வார்த்தைகளின் விளிம்பில்

நார்வே ஃபியார்ட் பயணம் -1

குடும்பத்துடன் நார்வே செல்ல வேண்டும் என இரண்டு வருடங்களாக இப்போது அப்போதெனத் திட்டம் போட்டு வந்தாலும், கடந்த மாதம் தான் சாத்தியமானது. சுற்றுலாப் பயணி போல் செல்லாமல் ஐரோப்பா முழுவதும் 'பேக் பேக்கிங்' (back packing) செய்ய வேண்டும் என ஆசை இருந்தது. என் அலுவலக நண்பர்கள் சிலர் அவ்வாறு ஐரோப்பாவின் பெரும் பகுதியைச் சுற்றியுள்ளார்கள். ஒரு பெட்டியில் சில மாற்றுத் துணிகள் மற்றும் பயணத்துக்குத் தேவையான இத்யாதிகள். இரவு தங்குவதற்கு couch surfing எனப் பலர் தங்கள் சோபாக்களில் தங்குவதற்கு இலவசமாக இடம் தருவார்கள். ஆங்காங்கு இப்படி தங்கிக்கொள்ள வேண்டியது தான். எங்கெல்லாம் தேவையோ அங்கெல்லாம் YMCA ஹாஸ்டலில் தங்கினால், சமையலறை, துணி துவைக்கும் அறை என பல வசதிகள் இருக்கும். இதெல்லாம் பேச்சிலராக இருக்கும் போது தான் சாத்தியம். குடும்ப வாசிகளுக்கு இவை பகல் கனவு மட்டுமே. மேலும் இரண்டு வயதுக் குழந்தையுடன் முடியவே முடியாது.

நார்வே நாட்டை சுற்றிப் பார்க்க குறைந்தது பத்து நாட்கள் தேவையென நண்பர்கள் தெரிவித்திந்தனர். மேலும், இணைய பிரயாணக் குழுமத்தில், ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு வாரம் கூட இல்லாமல் நார்வேயுக்குள் நுழையாதே என எச்சரித்திருந்தனர். ஆனால், பத்து நாட்களுக்கு எவ்வளவு மூட்டைகளைக் கொண்டு செல்வது. குழந்தைக்கு வெளி உணவு கொடுப்பது கொஞ்சமும் சாத்தியமில்லை. சிறிய அரிசி குக்கர் சகிதம் கிளம்பினால் தப்பிக்கலாம் எனத் தெரிந்தது. சாமான் அதிகம் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டாமென என் மனைவியிடம் விண்ணப்பித்திருந்தேன். மிகக் குறைந்த சாமான்களுடன் பயணம் செய்வது என்பது என் பகல் கனவு என மனைவிக்குத் தோன்றியதால், பத்து நாட்களுக்கு நான்கு மூட்டைகளுடன் தயாராகிவிட்டோம்.

பயணம் செய்வதை விட , அதற்காக பயணத் திட்டம் மற்றும் ஆயத்தங்கள் செய்வதை என் மனைவி அதிகம் விரும்புவார். இரண்டு மாதங்களாக பல திட்டங்கள் தீட்டி, பல இணையப் பிரயாணக் குழுமங்களில் ஆலோசித்து ஒரு மாதிரி 'குன்சாக' பயணத் திட்டம் தயார் செய்திருந்தார். நார்வே மிகப் பெரிய நாடாக இருப்பதால், ஆசைப்படும் பல பகுதிகளை பத்து நாட்களில் பார்க்க முடியாது எனத் தோன்றியது. எதுவானாலும், கிளேஷியர் (Glacier), பியார்டுகளைப் பார்த்தபடி சில நாட்கள் தங்குவது என்பதில் தீர்மானமாக இருந்தோம்.

மிக செழிப்பான இயற்கை அழகுக்கு ஸ்கான்டினேவியன் நாடுகள் பேர் பெற்றவை. குறிப்பாக, நார்வே வடதுருவத்தொடு இணையும் இடத்தில், பளீர் பளீரென 'வடக்கு வெளிச்சம்' (Northern Lights) மற்றும் இருபத்து நான்கு மணிநேர சூரியன் சில உடன் பிறப்புகளுக்கு உவப்பாக இருந்தாலும, தூங்கு மூஞ்ச்சிகளுக்குப் பிரச்சனையே. இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் வெளிசசம் அடித்தால் எப்படித் தான் தூங்குவது? ஆனால், Northern lights காண வடதுருவம் வரை செல்ல வேண்டும் என்பதால், முதலிலேயே இப்பகுதி எங்கள் திட்டத்திலிருந்து கழண்டது.

நார்வே கடல் கிழக்குப் பகுதியிலிருந்து ஆர்டிக் துருவம் வரை செல்ல ஹர்ட்டிகுர்டன் எனும் கப்பல் பயணம் செய்தாகவேண்டும். கோபன்ஹெகன் தவிர பின்லாந்து, ஸ்வீடன் போன்ற ஸ்கான்டினேவியன் பெரும் நிலப் பகுதியை கடக்க கடல் வழி ஹர்ட்டிகுர்டன் கப்பல் பயணம் தான் ஒரே வழி. இது பல கிராமங்களுக்கு சரக்கு கப்பலாகவும் இருக்கிறது. வட துருவம் வரை செல்ல நார்வே நாட்டின் பெர்கன் நகரத்திலிருந்து எட்டு நாட்கள் பயணம் செய்தாகவேண்டும்.

இரு மலைக்கு நடுவே இருக்கும் குறுகிய பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் கடல் நீரால் நிரம்பியிருந்தால் அதை ஃபியார்ட் (Fjord) என்றழைக்கிறார்கள். மிகக் குறுகலான பாதையின் இரு பக்கங்களிலும் மிக உயரமான மலைத் தொடர். பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் கடல் நீர் நிரம்பியிருப்பதால், கரையோர ஊர்களும் கடல் மட்டத்திலிருந்து சிறிது உயரத்தில் இருக்கின்றன. நார்வே நாட்டு கிழக்கு எல்லை முழுவதும் ஆர்டிக் எல்லைவரை இப்படிப்பட்ட ஃபியார்டுகளால் நிரம்பியுள்ளது.

நார்வேயின் மேற்குப் பகுதியில் இருக்கும் தலைநகரம் ஓஸ்லோவுக்கும், கிழக்கு கடல் எல்லைப் பகுதிகளான பெர்கன் (Bergen) ,அலிசண்ட் (Alesund) போன்ற இடங்களுக்கு மட்டும் போவதாகத் தீர்மானித்தோம். ஃபியார்டுகளைப் பார்க்க பெர்கனிலிருந்து வட துருவம் வரை செல்லும் ஹர்ட்டிகுர்டன் கப்பலில் மூன்று நாட்கள் பயணம் செய்யலாம் என இணையக் குழுமங்களில் கூறியிருந்தனர்.

ஹர்ட்டிகுர்டன் பற்றி தனியாகச் சொல்லவேண்டும். நார்வேயிலிருந்து வட துருவம் செல்லும்வரை சிறு தீவுகளும், கிராமங்களும் நூற்றுக்கணக்கில் இருக்கின்றன. வருடத்தில் எட்டு மாதங்கள் பனியில் மூழ்கியிருப்பதால், தரை வழி, விமான வழி இரண்டுமே இவ்விடங்களுக்குச் சிரமம் தான். கப்பல் மட்டுமே இத்தீவுகளுக்கும், கிராமங்களும் ஜீவாதாரம். ஹர்ட்டிகுட்டன் எனும் பெரிய கப்பல், ஆரம்பத்தில் சரக்கு கப்பலாக இவ்விடங்களுக்கு செயல்பட்டது. வட துருவத்தை சென்றடைய எட்டு நாட்கள் எடுக்கும். வழியில் இருக்கும் கிராமங்களில் சில மணி நேரங்கள் நின்று சரக்கு பரிவர்த்தனை நடக்கும். திரும்ப துருவத்திலிருந்து கிளம்பி, மேற்கு திசை வழியே ஒஸ்லோவை வந்து சேரும்.

இன்றும் இக்கப்பல் சரக்கு பரிவர்த்தனைக்காக பயன்படுகிறது. ஆனால், பல அற்புதமான கடல் பகுதிகளையும், பியார்டுகளையும் கடப்பதால், சுற்றுலா பயணிகளுக்காக தனி தளத்தை இக்கப்பலில் அமைத்துவிட்டார்கள். பெர்கனிலிருந்து கிளம்பி, ஹர்டாங்கெர் ஃபியார்ட் (Hardanger Fjord), சோகன் ஃபியார்ட் (SogneFjord) பகுதிகளைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு, வழியில் ஸ்டிர்யின் (Stryn) பகுதியில் இறங்கி, பெர்கன் நகருக்கு ரயிலில் திரும்பலாம் என்பது திட்டம். வட துருவம் வரை செல்ல ஆசை இருந்தாலும், எட்டு நாட்கள் கப்பல் பயணத்துக்கு எங்கள் உடல் ஒத்துழைக்குமா என்பது சந்தேகமாக இருந்தது. மேலும், எங்கள் இரண்டு வயதுப் பெண்ணுக்கு எந்தவிதமான கேளிக்கையும் அந்த கப்பலில் இல்லை என்பதும் இதற்குக் காரணம்.

ஒஸ்லோவில் முதல் இரண்டு நாட்கள் கழிப்பதாக இருந்ததால், ஏப்ரல் 22ஆம் தேதி காலை லண்டனிலிருந்து நேராக ஒஸ்லோவுக்கு பி.எம்.ஐ வழி பறந்தோம். ஐரோப்பாவின் முக்கிய நகரங்களை இரண்டு மணி நேரங்களுக்குள்ளாகவே விமானத்தில் அடைந்துவிடலாம். இதனால் பலர் வாரயிறுதி சுற்றுலாவை பாரீஸ், ரோம், ஆம்ஸ்டர்டாம் போன்ற நகரங்களில் கழிப்பார்கள். முன்கூட்டியே பதிவு செய்தால் நல்ல உள்ளங்களுக்கு மிகக் குறைந்த கட்டண விமான சீட்டுகள் கிடைக்கக்கூடும். எனக்கு நல்ல உள்ளம் தொடும் தூரத்தில் தான் இருக்கிறது போலும். இது வரை ஓரிரு டிக்கட்டுகளில் அவற்றை இழந்துள்ளேன்.

ஒஸ்லோவில் இறங்கி நாங்கள் தங்குமிடத்துக்கு செல்வதற்குள், ரயிலில் ஓர் இந்தியக் குடும்பத்தை சந்தித்தோம். எங்கள் பொட்டிகளைப் பார்த்து, இந்தியாவிலிருந்து சட்டிப் பானை எல்லாம் அடகு வைத்துவிட்டு ஓட்டுக்கா ஊர் மாறிவிட்டோம் என நினைத்தார்களோ என்னவோ, வீடு பிடித்துவிட்டீர்களா, எவ்வளவு வாடகை என்றெல்லாம் கேட்கத் தொடங்கிவிட்டனர். பொட்டிகளை மறைத்துவிட்டு எங்கள் பத்து நாள் திட்டத்தைக் கூறினோம். அவர்களும், கோபன்ஹேகனிலிருந்து நான்கு நாள் சுற்றுலாவுக்காக வந்தவர்களாம். அடுத்த நாள் நகரத்தில் சுற்றும்போது சிந்திப்போம் என இடம், நேரம் குறித்துக் கொண்டு எங்கள் ஹோட்டலை அடைந்தோம்.

இசை நுணுக்கங்களைப் பற்றி எழுத முடியாதா?

இசை நுணுக்கங்களை வார்த்தைகளில் விளக்க முடியாது என்பது எழுதத்தெரியாதவனின் சாக்கு. உதாரணம் - ஹெக்டர் பெர்லியோவின் (Hector Berlioz) இசை விமர்சனங்கள். இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் அவர் எழுதிய விமர்சனங்கள், இசை நுணுக்கங்களுக்கு மேலும் உயிர் சேர்த்தன. இசையில் சொல்ல முடியாததை எப்படி வார்த்தையில் சொல்வது எனக் காலங்காலமாகக் கேட்கும் மேதாவிகளுக்கு, பெர்லியோவின் கட்டுரைகள் முகத்தில் அறைவது போல் இன்றும் இருக்கின்றன.

பீத்தோவன் பற்றி எழுதிய விமர்சனங்களைப் படித்தால் அவரது இசையின் ஒவ்வொரு நுணுக்கத்தையும் இப்படி ஆராய்ந்தவனும் உண்டோ எனத் தோன்றும். கைப்பிடிச் சோறு போல் விரலிடுக்கில் அள்ளி, கடலை அளக்க பார்த்தவன் போல் பெர்லியோ முயன்றிருக்கிறார்.

'இசையைப் பற்றி எழுதும்போது நான் எழுதுவது இசையை அல்ல; காற்றின் அலைகழிப்பை மட்டுமே. அந்த அலைகழிப்பை சொற்களில் வடிக்கும்போது இசை  உணர்வுகளை என்னால் விளக்க முடிகிறது' - பெர்லியோ.
உண்மை. அவரைப் பற்றி இந்த இணையத்தளத்தில் வாசிக்கலாம்.

 

இதைத் தவிர இவரது Evening with the Orchestra புத்தகத்தை நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இசை விமர்சனம் என்பது இசையை விளக்கும் கருவியல்ல; அது ஓவியங்களுக்கு வண்ணம் போன்றது. அழகுக்கு மேன்மை சேர்க்கும் பணியாக இசை விமர்சனத்தை இவர் கருதுகிறார். இசையைக் கேட்காமலும், அவரது கட்டுரைகளை ரசிக்க முடிகிறது. அவரது ஒவ்வொரு வார்த்தைப் பிரயோகமும் பாடுகிறது; தனி மொழியை வாசிக்கிறது.  இசையைப் பற்றி எழுதவே முடியாது எனும் கோட்பாட்டை உடைத்து, இசை விமர்சனத்தை அழகியல் தளத்தில் ஏற்றி வைக்கிறது.

இவரது விமர்சன முறை பற்றி கூடிய சீக்கிரம் எழுதலாம் என நினைத்திருக்கிறேன்.

பாம்புகள் மற்றும் காதணிகள் (S & M நாவல்)

 

 

ஜப்பான் நாட்டு சமூக அமைப்பு நம் நாட்டைப் போல் குடும்ப அடையாளங்களில் வேரூன்றியவை. பாம்பு சட்டையை உரிப்பது போல், குடும்ப அமைப்பு சிதைவதன் மூலம் அதன் நவீன அடையாளத்தை அடைய முற்படுகிறது. 

ஒரு பெரிய குழுவாய் தழைத்த எல்லா சமூகங்களும்,பல தனிக்குழுக்களாய் பிரிந்து அன்னியப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன.அன்னியப்படும் சமூகம் அதன் அடையாளங்களை பல வழிகளில் பதிவு செய்கிறது. ஐரோப்பாவில் இலக்கியம், இசை, சமூக பழக்கங்கள், பிராந்திய வாழ்வு முறை, நாட்டார் இடம்பெயர்தல் என அன்னியப்படும் முகங்கள் பல வழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது.

தனித் தீவுகளாக மாறிய மனிதனின் எல்லா உறவுகளும் காலாவதி நேரத்தை கணித்த படி தொடங்குகிறது. இது முகம் தெரியாத மனிதனை வெறுக்கச் செய்கிறது. பெயர் தெரியாமல் கூட அவனால் உறவாட முடிகிறது. அறிமுகம் இல்லாத மனிதரிடம் முதலில் பெயரைக் கேட்பதில்லை. அவன் அடையாளங்கள் மட்டுமே கேட்கப்படுகின்றன - இந்து,முஸ்லிம், கறுப்பு, வடக்கத்தியன், மெக்ஸிகன், கத்தோலிக், செர்பியன், ஓரினசேர்கையாளன், கணினி தொழில் செய்யாதவன் - என கண்ணுக்குத் தெரியாத பல உருவாகி வருகின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புது அடையாளம் உருவாகிறது - வந்தே மாதரத்தை மதிக்கும் முஸ்லிம், வந்தே மாதரத்தை மதிக்க மறுக்கும் முஸ்லிம். கணந்தோரும் ஒரு அடையாளத்துக்காக குறைந்தது ஒரு உயிர் பலி கொடுக்கப்படுகிறது.

இந்த அன்னியப்படுத்துதல் உருவாக்கும் அடையாளக் குழுக்கள் மிக முக்கியமான முரண்நகை. தனித்தீவுகளாய் மாறிய சமூகம், ஏதேனும் ஒரு அடையாளத்தைக் கொண்டு குழுக்களாய் பிரிக்கிறது. இப்படி ஆய்வு செய்தால், ஆதாம்,ஏவாள் என்ற பகுப்பில் இந்த அடையாள பிரிகை நம்மை கொண்டு சேர்க்கும். தொடர்ந்து புது அடையாளங்கள் பகுக்கப்படுகின்றன, குழுக்களாய் பிரிக்கப்படுகின்றன. இப்படிபட்ட சமுதாய மாற்றத்தை பதியும் ஆவணங்களாக கோட்பாடுகள் மற்றும் இலக்கியம் பார்க்கலாம்.

இந்த பின்ணனியில், ஹிடோமி கனஹாரா (Hitomi Kanehara) என்ற 21 வயது பெண் ஜப்பானிய எழுத்தாளர் 2003 ஆம் ஆண்டு  எழுதிய `பாம்புகளும் காதணிகளும்` புத்தகத்தைப் பார்க்கலாம். 2004 ஆண்டுக்கான ஜப்பான் நாட்டின் உயரிய விருதான அகுடகாவா (Akutakawa) 118 பக்கமுள்ள இந்நாவலுக்கு வழங்கப்பட்டது.

மொத்தம்  மூன்று பாத்திரங்கள். யாருமே இருபது வயதைத் தாண்டவில்லை. லூயி என்ற பத்தொன்பது வயது பெண் கூறுவதைப் போல் அமைந்த கதை.

லூயி அழகானவள்.ஆனால், இவளுக்கு வாழ்க்கை சலிப்பூட்டுகிறது. அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் ஒரு கிளப்புக்குச் செல்கிறாள்.அங்கு அமா என்ற பதினெட்டு வயது இளைஞனை சந்திக்கிறாள். அவனுக்கு அழகான,ஒல்லியான நாக்கு. அதை இருதலை பாம்பு போல் கொஞ்சம் பிளந்திருக்கிறான். இந்த பிளவு நாக்கில் மதிமயங்கிய லூயி அவனுடன் வாழத் தொடங்குகிறாள். தன் நாக்கிலும் சிறு துளை போட்டுக்கொள்கிறாள்.சின்ன வளையங்களை அதில் மாட்டிக்கொள்கிறாள். வலி குறையக் குறைய பெரிய வளையங்களை அதில் மாட்டலாம்; இதனால் மெதுவாக உன் நாக்கும் பிளக்கும் என அமா அறிவுரை கூறுகிறான்.

அமா தன்  உடம்பு முழுவதும் டிராகன் உருவில் பச்சை குத்தியிருக்கிறான். பார்க்க முரடன் போல் இருந்தாலும், இருவருக்கும் மத்தியில் நிபந்தனையற்ற ஈர்ப்பு உருவாகிறது. அமா  லூயியை பார்பி பொம்மையைப் போல் குழந்தைத் தனமாக இருப்பதாய் கூறுகிறான். அந்த குழந்தையை பாதுகாக்கும் பொறுப்பு தனக்கு இருப்பதாக் எண்ணி, லூயி மேல் அதீத உரிமையுடன் பழகுகிறான். ஒரு நாள், தெருவில் நடந்துசெல்லும்போது லூயியிடம் ஒருவன் தவறாக நடக்க முற்படுகிறான். அவனை வெறிகொண்டு தாக்கும் அமா, அவன் இரு பற்களை பிடுங்கிவிடுகிறான். அமா, லூயி இருவரும் அந்த இடத்தைவிட்டு ஓடிவிடுகிறார்கள்.

இருவரும் அளவுக்கதிகமாக குடிக்கிறார்கள்.உடலுறவு கொள்வதிலும் மென்மையான உணர்வுகள் வெளிப்படுவதில்லை. இவர்களின் வெளிப்பாடுகள் S&M (Sadism and Masochism) ஒத்திருக்கிறது. தங்களையே துன்புறுத்தி மகிழ்ந்துகொள்கிறார்கள். மரபான ஜப்பானிய சமூகத்தை முற்றிலும் வெறுக்கிறார்கள்.

இதற்கிடையே அமாவின் நண்பனாக ஷீபா அறிமுகமாகிறான். ஷீபா பச்சை குத்துவதில் நிபுணன். இதற்கென தனியாக ஒரு கடை நடத்துகிறான். முதல் முறை போகும்போது, லூயியிடன் ஒரு படத்தைக் காட்டுகிறான். அது ஜப்பான் நாட்டு டிராகன் மற்றும் கிர்மின் என்ற விலங்கு முறுக்கிக்கொண்டிருக்கும் படம். அதை தனக்கும் பச்சை குத்துமாறு ஷீபாவிடம் கூறுகிறாள். அவன் சம்மதிக்கிறான்.

ஒரு சில நாட்களுக்குப் பிறகு,லூயி தனியாக ஷீபாவின் கடைக்கு வருகிறாள். அந்தப் படத்தை இலவசமாக அவள் முதுகில் பச்சை குத்துவதாக ஷீபா சொல்கிறான்.பதிலுக்கு அவளுடன் ஒரு முறை உடலுறவு கொள்ள அழைக்கிறான். லூயியும் சம்மதிக்கிறாள்.உடலுறவின் போது, மிதமிஞ்சிய அளவுக்கு லூயியை துன்புறுத்துகிறான். சங்கிலியால் இருக்குகிறான், பல் பதியும்வரை கடிக்கிறான். இருவரும் சந்தோஷமாக இதை அனுபவிக்கிறார்கள்.

பல அமர்வுகளில் முழு படத்தையும் வரைந்து முடிக்கிறான். ஒவ்வொரு அமர்விலும் ஷீபா பற்றி லூயி அதிகமாகத் தெரிந்துகொள்கிறாள். ஒவ்வொரு முறையும் அவனுடன் உறவு கொள்கிறாள். ஷீபா மற்றவர்களை வலுக்கட்டாயமாக துன்புறுத்துவதிலும் திருப்தி கொள்ளும் சாடிஸ்ட் எனப் புரிந்துகொள்கிறாள். இயல்பாக இவன் மேல் ஒரு ஈர்ப்பு உண்டாகிறது.

இதற்கிடையே நடுத்தெருவில் அமாவிடம் அடிபட்டவன் இறந்துபோகிறான். அமா உருவ அமைப்பில் இருப்பவர்களை போலீஸ் தேடுகிறது. லூயி மட்டும் இந்த விளம்பரத்தைப் பார்த்து, அமா உடம்பிலுள்ள பச்சை, சிகப்பான அவன் தலைமுடி நிறம் ஆகியவற்றை மாற்றிவிடுகிறாள். அமாவிடம் உண்மையை மறைக்கிறாள்.

வேலைக்கு போய் திரும்பும் அமாவுடன் தினமும் லூயி அளவுக்கதிகமாக குடிக்கிறாள். நாளடைவில் குடிக்கு அடிமையாகிறாள். அமா அவளை குடிப்பதை குறைக்க மன்றாடுகிறான். ஒவ்வொரு நிகழ்விலும், லூயி மேல் அமா கொண்டிருக்கும் அன்பு அதிகமாகிறது.

இதற்கிடையே  லூயி தன்னைத் திருமணம் செய்ய வேண்டுமென ஷீபா வற்புறுத்துகிறான். ஒரு நாள் அவளுக்காக வாங்கியிருக்கும் மோதிரத்தைக் காட்டுகிறான். லூயி தனக்கு யோசிக்க அவகாசம் வேண்டுமென வீட்டுக்கு திரும்புகிறாள்.

அன்றிரவு அமா வீடு திரும்பவில்லை. தொடர்ந்து ஒரு வாரமாய் வராததால், லூயி ஷீபாவுடன் காவல் நிலையம் சென்று புகார் கொடுக்கிறாள். இரு வாரங்களுக்குப் பிறகு, அமாவின் உடல் கிடைக்கிறது. அமாவை கொன்றவன் அவனை பலாத்காரம் செய்ததோடு மட்டுமல்லாமல், அவன் பிறப்புறுப்புகளை சிதைத்து, ஊதுபத்தியால் சொருகியுள்ளான்.

இக்கொலையைச் செய்தது ஷீபா என லூயி கண்டுபிடிக்கிறாள். கடைசியாக அவனை போலீஸிடம் ஒப்படைக்கிறாள் என முடித்தால் ஒரு சராசரி தமிழ் சினிமா போலாகிவிடும். பிறகு என்னதான் செய்தாள்? 

நூறே பக்கங்கள் தானே.படித்து தெரிந்துகொள்ளுங்கள் ! ஒரு அற்புதமான நாவலைப் படித்த திருப்தியைப் பெறுங்கள் !

ஏனோ, முரகாமியின் எழுத்துகள் போல்  தனிமை, நவீனமயமாதலின் எதிவிளைவு, குடும்ப உறவுமுறைகளின் சிதிலங்கள், இளைஞர்களின் பொறுப்பின்மையைச் சுற்றியே ஜப்பான் நாட்டு நவீன இலக்கியம் வலம் வருகிறது. நவீன ஐரோப்பா சந்திக்காத பல சிக்கல்களை ஜப்பானிய நாவல்கள் விரித்தாய்க்கின்றன.

ஆஸ்க் கணேஷாவிடம் ஓர் ஜெமினியனின் விண்ணப்பம்

நேற்று ஒரு நேர்முகத் தேர்வுக்குப் போய்வந்தேன். தற்காலிக வேலையில் இருப்பதால் அடிக்கடி வேலை கைநழுவிப் போய்  சகஜமாகிப் போன நிலையிலும் நேர்முகத் தேர்வுகளின்  டெக்னிக் மாறிக்கொண்டேவருவதை உணர முடிகிறது. தொலைக்காட்சியில் வரும் ராமாயணம், மகாபாரதம் போல் நான் நெருப்பாகப் போனால்,எதிரே தண்ணீராக அம்பு வந்து புஸ்சாக்கி விடுகிறது. சரி, நல்ல வேலையென நாம சூலத்துடன் போனால், அங்கு பாம்பு போல வந்து பிடுங்கி எறிந்துவிடுகிறது. இதெல்லாம் நேர்முகத்தின் போதுதான் நடக்கும் என்றாலும்  அதற்கு முன்னரே டென்ஷனுக்கான ஆயத்தங்கள் தொடங்கிவிடும்.

குறிப்பாக, இந்திய கம்பனிகளில் வேலைக்கு விண்ணப்பித்தால் கூப்பிடுவார்களா என்றொரு டென்ஷன். கூப்பிட்டாலும் சரியான ஆட்களை அமர்த்தி கேள்வி கேட்க வைப்பார்களா என்பது மற்றொரு டென்ஷன். இதெல்லாம் சரியாக அமையும் பொது,  சொதப்பலாக தட்டிக்கழிக்க வேண்டுமே என்ற கோணத்திலிருந்தே கேள்விகள் கேட்கப்படும்  போது  உச்சகட்ட டென்ஷன்.

பிரோக்ராமிங் வேலையா எடு பேப்பரை, மடமடவென எழுது நான்கைந்து வரிகளை என்பது ஹைதர் கால  சங்கதி ஆகிவிட்டது. இக்கால வைபவங்களில் பளப்பளவென துடைத்து நம் முகரையே நம்மைப் பார்த்து சிரிக்கும் ஜொலிப்பில் ஒரு புது கணினியை நம்முன் வைப்பார்கள். எங்களைக் குடைகிற பிரச்சனை இதுதான், அதுக்கு ஒரு மூலதன திட்டம் போட்டு, UML வட்டம் போட்டு, அக்குவேறு ஆணி வேறாகப் பிரித்து நிரலி எழுதி, நேரம் இருந்தால் அதுக்கு ஒரு ரேஷனல் மாடலும் போட்டிடுடா கண்ணா?  முடிஞ்சா இன்னின்ன நிரலி வரிகள் இன்னின்ன செய்யுதுன்னு 'டாக்கு' போட்டிடும்மா, என் செல்லமில்லை. மூன்று மணி நேரங்கள் முக்கி முனகி முடித்தால் , எல்லாம் சேவ் ஆகிவிட்டதா என சரிபார்த்து, பாத்து பத்திரமா வீட்டுக்கு போம்மா என கிளப்பிவிடுவார்கள். வாசல் வரைக்கும் அரவணைத்துப் போய் , பஜ்ஜி சொஜ்ஜி சாப்பிட்டு செல்லும் மாப்பிள்ளை வீடு போல், இரண்டொரு நாளில் பதில் அனுப்புவோம்னு கழுத்தம்பட்டையோடு சேர்த்து அனுப்புகிறார்கள்.

நேற்று நடந்தது புதுசு. என்னைவிட டிரிபிள் பிளேடில் சவரம் செய்து,  அப்போதுதான் ஓவனிலிருந்து எடுத்த பிஸ்கட் போல் ப்ரேஷ்ஷாக  இருந்த இந்தியர்கள் என்னை நேர்முகம் செய்தனர். என்னை விட சிறியவர்களாக இருப்பார்கள் என நினைக்கிறேன். அவர்கள் பிராஜெக்டில் இருக்கும் சந்தேகங்களை எல்லாம் நிவர்த்தி செய்து கொண்டனர். முதலில் நறுக் நறுக்கென பதில் சொன்னாலும் பல நிமிடங்கள் ஊறவைத்த கெல்லாக்ஸ் போல் சிறிது நேரத்தில்  சோர்ந்து போய்விட்டேன். கேள்விகள் ஒரே விஷயத்தை சுற்றிக் கொண்டே இருந்ததால் வந்த சோர்வு, அலுப்பு.  மீண்டும் அதே கேள்வி வெவ்வேறு மாதிரி திரும்பத் திரும்ப வந்ததில் கொஞ்சம் டென்ஷன் ஆகி, கணினி இருந்தால் கொடுங்கள் செய்து பார்க்கலாம் என சொல்ல, பழம் போல் அவர்கள் பக்கம் பம்மி  இருந்த நோட்புக் கணினியை உக்கிரம் வந்த காளி போல் சடக்கென என் பக்கம் திருப்பி விட்டு வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினர்.

அடுத்த இரண்டு மணி நேரங்கள் போராட்டத்துக்குப் பின், என் காலர் நனைந்திருக்க, அவர்கள் முகங்களில் நிம்மதி தெரிய காபி பிஸ்கெட் எல்லாம் கொடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தனர். வீட்டுக்குக் கிளம்ப   தெரு முனை வரை சென்ற என்னை கைப்பேசியில் அழைத்து மீதி விடுபட்ட சில கேள்விகளைக் கேட்டனர். பாவம், மறந்துவிட்டார்கள் போல. எல்லாம் முடித்து, மானேஜர் மூலவ மூர்த்தியைப் பார்க்க, அடுத்த கட்ட நேர்முகம் இருக்கலாம் என சொல்லிவிட்டபோது எரிச்சலுடன் கூடவே கொஞ்சம் நிம்மதி வந்தது.

ஆஸ்க் கணேஷாவில் ஏற்கனவே என் விண்ணப்பம் இருக்கிறது - இந்த வருடம் ஜெமினி வாசிகளுக்கு காதல் களை கட்டுமளவுக்கு, வேலை தலையில் குட்டுமாம். கொஞ்சம் சிரமம் தானாம்; விட்டு விட்டு அடிக்குமாம்.  கொஞ்சம் இழுபறியாக இருக்கலாம் என கணேஷா குட்டியிருந்தாலும், தெரு முனை, லைட் கம்பம் அடியில், பஸ்ஸில் தொங்கிக் கொண்டு போகும்போது என விடாது கேள்வி மழையாகக் கேட்கும் கன்சல்டன்ட், விட்டுப் போனக் கேள்விகளை 'நீங்க வெறும் தாஸா ' என நடு ஜாமத்தில் கேட்கும் உற்சவ மூர்த்திகளிடமிருந்து தப்பிப்பதற்காகவேனும் ஆஸ்க் கணேஷா  ஜெமினி கோள்களுக்கு டேக் டைவர்ஷன் போர்ட் போட ஆவண செய்யவேண்டும்.

விமலாதித்த மாமல்லன் கதைகள் தொகுப்பு - முடவன் வளர்த்த வெள்ளை புறாக்கள்

கடந்த சில வாரங்களாக விமலாதித்த மாமல்லனின் கதைகள் தொகுப்பைப் படித்துகொண்டிருக்கிறேன். தொகுப்பை வாங்கியவுடன் முதலில் பரபரவென 'முடவன் வளர்த்த வெள்ளைப் புறாக்கள்' கதையைப் படித்து முடித்தேன். படித்து முடித்ததும் சட்டென இக்கதையின் மையம் பிடிபடவில்லை. எனக்குத் தோன்றியதைத் தொகுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அடுத்த சில நாட்களில் இரண்டு, மூன்று முறை படித்துவிட்டேன். இக்கதையைப் பற்றி முதலில் ஜெயமோகன் தன் சிறுகதைத் தொகுப்பில் எழுதியிருந்தார். நவீன சிறுகதை வடிவம் சுரா, அசோகமித்திரன் போன்றவர்கள் எடுத்தாண்ட கச்சிதமான வடிவத்திலிருந்து, விளையாட்டாக சிதைத்துப் பார்க்கும் ஒருவகைக் கூறுமுறையும் உருவாக்கி வந்ததாக தெரிவித்திருப்பார். அதற்கு 'முடவன் வளர்த்த வெள்ளைப் புறாக்கள்' கதை முக்கிய உதாரணம் என்று எழுதியிருந்தார்.

பின் தொடரும் நிழலின் குரல் நாவலின் கதைக்கும் இக்கதைக்கும் பல ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன.

தனி மனிதனுக்கும் இயக்கங்களுக்கும் இருக்கும் தொடர்பை இந்த இரு கதைகளும் கையாளுகின்றன. கதையில் முடவன் வளர்க்கும் புறாக்கள் அவனது வளர்ப்புப் பிராணிகள் அல்ல. அவை அவனது ஜீவ நாடி. அன்றாட சாப்பாடுக்கு அவற்றை நம்பி இருப்பவன். மாவோ ஆட்சியின் போது பயிர்களை நாசமாக்குவதால் ஊரில் இருந்த பல லட்சம் புறாக்களை ஒரே மாதத்தில் சீன அரசு அழித்தது. புறாக்களை நம்பி இருந்த மற்ற பூச்சிகளின் சுழற்சி இதனால் பெரிய அளவு பாதிக்கப்பட்டது. இதன் அடிப்படையில் இக்கதையை புரிந்து கொள்ளலாம்.

அரசு விழாவுக்காக பறக்கவிட புறாக்களை தேடக் கிளம்பும் ஆசிரியர் முதலில் பணிவாக விஷயத்தை எடுத்து சொன்னாலும் பின்னர் முடவனை மிரட்டி புறாக்களை பறிக்கிறார். வேறு வழியில்லாமல் அவனும் கொடுத்து விடுகிறான். அடுத்த நாள் வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்தபடி தன புறாக்கள் திரும்ப வருமா எனப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக கதையின் ஒரு பகுதி முடிகிறது.

எல்லா காலத்திலும் தனி மனித தியாகங்கள் மைய இயக்கங்களுக்கு மூலாதாரமாக இருக்கின்றன. பல நேரங்களில் மனித உயிர்களை உரமாகக் கொண்டு, மைய அதிகாரங்கள் வளர்ந்து வருகின்றன. இவை இரண்டுக்கும் இருக்கும் முரணியக்கம் கலை, அரசியல் எனப் பல முக்கிய நிகழ்வுகளுக்கு, உரையாடல்களுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. இந்த சிறுகதையும் இவற்றைப் பற்றிய விசாரமாக அமைந்திருக்கிறது.

முடவன் கதையை எழுதும் நம்பிக்கைவாதியும் இப்படிப்பட்ட இயக்கத்தின் மேல் நம்பிக்கை வைத்து காலப்போக்கில் அதை இழந்தவர். இயக்கம் மேல் வைத்த நம்பிக்கை திசை மாறும் போது, மனிதன் குரங்காட்டம் போட்டு புது நம்பிக்கைகளை கையகப்படுத்தப் பார்க்கிறான். இயக்கத்தின் மேல் நம்பிக்கை இழக்கும் இக்கதை ஆசிரியர் - முன்னாள் அரசு நம்பிக்கையாளர் - போதைக்கு அடிமையாகிறார். அவர் இயக்கத்தின் மேல் நம்பிக்கை இழக்கும் சமயத்தில் முடவனின் கதையை எழுதுகிறார் என நினைக்கிறேன். ஒருவிதத்தில் அவரது அவநம்பிக்கையை தொகுத்துக் கொள்ளவே, ஊர்ஜிதம் செய்யவே இக்கதையை எழுதுகிறார் எனத் தோன்றுகிறது.

அவரது சித்தாந்த நம்பிக்கை மேல் பிற நம்பிக்கைகளை தளமாக அமைக்கப் பார்க்கிறார். பின்னர் இக்கதையை ஒரு குப்பையில் கண்டெடுக்கும் குமாஸ்தா இச்சிறுகதையின் முக்கிய கதாபாத்திரமாக உருவெடுத்து கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து நகர்த்தி செல்கிறார். . இப்படி, கதை சொல்லும் முறையே ஒரு விளையாட்டு போல் கதைக்குள் கதையாக சுழன்று வருகிறது.

ஒரு விதத்தில் பார்த்தால் அதிகார அமைப்பு கோரும் தியாகம் மற்றும் அதன் மேல் இருக்கும் அவநம்பிக்கை ஒரு தொடர்ச்சி போல் குமாஸ்தா, பழைய நம்பிக்கையாளன் என எல்லாரையும் பாதிக்கிறது. இதனாலேயே கதையைக் கூறும் குமாஸ்தா தன் அடையாளத்தைஇருப்பை தெளிவுபடுத்துகிறார் - குடிமகனா, குமாஸ்தாவா,எழுத்தாளனா எனக் குழம்பி, தான் ஒரு குமாஸ்தாவே என ஊர்ஜிதப்படுத்துகிறார். இக்கதையில் இந்த குமாஸ்தாவும் அரசு இயந்திர அதிகாரத்தில் சிக்கியிருப்பவரே.

தியாகத்தின் அர்த்தத்தை, எதிர்ப்பார்பில்லாத சேவையின் அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள ஆசிரியர் எடுக்கும் முயற்சியாகத் இக்கதையில் வரும் இட்லிக்காரக் கிழவிக் கதையும் அமைந்திருக்கிறது.

பி.தொ.நிழலின் குரல் கதையும் தியாகத்தின் அர்த்தத்தைத் தேடும் பயணமே. பலரின் தியாகத்தில் விளையும் சமூகத்தில் அதன் மதிப்பு என்ன? தியாகிகள் போற்றப்பட வேண்டாம். குறைந்த பட்சம் அவர்களது நம்பிக்கைகள் தொடர் ஓட்டப் போட்டிப் போல் பலர் கை மாறுகிறதா? பழைய தியாகங்கள், மைய அதிகாரங்களின் சொத்தல்லவா? ஆனால் அத்தியாகங்களின் பயன் என்ன? தனி மனிதத தியாகங்கள் மைய அதிகார தரிசனத்துக்கு தேவையாக இருக்கிறது. ஆனால் அவன் வைக்கும் நம்பிக்கைக்கு முரண்பாடாக பெரும் வீழ்ச்சியை மைய அதிகாரங்கள் சந்திக்கின்றன. மேலும் அவை நிலை நாட்டும் அதிகாரம் அவனை அழித்தும் விடுகிறது.

காந்தியின் உண்மைத் தேடல், டால்ஸ்டாயின் ஆன்மிகத் தேடல், தாஸ்தாவேஸ்கியின் மனித கீழ்மை பற்றிய விசாரணை, பொதுவுடைமை சிந்தாந்தத்தின் தீவிர விசாரகரான வீரபத்திர பிள்ளை, இன்றைய கால கட்டத்தில் பொதுவுடைமை அரசியலின் உண்மை நிலைமையைப் பரிசீலிக்கும் அருணாச்சலம் என பல கதாப்பாத்திரங்கள் வரும் இந்நாவலின் மையம் - தியாகத்தின் அர்த்தமின்மை, இயக்கத்துக்கும் தனி மனிதனுக்கும் இருக்கும் உறவு என இரு கருக்களை விரிவாக அலசுகிறது. அதற்கு பின்புலமாக இன்றைய அரசியல் நிலவரங்களைக் கையாள்கிறது.

இந்த கதைக்கும் நாவலுக்கும் இக்கருக்கள் பொதுவாக உள்ளன. பல விதத்தில் இந்நாவல் முடவன் கதையின் விரிவான பார்வையை முன்வைக்கிறது என்றே தோன்றுகிறது. (இது தொடர்பான தனிப் பதிவில் சில விளக்கங்கள்)

கொஞ்சம் பழைய பாணிக் கதையாக இருந்தாலும் முடவன் வளர்த்த வெள்ளைப் புறாக்கள் மிக நல்ல வாசிப்பனுவமாக இருக்கிறது.