கட்டமாக எனக்குத்  தோன்றுகிறது.

உடமைகளைப் பகிர்ந்து கொள், தனிப்பட்ட சுகங்களுக்காக பொருள் சேகரிக்கக் கூடாது எனும் சட்டம் அரசு போடும்போது உட்ஸின் இந்த பீங்கான் சேகரிக்கும் பழக்கம் மிக விசித்திரமாகக் கருதப்படுகிறது. மற்றவர்களுக்கு உபயோகமில்லை என்பதால் இந்தப் பழக்கத்தை மறுதலிக்காத சட்டம், மற்ற தனிப்பட்ட அடையாளங்களை விட்டுவைக்கிறதா? உட்ஸினுடைய இருப்பின் அடையாளமே அவர் சேகரித்த பீங்கான் பொருட்களால் தான் உருவாகிறது. அதைப் போலவே சமூகத்தில் தனி மனித விருப்பு வெறுப்புகள் அவரவர் அடையாளமாக மாறும்போது அதில் கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கும் அரசாட்சியை இந்த நாவல் மறைமுகமாக சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பிரூஸ் சாட்வினின் மொழி லாகவமும் சொற் சிக்கனமும் வாகியங்களில் விஷய அடர்த்தியும் நாவலின் ஆத்மாவை கச்சிதமாகப் படம் பிடிக்கின்றன. பொதுவாக இவ்வகை மொழியை தென் அமெரிக்க நாவலலசிரிய்கள் பயன்படுத்துவர்.

நள்ளிரவின் குழந்தைகள் நாவலில் பிரூஸின் மொழிநடையை பின்பற்ற முயற்சித்ததாக சல்மான் ரஷ்டி ஒரு பேட்டியில் தெரிவித்திருக்கிறார். வெளித்தோற்றத்தில் தொடர்பற்றதாகத் தெரியும் பல விஷயங்களை ஒரே வாக்கியத்தில் அமைப்பதன் மூலம் மொழியின் கவர்ச்சியைக் கூட்டுவது இப்பாணியில் பிரதானமானது. உதாரணத்துக்கு,

It was now early evening and we webling sitting on a slatted seat in the Old wish Cemetery. Pigeons were burbling on the roof of the Klausen Synagogue. The sunbeams, falling through camores, lit up spirals of midges and landed on the mossy tombstones, which, heaped one upon the other, resembled sea weed-covered rocks at low-tide.

செக் நாட்டின் கம்யூனிச சட்டங்கள் கடுமையாக்கப்படும்போது மணமாகாதவர்களுக்கு ஒற்றை படுக்கையறை போதுமென்ற சட்டம் அமலுக்கு வருகிறது. தன் பீங்கான் சேகரிப்பைக் காப்பாற்ற தன் சமையற்காரி மார்த்தாவை உட்ஸ் திருமணம் செய்துகொள்கிறார். வேறெனென்ன சிக்கல்கள் வருமோ என பயந்து, பீங்கான்    சிலைகளை பாதுகாப்பான இடத்துக்கு மாற்ற முடிவு செய்கிறார். செக் குடியரசின் எல்லா சத்தங்களையும் அரசு கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது எனும் பயம் எல்லாருக்கும் இருப்பதால், மிக ரகசியமாக இத்திட்டம் உருவாகிறது. கடைசியில் அவர்களது திட்டம் முடிவடைந்ததா என தெளிவான முடிவு நாவலில் இல்லை.

இது எப்படிப்பட்ட நாவல்?

நூற்றி ஐம்பது பக்கங்களில் ஒருவரது வாழ்க்கையைச் சொல்ல முடியாதுதான் என்றாலும், உட்ஸின் பீங்கான் பிடிப்பைக் கொண்டு ஒரு நாட்டின் வரைபடத்தை வரைய முற்படுகிறார் ப்ரூஸ்.சமூகத்தின் வரைபடத்தை, நாட்டின் வரலாறை எழுத பல உத்திகள் இருக்கும்போது ஏன் இப்படிப்பட்ட ஒரு சிக்கலான விஷயத்தை கையிலெடுக்கிறார் என படிக்கும்போது நாம் யோசித்தால் பல விஷயங்கள் கிடைக்கக்கூடும்.

நாவலைப் படிக்கும்போது வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாத ஆழங்களைத் தேடுவது மிக சுவாரஸ்யமான விஷயம். ஒரு எல்லைவரை ஆசிரியர் சொல்லவரும் கருப்பொருளின் ஆன்மா அங்கே தான் அடங்கியிருக்கும் என்பது என் எண்ணம். தவறாகவும் இருக்கலாம்.
ஒரு தேர்ந்த நாவலாசிரியர் எண்ணிலடங்கா தளங்களில் கதைக்கண்ணிகளை ஒளித்துவைத்து வாசகர்களுக்குப் போக்கு காட்டக்கூடும். மிகக் கவனமாகப் படிக்காதபோது அவற்றை நாம் கவனிக்காமல் கடந்து சென்றுவிடுவோம் எனத் தோன்றுகிறது.

இந்த நாவலில் அப்படிப் பல பொறிகள் கண்ணில் பட்டன. அதில் முக்கியமானது உட்ஸ் தனக்குள் நிகழ்த்தும் சில உரையாடல்கள். குறிப்பாக,

They listen, listen, listen to everything but...they hear nothing

மேலுள்ள வரியை நாவலில் கேப்ஷனாகக் கூடப் போட்டுவிடலாம். அந்தளவு ஆழமுள்ள வரி. உண்மையில், மக்களை கண்காணிக்க செக் கம்யூனிச அரசு பல உளவு அமைப்புகளையும், தொழில்நுட்பக் கருவிகளையும் பிரயோகப்படுத்தியது என்பது உண்மை. உட்ஸின் வீட்டில் கூட அப்படிப்பட்ட கருவிகள் இருக்கலாம் எனப் பயந்துதான் சமையலறைப் பாத்திரங்களைக் கழுவியபடி மார்த்தாவுடன் ரகசியம் பேசுவார். இவ்வரியில், பெரியண்ணனின் கண்காணிப்பு மட்டும் வெளிப்படுவதில்லை, they hear nothing என்பதில் பல அர்த்தங்களும் உள்ளன.

The Lives of Others  2006இல் ஆஸ்கார் வாங்கிய ஜெர்மன் படத்தின் கதையோடு இதை இன்னும் விரிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு எழுத்தாளரைக் கண்காணிக்க பெர்லின் உளவு அமைப்பு ஒரு குழுவை ஏற்பாடு செய்யும். கிழக்கிலிருந்து மேற்கு ஜெர்மனிக்கு தப்பிச் செல்லவோ, பிரசங்கங்களை அனுப்பவோ அவருக்கு அனுமதியில்லை. அவ்வீட்டில் நடக்கும் சம்பவங்களை இருபத்து நான்கு மணிநேரமும் கேட்கும் உளவாளி மெல்ல எழுத்தாளன் பக்கம் இருக்கும் நியாயத்துக்கு செவி சாய்க்கத் தொடங்குவார். ஒவ்வொரு நாளும் எழுதப்படும் ஆடிட்டில் இன்று ஒன்றும் நடக்கவில்லை அல்லது உப்புச் சப்புப் பெறாத விஷயம் நடந்ததாக எழுதி வைத்துவிடுவார். ஆனால், மெல்ல எழுத்தாளனின் புரட்சிக்கு தன்னை அர்பணிக்கத் தொடங்குவார். இது உளவாளி மனமாறும் சம்பவம். உண்மைச் சம்பவம்.

they hear nothing என்பதை இப்படியும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

அதே போல் பீங்கான் உருவ குள்ளர்களான 'கோலம்' பற்றி உட்ஸ் மிக உயர்வாகப் பேசும் இடங்களும் மிக ரம்மியமானவை. ஆதாம் முதல் உலகின் பல மனிதர்கள் பீங்கான் கோலத்திலிருந்து வந்தவர்கள் எனும் நம்பிக்கையால், உலகமே மெளன மனிதகளால் நிரம்பியது என்ற முடிவுக்கு வருகிறான் உட்ஸ். அதே சமயம், கம்யூனிச சீர்கேடுகளை முன்வைத்து செக் குடியரசுச் சமூகத்தையே பல பீங்கான் கோலம்களாக ஆட்சியாளர்கள் நடத்துகிறார்களோ என்பதும் தோன்றாமல் இல்லை. உட்ஸின் இந்த வினோத விளக்கங்கள் உணர்ச்சியற்ற நிலையில் வைக்கப்படும் சமூகத்தைப் பிரதிபலிப்பதாகத் தோன்றுகின்றன.

மிக எளிமையான மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ள இந்த நாவல் பல வாசிப்புகளைச் சாத்தியப்படுத்துகிறது. தகர டப்பாவை அடித்தபடி டான்சிக் நகரத்தில் அதிர்வலைகளை வெளிப்படுத்திய குந்தர் க்ராஸின் ஆஸ்கார் போல, பீங்கான் பொம்மைகளை சேகரித்து ஊமை நாடகத்தையே தன் அடையாளமாக மாற்றிக்கொண்டு, கம்யூனிச நாசத்தையும் ஆதிக்கத்தின் பெருங்கரத்தை காட்டிய உட்ஸும் மறக்கமுடியாத பாத்திரமாக அமைந்துள்ளது. அதனால் தான் சிறு நாவலாக இருந்தாலும் எந்த பக்கத்தை புரட்டிப் படித்தாலும் ஏதேனும் பளிச்சென ப்ருஸ் சாட்வினின் பார்வை உட்ஸ் வழியாக நம்மை உலுக்கிவிடுகிறது.