வார்த்தைகளின் விளிம்பில்

கர்நாடக சங்கீதம் - ஓர் எளிய அறிமுகம் மற்றும் லினக்ஸ்

மகாதேவன் ரமேஷ் எழுதிய Carnatic Music - A gentle Introduction என்ற புத்தகத்தைக் கிழக்கு பதிப்பகம் ’கர்நாடக சங்கீதம் - ஓர் எளிய அறிமுகம்’ என்ற பெயரில் நேற்று வெளியிட்டுள்ளது. இது நான் தமிழாக்கம் செய்த முதல் புத்தகமாகும்.

பத்ரி இப்புத்தகத்தின் அறிமுகத்தில் - `கிரிதரனும் மகாதேவன் ரமேஷும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்ததில்லை’ எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

 

உண்மைதான். ஆனால் நான் மகாதேவனின் எழுத்தை பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் `பார்க்கத்` தொடங்கிவிட்டேன்.

*

அப்போது என் முதல் வேலைக்காக சென்னையில் இருந்த ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனம் என்றழைக்கப்படும், ஒரு ஆரம்ப நிலை கணினி நிறுவனத்தில் வேலை செய்யத் தொடங்கியிருந்தேன். என்னையும் சேர்ந்து மொத்தம் பதினைந்து பேர்கள் கொண்ட மென்பொருள் உருவாக்கும் நிறுவனம். அதில் பதிமூன்று பேர் முன் அனுபவத்தை முதலீடாகக் கொண்டு சேர்ந்தவர்கள். என் நண்பனும், நானும் என் நிறுவனரின் பழைய கர்ம பலனை அவர் அனுபவிப்பதற்காகச் சேர்ந்தவர்கள். ஏனென்றால்,முதல் நாள் வேலைக்குச் சென்ற போது, எங்கள் கணினி அறிவு ,வேலை செய்யத் தெரியாத அளவுக்கு மட்டுமே  இருந்தது ஒரு முக்கியமான காரணம்.

சின்ன நிறுவனம் என்பதால் பயிற்ச்சியெல்லாம் கிடையாது. கஜா கா தோஸ்த் போல ‘வாங்க ஆடுகளத்தில் பார்த்துக்கொள்ளலாம்’ என எங்கள் பாதுகாப்பு அட்டைகளைக் கொடுத்து நிராயுதபாணியாய் இருந்த எங்களைப் போருக்கு அனுப்பினார் நிறுவனர்.
`
ஆரம்ப நிலையில் இருந்ததால், மிக அதிக விலை கொண்ட மென்பொருட்களை நிறுவனத்தில் தடை செய்திருந்தனர். அங்கொன்று, இங்கொன்றாக மைக்ரோசாப்டின் ஆபிஸ் தலைகாட்டுவதோடு சரி. இதர மென்பொருட்கள் அனைத்தும் ஓபன் சோர்ஸ் தயவில் திணறிக்கொண்டிருந்தன. இப்போதிருக்கும் உபண்டு லினக்ஸ் போன்ற மேம்பட்ட மென்பொருட்கள் அப்போது கிடையாது. கணந்தோறும் தரவிறக்கம் செய்யும் பைனரிகளை ஆங்காங்கு செதுக்கி உபயோகப்படுத்தும் திறமையான குள்ளநரிகள் பலர் இருந்தனர். வித்தைக்காரன் தொப்பியிலிருந்து எடுக்கும் முயல் போல், இவர்கள் மனது வைத்தால் மட்டுமே ஓடக்கூடிய நிலையில் பல மென்பொருட்கள் உலவிக்கொண்டிருந்தன. நிறுவனமும் இவர்கள் புண்ணியத்தில் மென்பொருள் ஏற்றுமதியை காமாசோமா என ஓட்டிக்கொண்டிருந்தது.

நான் சேர்ந்த நேரம், இருந்த கடைசி விண்டோஸ் கணினியையும் ஏலத்தில் விற்றுவிட்டார்கள். கல்லூரியில் மவுஸ் இல்லாத கணினி முன் உட்கார நேர்ந்தால், கலைந்த தலைமுடியை சரிசெய்ய மட்டுமே எனக்குத் தெரியும். ஏதோ மவுஸைப் பிடித்து, டெஸ்க்டாப்பில் இருக்கும் சில கோப்புகளை மட்டும் படிக்கக் கூடிய நிலையில் இருந்த என்னை லினக்ஸில்(Linux) வேலை செய்யச் சொன்னார்கள். பச்சை, கறுப்பு என பலவண்ண எழுத்துகளில் எல்லோரும் வேலைசெய்துகொண்டிருக்க, நானும் தப்புத் தப்பாக யுனிக்ஸ் கட்டளைகளை உள்ளீடு செய்யத் துவங்கினேன். பதினைந்து பேர் மட்டும் இருந்ததால் சுலபமாக உதவி கிடைத்தன என்றாலும், அதே நேரத்தில் சங்கடமான சம்பவங்களும் நிகழ்ந்தன. நிறுவனர் கணினி வல்லுநர் என்பதால், பல சமயங்களில் ‘இது எப்படிண்ணே வேலை செய்யுது’ என்ற ரேஞ்சில் தொல்லைப்படுத்தியிருக்கிறேன்.

இதனால் லினக்ஸைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் அதிகமானது.பல மணிநேரங்கள் கணினியில் லினக்ஸ் கற்றுக்கொள்ளும் முயற்சிகளைத் தொடங்கினேன் அப்போது சென்னை லக் (CLUG - Chennai Linux Users Group) எனக்கு அறிமுகம் ஆனது. இது, சென்னையில் இருந்த லினக்ஸ் தன்னார்வலர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து நடத்திய குழுவின் பெயர். ஒவ்வொரு மாதமும் சென்னை ஐ.ஐ.டியில் ஒன்றாகக் கூடி , சில கலந்துரையாடல்கள், கேள்வி நேரம் என நடத்தி வந்தனர். மெதுவாக, இக்குழு நடத்திய சந்திப்புகளில் கலந்து கொள்ளத்துவங்கினேன்.

எனக்கு லினக்ஸ் பற்றி குழப்பிய பல மேக மூட்டங்கள், மடற்குழுக்கள் வழியாகவோ, நேரடியாக சந்திப்பின் போதோ மறையத் தொடங்கின. அப்போது ரிச்சர்ட் ஸ்டால்மேன்(Richard Stallman) , எரிக் ரேமண்ட் (Eric Raymond), லினஸ் டோர்வால்ஸ் (Linus Torvolds) போன்ற உலக நாயகர்கள் இருந்தாலும், வியத்தகு விதத்தில்பல உள்ளூர் நாயகர்களும் இருந்தார்கள்.

அவர்களில் ஒருவர் தாத்ஸ். முழு பெயர் சுதாகர் ‘தாத்ஸ்’ சந்திரசேகர்.

இந்தியாவில் லினக்ஸின் தாக்கம் முழுமையாக உருவாவதற்கு இவரும் ஒரு முக்கியமான காரணம். இவர் 1990களில் முதல்முறையாக லினக்ஸ் எனும் இயக்கு தளத்தின்(Operation System) நெளிவு சுளிவுகளை இந்திய இளைஞர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர்.

ஒரு சென்னை சந்திப்பில் இவர் பேச்சைக் கேட்ட காலத்தில் , இணையப் பத்திகள் படிக்கத் துவங்கியிருந்தேன். நான் வருடக்கணக்காக படித்துவரும் இணையத்தளங்களில் இவர் எழுதும் பக்கங்களும் அடங்கும். தாத்ஸ் பற்றி சொல்ல நிறைய இருக்கிறது. ஏகலைவன் போல் மறைமுகமாக நான் தொடர்ந்த ஒரு கணினி வல்லுனர். பலருக்கும் குரு. இவரைப் பற்றி பின்னர் விரிவாக எழுதுகிறேன்.

இவர் எழுதி வந்த இணையத்தளத்தில் முதல்முறையாக மகாதேவன் ரமேஷின்  பெயரைப் பார்த்தேன்.

அப்பாடா..ஒரு வழியாக விஷயத்துக்கு வந்தியா என உங்கள் பெருமூச்சு கேட்கிறது.

பின்னர் ரமேஷ் எழுதிய கட்டுரைகளையும், கதைகளையும் படிக்கத் தொடங்கினேன். அக்காலகட்டங்களில் அமெரிக்க வாழ்வைப் பற்றியும், வெளிநாடு செல்லும் இந்தியர்களின் எம்.எஸ் படிப்பில் சந்திக்கும் சிக்கல்கள் பற்றியும் என் அலுவலக நண்பர்கள் மற்றும் என் அண்ணன் மூலம் எனக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரியத்தொடங்கியது.

ரமேஷின் ஆங்கில கட்டுரைகள் அமெரிக்காவில் இருக்கும் இந்தியர்களின் வாழ்வு, அங்கிருக்கும் மாணவர்களின் நிலை பற்றியும் எள்ளலுடன் நிரம்பி இருக்கும். அக்கால மடற்குழுக்களில் இவர் எழுதிய கட்டுரைகள் மிகப்பிரபலம். ஒவ்வொரு வரியிலும் சுயஎள்ளல், மேம்பட்ட நகைச்சுவை உணர்வு, அதீத மேதைமைத்தனம் என அனைத்தும் இவர் கட்டுரைகளில் காணப்படும்.

இவர் எழுதிய பல கட்டுரைகளும், கதைகளும் ஆங்கில நாவலாசிரியர் பி.ஜி.வுட்ஹவுஸின் படைப்புகளின் தரத்தில் இருப்பவை. வரிக்கு வரி கட்டுரைகளில் நகைச்சுவையும், கிண்டலும் பரிமளிக்கும். இளையராஜாவின் ரசிகரான இவர், இந்திய சினிமா பற்றி பல நகைச்சுவைக் கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். ஒருமுறை இவர் வைரமுத்துவின் பாடல் வரிகள் எதுகை மோனையில் இருக்கும் கணித தருக்கத்தை தனக்கே உரிய பாணியில் கிண்டல் செய்திருந்தார். ஒரு கண்னி நிரலாக்க மொழியில் (programming language) வைரமுத்துவின் பாடலை இயற்றுவது எப்படி என நகைச்சுவையாக எழுதியிருந்தார். மகாதேவனின் புகழ்பெற்ற கட்டுரையாக இது பல இணையத் தளங்களில் பரவியது.  கடைசி பக்கத்தில் சுஜாதா கூட சற்றே கோபமாக இதைச் சாடியிருந்தார்.

இவர் எழுதிய A Gentle Introduction to Carnatic Music என்ற இணையக்கட்டுரைகளை அப்போதே படித்திருந்தாலும், நிறையப் புரியவில்லை; பாதியில் நிறுத்திவிட்டேன். பின்னர் இசைப் பற்றி படிக்கத் தொடங்கிய பின்னர் இக்கட்டுரைகளை ரசிக்க முடிந்தது.நான் கர்நாடக சங்கீதத்தைப் பற்றிப் படித்த முதல் கட்டுரையானது. அதன் நெளிவு சுளிவுகளும் ஆழங்களும் அதிகமானது எனப் புரியவைத்தது. இசையைக் கற்றுக்கொள்ள நினைக்கும் மாணவன் படிக்க வேண்டிய முதல் கட்டுரையாக இதை இன்றளவும் மதித்து வருகிறேன்.

*
பத்ரி வெளியிட்ட ஆங்கில புத்தகத்தைப் படித்தவுடன் இதைப் போல் பலவிதமான நினைவுகள் தோன்றின.இதையெல்லாம் மீறி ஒரு எண்ணம் தோன்றியது  - முதல் தமிழாக்க முயற்சியைச் செய்ய இதைவிட நல்ல புத்தகம்,அனுபவம் எனக்குக் கிடைக்கப்போவதில்லை. முண்டியடித்துக்கொண்டு பத்ரிக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன். மீதத்தை பத்ரியே எழுதிவிட்டார்.

அவர் எழுதாமல் விட்ட விஷ்யம் ஒன்று உள்ளது. அது, பத்ரியின் எடிட்டிங். புத்தகத்தில் என் உழைப்பை விட, பத்ரியின் உழைப்பு மிக அதிகம்.நான் எழுதிய சாப்டர்களையும் கிழித்துப் போடாமல், நிதானமாக ஒவ்வொரு நாளும் எடிட் செய்து அடுத்த நாள் தவறாமல் அனுப்பிவிடுவார். அனேகமாக எல்லா வரிகளும் மாறியிருக்கும். இது அவருக்கு ஒரு இம்சையாகவே இருந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன். ஆனாலும், அடுத்த நாளே மிகச் சிரத்தையோடு தெளிவாக எடிட் செய்து அனுப்பிவிடுவார். கூடவே நான் ஒன்றும் மாற்றவில்லை என ஒரு வரியும் மின்னஞ்சலில் எழுதியிருப்பார்!

இரண்டு வாரங்களில் முடிக்க முடிந்தாலும் பல முறை மூல நூலை படித்தேன். இதுவரை செய்த தமிழாக்க கதைகள், கட்டுரைகள் என்முன் வந்து கேலிசெய்தது போலிருந்தது. இத்தமிழாக்கம், எனக்கு மிக நல்ல, சுவாரசியமான அனுபவமாக இது இருந்தது.

பத்ரிக்கும், கிழக்கு பதிப்பத்தாருக்கும் என் நன்றிகள்!

கர்நாடக சங்கீத அடிப்படைகளை தெளிவாக இப்புத்தகம் எடுத்துரைக்கிறது. இவ்வள்வு கடினமான கலை பற்றி, இதைவிட எளிமையான விளக்கங்களுடன் படிக்க முடியாது. இசையில் பிடிப்பும், கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வம் உள்ளவர்கள் ஒரு வாரத்தில் படித்து முடித்துவிடலாம்.

இப்புத்தகம் கர்நாடக இசையைப் பற்றிய அடிப்படைகளை விரிவாகப் விவரிப்பதோடு, இசைப் பற்றிய நம் அறிவை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தும் என்பது நிச்சயம்.

வாழ்க்கையை கற்றுக் கொடுத்த வாத்தியார்!

பத்ரியின் இந்த பதிவைப் படித்த பொழுதில் எனக்கு சடாரென தோன்றியது என் வாழ்க்கையை மாற்றிய தருணங்கள்.அப்படி ஒன்று தான் இந்த பதிவு;இதை ஞாபகப்படுத்திய பத்ரிக்கு நன்றி.

வெகு சிலரின் வாழ்வே அவர்களின் கனவு,லட்சியங்களை மதிக்கும். அவன் கனவுகளும்,லட்சியங்களுக்கும் தலைச்செருக்கின் மணிமகுடம்.அப்படி மதியாமல் போகும் வாழ்க்கையை வரலாறு பதிவு செய்வதே கிடையாது.ஜெயிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே சரித்திரங்கள்,அதை எழுதும் ஆசிரியரைப் போல். என் வாழ்க்கையை ஓரளவுக்கேணும் மாற்றியதில் கலவையான பல நிகழ்வுகள் உண்டு.குறிப்பாக பாண்டிச்சேரியில் நான் படித்த என் வாத்தியார் பஞ்சாபகேசன்.நான் பாண்டிச்சேரியில் (புதுச்சேரி) இருந்த போது அதன் அருமை தெரியாமல் படித்த பள்ளிகூடம் Petit Seminaire.இப்போது நினைத்துப்பார்க்கையில் பள்ளியிலிருந்த கண்டிப்பு,விளையாட்டில் அக்கறை ஒருவரின் வாழ்வில் எவ்வளவு முக்கியம் எனப் புரிகிறது.அந்தப் பள்ளியின் படிப்பு முறை புரியாமலே எல்லா பள்ளிமாணவர்களைப் போலவே பிடிக்காமலேயே படித்து முடித்து பொறியியல் படிக்க கிளம்பினேன்.

அப்போது ஐஐடி-க்கு பயிற்சி எட்டாம் வகுப்பிலேயே ஆரம்பிக்கும் காலம் (இப்போது அந்த ஆர்வம் குறைந்துவிட்டதாக கேள்விப்படுகிறேன்).நானும் மூட்டைக் கட்டிக்கொண்டு ஏதோஒரு பயிற்சியில் சேராமல்,ஒருசில வல்லுனர்களிடம் சேர்ந்தேன். அதில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியவர் பஞ்சாபகேசன்,பெளதிகவியல் ஆசிரியர்.அப்பாவின் நண்பராதலால் அவரிடம் படிக்க செவ்வாய் மற்றும் வியாழக்கிழமை இரவு ஏழுலிருந்து ஒன்பது வரை அவர் வீட்டிற்கு செல்ல ஆரம்பித்தேன்.

நல்ல உயரம்;வலது கை பழக்கம்,கொஞ்சமாக சிரித்தது;அதிகமாகவே கற்றுக் கொடுப்பதில் ஆர்வம் - எல்லாமே முதலில் தயக்கத்தைக் கொடுத்தது.நாங்கள் 4 பேர் அவர் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தோம்.அவர் வீட்டின் காலிங் பெல்லை அழுத்தும்போது,அழுகையே வரும்-அப்படியே புத்தக மூட்டையை போட்டுவிட்டு ஓடிப்போகலாம் போல இருக்கும்.ஹாலைத் தாண்டி உள் அறைக்கு செல்லும் வரை,புது மனைவி போல் தலை குனிந்த படியே செல்வோம்.அப்படி நாங்கள் போவதும்,சேது படத்தில் அபிதா விக்ரம் முன்னால் நடப்பதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்காது.அந்த ஹாலில் மூன்று பேர் இருப்பார்கள்; வாத்தியாரின் அம்மா (நாங்கள் 20 அடி வைப்பதற்குள் பல கேள்விகளை கேட்டுவிடும் மிகத் திறமையான பாட்டி),சில சமயங்களில் வாத்தியாரின் மனைவி - அவர் பேசியே நான் பார்ததில்லை,வாத்தியரின் மகன் ,நமுட்டு சிரிப்புடன் எங்களைப் பார்ப்பான் (இந்த அணிவகுப்புக்காகவே வெளியே வந்து நின்று,அப்பாவின் முறைப்பிற்கு உள்ளே ஓடிவிடுவான்)- பிறகு நாங்கள் நல்ல நண்பர்களாகி,அவன் அடிக்கும் கூத்துகளை பார்க்கும் போது-அவர் அப்பாவின் எதிர்பிம்பமெனத் தோன்றும்.

இந்த மும்முனை தாக்குதலை சமாளித்து சிறிய படிக்கும் அறையின் நடுவிலிருக்கும் மேஜையில் உட்கார்ந்தால் அடுத்த உதறல் ஆரம்பிக்கும்.நாங்கள் எப்போதும் வாத்தியாரை பார்த்து உட்காரவே பிரியப்படுவோம்.அறைக்குள் நுழையும் போது,இதற்கு ஒரு அடிதடியே நடக்கும்.அவர் எதிரே ஒருவர் தான் உட்கார முடியும்.மீதி இரண்டு பேரும் அந்த மேஜையின் அவரின் வலது பக்கங்களில் உட்கார்ந்து கொள்வோம். இப்படி உதறல் எடுப்பதற்கொன்றும் வாத்தியார் திட்டக் கூடிய ஆசாமி அல்ல. பொதுவாகவே எல்லாவற்றிலுல் சரியாக நடந்து கொள்ளும் perfectionist களிடம் உருவாகும் பயம் தான் அது. வாத்தியார் டியூஷனெல்லாம் எடுப்பதில்லை;அதனால் பெஞ்சு,நாற்காலியெல்லாம் கிடையாது.

முதலில் பயமிருந்தாலும்,சில நாட்களுக்குப் பிறகே அவரின் குணாதிசயங்கள் பிடிபட ஆரம்பித்தது.முதலில் அவர் பல ஆசிரியர்களைப் போல டியூஷனுக்கு மாணவர்களை சேர்ப்பதில்லை.டியூஷனாகவே அதை அவர் செய்ததில்லை;அவரின் நண்பர்களின் பிள்ளைகளுக்கு சொல்லித்தருவதும்,இயற்கையிலேயே அவருக்கு பெளதிகத்தில் இருந்த ஞானம் மற்றும் ஈடுபாடுமே காரணம்.இத்தனைக்கும் இரண்டு வருடங்களுக்கு அவர் சம்பளமாக எதுவும் வாங்கியது கிடையாது,பாடத்தை சொல்லிக் கொடுக்க அவர் தினமும் நான்கு மணிநேரம்,அதிகாலை நேரத்தில் பயிற்சி செய்வார்.இதை பல வருடங்களாக செய்து வந்தாலும்,அதே ஈடுபாடோடு ஒவ்வொறு வருடமும்,புது புது கணக்குகள்,சூத்திரங்கள்,அதற்கான விளக்கங்களை ஒரு ஜென் குருவைப் போல பயிற்சி செய்வார்.

ஆம்,ஒரு ஜென் குருவே தான் அவர். பெளதிகத்தில் அவர் காட்டும் ஒருமுகம், எளிமையான விவரங்களைக் கொண்டு கடினமான தத்துவங்களை அவர் விளக்கியது,perfect மாணாக்கர்களை அவர் உருவாக்க மேற்கொண்டது. அவர் அளவிற்கு அதிகமான ஞானம் பெளதிகத்தில் இருந்தவர்கள் மிகச் சிலரே. தன் முதுநிலை ஆராய்ச்சியில் புது கண்டுபிடிப்புகளால் பலராலும் புகழப்பட்டவர்.

யோசித்துப் பார்த்தால் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.நாங்களோ,12ஆம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்கள்,படிப்பிலோ ஆர்வம் அதிகமிருந்தாலும் ஆர்வக்கோளாறு கம்மிதான். அவரோ கல்லூரி விரிவுரையாளர் மற்றும் விஞ்ஞானி. எங்களின் ஐஐடி பயிற்சியும்,12ஆம் பாட புத்தகத்தையும் கடந்த 25 வருடங்களாக பார்த்து வருபவர். ஆனால் எங்கள் புத்தகங்களை வாங்கி முன் அட்டையிலிருந்து ஆர்வத்துடன் பார்த்து,அதில் தவறிருந்தால் மாற்றி,அதிகாலையில் எழுந்து எங்கள் புத்தகங்களுக்கு விளக்கங்களும், இன்னும் எளிமையாகப் புரிய வைக்க செய்துப்பார்க்கக் கூடிய ப்ரிசோதனைகளை செய்யத் தவறியதில்லை. பரிட்சையில் 200/200 வாங்கவைப்பது அல்ல அவர் குறிக்கோள்.படிப்பை அதன் இயல்பு நிலையிலிருந்து மாற்றாமல்,அறிவு மேன்படுத்த ஒரு பயிற்சி வருடங்களாக எங்களுக்கு இரண்டு வருடங்களை உருவாக்கினார்.அவரிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டது பல.அவை அனைத்தும் இப்போது நினைவிலில்லை.ஆனால் நினைவிலுள்ளது- புது விஷயங்களை சொல்லிக் கொடுக்கும் போதோ,அவருக்கு எத்தனாவது முறையென தெரியாது,அவர் கண்களில் தோன்றும் அந்த குழந்தையின் குறுகுறுப்பு;கண்களில் தோன்றி மறையும் மின்னல் வேக அந்த ஆர்வம்.அவருக்கு செலுத்தக்கூடிய சிறு நன்றியை இந்த பதிவு மூலம் செலுத்த ஆசைப்படுகிறேன் (இதற்கு தூண்டிய பத்ரிக்கும் நன்றி).

ஒருமுறை எங்கள் பெளதிக புத்தகத்தில் ஒரு சூத்திரம் தவறாக அச்சாகியிருந்தது.அதை சரிசெய்து,இப்படித்தான் அந்த சூத்திரத்தி நிறுவவேண்டுமென வாத்தியார் கூறியிருந்தார். மந்தை ஆடுகளான நம் அரசு பரிட்சைகளில்,புத்தகத்தில் இல்லாதை எழுதினால்,அது சரியேயானாலும், மதிப்பெண் போட மாட்டார்கள்.இது தெரிந்து நான் பள்ளியில் நடந்த பரிட்சையில் அந்த தவறான சூத்திரத்தையே போட்டு முழு மதிப்பெண் பெற்றுவிட்டேன். இதைப் பற்றி மறந்து,வாத்தியாரிடமும் என் பதில்புத்தகத்தை கொடுத்தேன்.எப்படி மோப்பம் பிடித்தாரென தெரியவில்லை,சரியாக அந்த பக்கத்திற்கு வந்து ,நான் செய்த அல்ப விஷயத்தை கண்டுபிடித்துவிட்டார்.

அதிகமில்லை ஜெண்டில்மென், ஒரு அரை மணிநேரம் என்னைத் திட்டித் தீர்த்து,அடுத்த வகுப்பிலிருந்து வரவேண்டாமென கூறிவிட்டார்.அந்த நாளுக்கான வகுப்பையும் தொடர்ந்து நடத்த,நான் மட்டும் ஒரு மணிநேரம் அழுது கொண்டேயிருந்தேன்.அந்த நிமிடங்கள் தான் என்னை மாற்றியவை.மேன்மையான பல் விஷயங்களை நான் உணர்ந்ததும் அப்போதுதான்.அவர் படும் கஷ்டங்களும் அப்போதுதான் எனக்குப் புரிந்தது.அவர் மகனும் அந்தக் கேள்விக்கு , ஒருவருடம் முன்னால் அவர் சொல்லிக்கொடுத்த சூத்திரத்தைப் அரசு தேர்வில் எழுதி 198 மதிப்பெண்ணே எடுத்திருந்தான்.

அவரைப் பற்றி ஒன்று சொல்ல வேண்டாமென இந்த த எழுதும்வரை நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.ஆனாலும் பரவாயில்லை.அவர் முதுகலை படிக்கும் போது,அதிகமாக உழைத்ததாலோ,இல்லை பல மணிநேரம் தொடர்ந்து பரிசோதனை செய்ததாலோ,அவருக்கு ஒரு கண்ணில் பார்வை மிக மிக குறைவே. இதை ஒரு குறையாக என்றுமே சொன்னதில்லை.எங்களுக்குத் தெரியவே இரண்டு மாதங்களாயின,அப்போதுதான் எங்கள் மேஜையில்,அவருக்கு வலது பக்கத்திலேயே எங்களை உட்காரச் சொன்னது புரிந்தது.

அதற்கு மேல் சிலதும் புரிந்தது.