வார்த்தைகளின் விளிம்பில்

செளரிங்கி நாவலின் சிக்கல்கள்

கிட்டத்தட்ட ஐந்து மாதங்களுக்கு முன் எழுதிய முதல் பகுதி விமர்சனத்தைத் தொடர்ந்து இந்தப் பதிவில் முடித்துவிடும் எண்ணத்தோடு செளரிங்கி நிறைவுப் பகுதி. வெளியூர் சென்றால் இட்லி எங்கு கிடைக்கும், மிளகாய்பொடி கிடைத்ததா என என் கவலைகளை என்னுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் நண்பர் இப்படி தொடர் விமர்சனம் எழுதுவதனால் மிகவும் கடுப்பாய் இருக்கிறார் எனக் கேள்வி. நமக்கு எதற்கு வம்பு? முடிக்கும்போது முடித்துவிட்டு சுபம் போட்டுவிட வேண்டியதுதான்.

முதல் பகுதியில், 'செளரிங்கி நாவலில் சிக்கல் இல்லாமல் இல்லை' என இந்த பெரிய நாவலின் விமர்சனத்தை ஏதோ அம்பு குத்திட்டு தொடரும் போட்ட யவனராணிக் கதைப் போல நிறுத்தியிருந்தேன். என்ன சிக்கல் எனும் டென்ஷன் எனக்கே தாங்காததால் மேலும் காக்க வைக்காமல் அம்பில் செருகியிருந்த இலச்சியின் சாயம் மறைவதற்குள் ஓலையைப் பிரித்துவிடுகிறேன்.

சூரியன் அஸ்தமிக்காத ஆட்சியின் இரண்டாம் தலைநகரத்தினுடைய இதயத்துடிப்பை பல நிகழ்வுகள் பாதித்திருக்கின்றன. ஆனால், பின்காலனிய கல்கத்தாவின் கதையான இந்த நாவலில் பிரிவினை சார்ந்த பாதிப்புகள் கொஞ்சமும் இல்லை. ஒரு ஹோட்டலில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் தான் கதையே எனக்கொண்டாலும், காலனிய பாதிப்பைக் கொண்டு கல்கத்தாவைக் கற்பனை செய்யும் நகரத்தின் அடிமட்ட ஊழியர் போஸ் போன்றவர்களின் விவரணைகள் பெரிதளவு இதில் காணப்படவில்லை. இத்தனைக்கும், இந்திய சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் ஆங்கிலேய பாரிஸ்டர்கள் ஊரைவிட்டுச் சென்றுவிடுவதால் போஸ் போன்றவர்கள் வேலையில்லாத பட்டதாரிகளாக கைவிடப்படுகிறார்கள். ஆசிரியர் சொல்ல முற்பட்டது ஒரு நகரின் கதை;அதை பாதித்த ஆங்கிலேயரின் வருகை, நகரின் சீரழிந்த ஆத்மாவினுடைய ஓலம். இந்து-இஸ்லாமியப் பிரச்சனை உச்சகட்டத்தில் இருந்த நாட்களில் நடக்கும் கதையில் அவற்றின் பாதிப்பு கொஞ்சம் கூட இல்லாதது ஆச்சர்யப்படுத்துகிறது.

ஷங்கரின் எழுத்துகளில் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய ஏக்கம் நிறைய தெரிகிறது. அதுவும் ஒரு இந்தியனாக இல்லாமல் ஆங்கிலேயர் விட்டுச் சென்ற கல்கத்தா மீதிருக்கும் காதலாக. ஆங்கிலேய வாழ்வு முறையை பிரதியெடுக்க முனையும் மேல் தட்டு இந்திய வர்க்கங்கள் பற்றிய எள்ளல், ஆங்கிலோ இந்தியர்களின் வாழ்க்கை, நடுத்தர வங்காளியின் 'பண்டைய இந்திய' கனவு ('அக்னி நதி' போல) என பல திசைகளில் விரிந்து வளரத் தகுதியான நாவலாக இது இருந்தாலும், மேற்சொன்ன எந்தொரு வாழ்வையும் நேர்மையோடு ஆசிரியர் அணுகவில்லை எனத் தோன்றுகிறது. செளரிங்கி ஹோட்டலை விட்டு வெளியே அவரது பார்வை செல்லவில்லை என்பது பெரும் குறை.

இதே ஹோட்டல் லண்டனிலோ, அமெரிக்காவிலோ இருந்தால் இப்படி ஒரு உள்முகமான பார்வையை ஆசிரியர் வழங்கியிருப்பாரா என்பது வாதத்துக்கு உரியது. அப்படி வழங்கியிருந்தாலும் வாசகர்களின் எதிர்பார்ப்பையும், கருவின் அடியோட்டத்தை எந்தளவு விவரித்திருக்க முடியும் என்பதும் கேள்விக்குரியதே. அதுவும் ஒரு நகரத்தின் வரலாறு எனும் முகாந்திரம் இருக்கும் பட்சத்தில் ஷங்கர் அணுகியுள்ளவிதம் குறுக்கல்வாதமாகத் தோன்றுகிறது.

ஆர்தர் ஹைலி எழுதிய ஹோட்டல் நாவலுடன் இதை பலர் ஒப்பிடுகிறார்கள். ஹோட்டல் எழுதப்பட்ட மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னரே செளரிங்கி வெளியாகிவிட்டது என இணையத்தில் ஒருவர் கூறியிருக்கிறார். இது சரியான ஒப்பீடாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. ஒரு ஹோட்டலின் அன்றாட நிகழ்வுகளைப் பற்றிய மிக விரிவாக நுணுக்கமானப் பார்வையை ஆர்தர் ஹைலி வழங்கியிருப்பார். ஹோட்டல் என்பது ஒரு பெரிய இயக்கம். அதுவும் ஐந்து நட்சத்திரங்களைத் தாங்கி இருப்பவை பல ராட்சச கைகளைக் கொண்டு இயங்குபவை. அத்தகைய ஒவ்வொரு இயந்திரத்தின் அமைப்பையும், இயக்கத்தையும் ஆர்தர் ஹைலி மிக விரிவாக எழுதியிருப்பார். அதாவது, அந்த நாவலைக் கொண்டு ஒரு ஹோட்டலின் சகல இயக்கங்களையும் புரிந்துகொள்ளலாம். உதாரணத்துக்கு, 'ஹோட்டல்' நாவலில் குப்பைகளின் சுழற்சி பற்றி பல பக்கங்களில் விஸ்தாரமாக வரும். வெறும் தகவலாக இல்லாமல் கதையில் மிக முக்கியமான குறிப்பு அந்த குப்பைகளில் தான் அகப்படும் என்பதால் கதைக்கு கதையும் ஆச்சு, உண்மையான தரவுகளைத் தெரிந்துகொண்டதாகவும் ஆச்சு. ஆசிரியரின் குறிக்கோளும் இதைச் சுற்றித் தான் இருக்கும். அதனால், நம் புரிதலில் 'இலக்கியமாக' இல்லாமல் போனாலும், படிப்பதற்கு 'ஹோட்டல்' மிக விறுவிறுப்பான நாவல். பல நல்ல நாவல்களைப் போல, நடைமுறை உண்மைக்கு நெருக்கமானத் தகவல்களைக் கொண்டு புனையப்பட்டதால் கூடுதல் ஏற்றம் பெறுகிறது.

ஒரு ஹோட்டலின் கண்ணுக்குத் தெரியாத இயக்கங்கள் பற்றி செளரிங்கியில் பெரிதாக எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. ஒரு நாவலாக, குறிப்பாக ஹோட்டல் பற்றிய நாவலாக இது மிகப் பெரிய குறை. அதே போல, இந்திய காலனிய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான நகரமாக அமைந்திருந்த கல்கத்தாவின் கதையையும் இது விரிவாக முன்வைக்கவில்லை. பெரும் நாவலாக எழுதப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு நாவலுக்குத் தேவையான தத்துவ பார்வைகளோ, தகவல்களோ, வரலாற்று பின்புலமோ இல்லை. செவ்விலக்கிய நாவல் மரபின் உச்சாணிக்கொம்பாகத் திகழும் இந்திய இலக்கிய வரிசையில் (அக்னி நதி, பாவா) இந்த நாவல் அமையாமல் போவதற்கு இவை முக்கியமான காரணங்கள்.

Utz - நாவல்

சில மாதங்களுக்கு முன் ப்ரூஸ் சாட்வின் (Bruce Chatwin) எழுதிய Utz எனும் சிறு நாவலைப் படித்தேன். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் ஒரு பயணக் கட்டுரைத் தொடர்பாக சில அபுனைவு நூல்களைப் படித்த பொது இவரைப் பற்றி முதல் முதலில் கேள்விப்பட்டேன். தொடர்ந்து அவருடைய The Songlines எனும் புத்தகத்தைப் படித்து அசந்துபோனேன். ஆஸ்திரேலியா நாட்டின் பழங்குடியினருடன் பல மாதங்கள் தங்கியிருந்து இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியிருந்தார். Tristes Tropiques புத்தகத்துக்குப் பிறகு மிகுந்த மனவிரிவை ஏற்படுத்திய தத்துவ புத்தகமாக என்னை The Songlines மிகவும் கவர்ந்தது. அதைத் தொடர்ந்து, நான் வழக்கமாக மேயும் பழைய புத்தகக் கடையில் Utz நாவலைப் பார்த்ததும் வாங்கிவிட்டேன்.

ஸ்டாலினின் கம்யூனிச ஆட்சியின் போது (1940களில்) உட்ஸ் எனும் செல்வந்தர் செக் குடியரசில் வாழ்கிறார். பரம்பரைப் பணக்காரரான உட்ஸால் பலதரப்பட்ட பீங்கான் பொம்மைகளைச் சேகரிக்க முடிகிறது. பதின்ம வயது தாண்டுவதற்குள் ஆயிரக்கணக்கான பீங்கான் பொம்மைகளை சேகரித்து வைத்துள்ளார். பொழுதுபோக்கு எனும் அளவிலில்லாமல் அது ஒரு கைவிட முடியாத வியாதி போல அவரைத் தொற்றிக் கொள்கிறது. மியூசியத்தில் இருக்கும் பீங்கான் பொம்மைகள் மேல் பரிதாபப்படுகிறார் - 'பாவம், மூச்சு விட முடியாமல் அவை தவிக்கின்றன'. ஐரோப்பாவின் ஏதேனும் நாட்டில் பொருட்நசிவு ஏற்பட்டால் மிகுந்த சந்தோஷத்தோடு அங்கு சென்று வீழும் குடும்பங்களின் சேகரிப்பிலிருந்து பீங்கான் கலைப்பொருட்களை சேகரிப்பார். பெரும் பணக்காரனாக இருந்தாலும் மேற்குலகுக்கு தப்பிச் செல்ல சிறிதும் நாட்டமில்லாமல் இருப்பதால், பீங்கான் பொருட்களைப் பிரிய மனமில்லாமல் செக் குடியரசிலேயே காலத்தைக்கழிக்கிறார்.



தனிச்சொத்துகளில் உபயோகமான பொருட்களை சமூகத்துடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் எனும் சட்டம் வரும்போது உட்ஸிடம் இருக்கும் பீங்கான் பொருட்களை மட்டும் விட்டுவிடுகிறார்கள். எந்தவிதமான உபயோகமும் இல்லை என்பதால் அவை தப்பிக்கின்றன.

ஆனால் செக் குடியரசைத் தாண்டி இவற்றை எடுத்துச் செல்ல முடியாது எனும் சட்டம் இருப்பதால் அவற்றுடன் கம்யூனிச ஆட்சியில் வாழ வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது. பண வசதி இருப்பதால் அடிக்கடி பிரான்ஸ், ஜெர்மனி எனச் சென்றுவருகிறார் உட்ஸ். அப்போதெல்லாம் மிகச் சுருக்கமாகப் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்பிவிடுவார். 'என்ன இருக்கிறது அந்த நாடுகளில், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, சுவிஸ் என எங்கும் மனித பொம்மைகள் மட்டுமே வாழ்கிறார்கள்.' என ஏர்போர்டில் சந்திக்கும் அதிகாரிகளிடம் சலித்துக்கொள்கிறார்.

பதினேழாம் நூற்றாண்டின் அரசர் ருடால்ப் பீங்கான் பொருட்களின் பெரும் சேகரிப்பாளர். அவரைப் பற்றி புத்தகம் எழுத ஒரு எழுத்தாளர் விருப்பப்படுகிறார். இறந்துபோனவரைப் பற்றி என்ன எழுதப்போகிறாய், பராக்கில் உட்ஸ் எனும் கிறுக்கன் இருக்கிறான், அவனிடம் செல் என ஒரு நண்பர் அவருக்குச் சொல்ல உட்ஸைத் தேடி ப்ராக் வருகிறார் அந்த எழுத்தாளர். வந்த சமயத்தில் உட்ஸ் இறந்துவிட, அவரைப் பற்றி செய்திகள் சேகரிக்கத் தொடங்குகிறார்.

உட்ஸின் சிறுவயதில் அவரது அம்மாவுக்கு மகனின் பீங்கான் சேகரிப்பு பற்றி மிகுந்த கவலை வர, குடும்ப மருத்துவரைக் கலந்தாலோசிக்கிறார். பலவிதமான மனவிகாரங்களைப் போல இதுவும் ஒன்று எனச் சர்வசாதாரணமாகச் சொல்லிச் செல்கிறார் அவர். நாவலின் மிக முக்கியமான கட்டமாக எனக்குத்  தோன்றுகிறது.

உடமைகளைப் பகிர்ந்து கொள், தனிப்பட்ட சுகங்களுக்காக பொருள் சேகரிக்கக் கூடாது எனும் சட்டம் அரசு போடும்போது உட்ஸின் இந்த பீங்கான் சேகரிக்கும் பழக்கம் மிக விசித்திரமாகக் கருதப்படுகிறது. மற்றவர்களுக்கு உபயோகமில்லை என்பதால் இந்தப் பழக்கத்தை மறுதலிக்காத சட்டம், மற்ற தனிப்பட்ட அடையாளங்களை விட்டுவைக்கிறதா? உட்ஸினுடைய இருப்பின் அடையாளமே அவர் சேகரித்த பீங்கான் பொருட்களால் தான் உருவாகிறது. அதைப் போலவே சமூகத்தில் தனி மனித விருப்பு வெறுப்புகள் அவரவர் அடையாளமாக மாறும்போது அதில் கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கும் அரசாட்சியை இந்த நாவல் மறைமுகமாக சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பிரூஸ் சாட்வினின் மொழி லாகவமும் சொற் சிக்கனமும் வாகியங்களில் விஷய அடர்த்தியும் நாவலின் ஆத்மாவை கச்சிதமாகப் படம் பிடிக்கின்றன. பொதுவாக இவ்வகை மொழியை தென் அமெரிக்க நாவலலசிரிய்கள் பயன்படுத்துவர்.

நள்ளிரவின் குழந்தைகள் நாவலில் பிரூஸின் மொழிநடையை பின்பற்ற முயற்சித்ததாக சல்மான் ரஷ்டி ஒரு பேட்டியில் தெரிவித்திருக்கிறார். வெளித்தோற்றத்தில் தொடர்பற்றதாகத் தெரியும் பல விஷயங்களை ஒரே வாக்கியத்தில் அமைப்பதன் மூலம் மொழியின் கவர்ச்சியைக் கூட்டுவது இப்பாணியில் பிரதானமானது. உதாரணத்துக்கு,

It was now early evening and we webling sitting on a slatted seat in the Old wish Cemetery. Pigeons were burbling on the roof of the Klausen Synagogue. The sunbeams, falling through camores, lit up spirals of midges and landed on the mossy tombstones, which, heaped one upon the other, resembled sea weed-covered rocks at low-tide.

செக் நாட்டின் கம்யூனிச சட்டங்கள் கடுமையாக்கப்படும்போது மணமாகாதவர்களுக்கு ஒற்றை படுக்கையறை போதுமென்ற சட்டம் அமலுக்கு வருகிறது. தன் பீங்கான் சேகரிப்பைக் காப்பாற்ற தன் சமையற்காரி மார்த்தாவை உட்ஸ் திருமணம் செய்துகொள்கிறார். வேறெனென்ன சிக்கல்கள் வருமோ என பயந்து, பீங்கான்    சிலைகளை பாதுகாப்பான இடத்துக்கு மாற்ற முடிவு செய்கிறார். செக் குடியரசின் எல்லா சத்தங்களையும் அரசு கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது எனும் பயம் எல்லாருக்கும் இருப்பதால், மிக ரகசியமாக இத்திட்டம் உருவாகிறது. கடைசியில் அவர்களது திட்டம் முடிவடைந்ததா என தெளிவான முடிவு நாவலில் இல்லை.

இது எப்படிப்பட்ட நாவல்?

நூற்றி ஐம்பது பக்கங்களில் ஒருவரது வாழ்க்கையைச் சொல்ல முடியாதுதான் என்றாலும், உட்ஸின் பீங்கான் பிடிப்பைக் கொண்டு ஒரு நாட்டின் வரைபடத்தை வரைய முற்படுகிறார் ப்ரூஸ்.சமூகத்தின் வரைபடத்தை, நாட்டின் வரலாறை எழுத பல உத்திகள் இருக்கும்போது ஏன் இப்படிப்பட்ட ஒரு சிக்கலான விஷயத்தை கையிலெடுக்கிறார் என படிக்கும்போது நாம் யோசித்தால் பல விஷயங்கள் கிடைக்கக்கூடும்.

நாவலைப் படிக்கும்போது வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாத ஆழங்களைத் தேடுவது மிக சுவாரஸ்யமான விஷயம். ஒரு எல்லைவரை ஆசிரியர் சொல்லவரும் கருப்பொருளின் ஆன்மா அங்கே தான் அடங்கியிருக்கும் என்பது என் எண்ணம். தவறாகவும் இருக்கலாம்.
ஒரு தேர்ந்த நாவலாசிரியர் எண்ணிலடங்கா தளங்களில் கதைக்கண்ணிகளை ஒளித்துவைத்து வாசகர்களுக்குப் போக்கு காட்டக்கூடும். மிகக் கவனமாகப் படிக்காதபோது அவற்றை நாம் கவனிக்காமல் கடந்து சென்றுவிடுவோம் எனத் தோன்றுகிறது.

இந்த நாவலில் அப்படிப் பல பொறிகள் கண்ணில் பட்டன. அதில் முக்கியமானது உட்ஸ் தனக்குள் நிகழ்த்தும் சில உரையாடல்கள். குறிப்பாக,

They listen, listen, listen to everything but...they hear nothing

மேலுள்ள வரியை நாவலில் கேப்ஷனாகக் கூடப் போட்டுவிடலாம். அந்தளவு ஆழமுள்ள வரி. உண்மையில், மக்களை கண்காணிக்க செக் கம்யூனிச அரசு பல உளவு அமைப்புகளையும், தொழில்நுட்பக் கருவிகளையும் பிரயோகப்படுத்தியது என்பது உண்மை. உட்ஸின் வீட்டில் கூட அப்படிப்பட்ட கருவிகள் இருக்கலாம் எனப் பயந்துதான் சமையலறைப் பாத்திரங்களைக் கழுவியபடி மார்த்தாவுடன் ரகசியம் பேசுவார். இவ்வரியில், பெரியண்ணனின் கண்காணிப்பு மட்டும் வெளிப்படுவதில்லை, they hear nothing என்பதில் பல அர்த்தங்களும் உள்ளன.

The Lives of Others  2006இல் ஆஸ்கார் வாங்கிய ஜெர்மன் படத்தின் கதையோடு இதை இன்னும் விரிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு எழுத்தாளரைக் கண்காணிக்க பெர்லின் உளவு அமைப்பு ஒரு குழுவை ஏற்பாடு செய்யும். கிழக்கிலிருந்து மேற்கு ஜெர்மனிக்கு தப்பிச் செல்லவோ, பிரசங்கங்களை அனுப்பவோ அவருக்கு அனுமதியில்லை. அவ்வீட்டில் நடக்கும் சம்பவங்களை இருபத்து நான்கு மணிநேரமும் கேட்கும் உளவாளி மெல்ல எழுத்தாளன் பக்கம் இருக்கும் நியாயத்துக்கு செவி சாய்க்கத் தொடங்குவார். ஒவ்வொரு நாளும் எழுதப்படும் ஆடிட்டில் இன்று ஒன்றும் நடக்கவில்லை அல்லது உப்புச் சப்புப் பெறாத விஷயம் நடந்ததாக எழுதி வைத்துவிடுவார். ஆனால், மெல்ல எழுத்தாளனின் புரட்சிக்கு தன்னை அர்பணிக்கத் தொடங்குவார். இது உளவாளி மனமாறும் சம்பவம். உண்மைச் சம்பவம்.

they hear nothing என்பதை இப்படியும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

அதே போல் பீங்கான் உருவ குள்ளர்களான 'கோலம்' பற்றி உட்ஸ் மிக உயர்வாகப் பேசும் இடங்களும் மிக ரம்மியமானவை. ஆதாம் முதல் உலகின் பல மனிதர்கள் பீங்கான் கோலத்திலிருந்து வந்தவர்கள் எனும் நம்பிக்கையால், உலகமே மெளன மனிதகளால் நிரம்பியது என்ற முடிவுக்கு வருகிறான் உட்ஸ். அதே சமயம், கம்யூனிச சீர்கேடுகளை முன்வைத்து செக் குடியரசுச் சமூகத்தையே பல பீங்கான் கோலம்களாக ஆட்சியாளர்கள் நடத்துகிறார்களோ என்பதும் தோன்றாமல் இல்லை. உட்ஸின் இந்த வினோத விளக்கங்கள் உணர்ச்சியற்ற நிலையில் வைக்கப்படும் சமூகத்தைப் பிரதிபலிப்பதாகத் தோன்றுகின்றன.

மிக எளிமையான மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ள இந்த நாவல் பல வாசிப்புகளைச் சாத்தியப்படுத்துகிறது. தகர டப்பாவை அடித்தபடி டான்சிக் நகரத்தில் அதிர்வலைகளை வெளிப்படுத்திய குந்தர் க்ராஸின் ஆஸ்கார் போல, பீங்கான் பொம்மைகளை சேகரித்து ஊமை நாடகத்தையே தன் அடையாளமாக மாற்றிக்கொண்டு, கம்யூனிச நாசத்தையும் ஆதிக்கத்தின் பெருங்கரத்தை காட்டிய உட்ஸும் மறக்கமுடியாத பாத்திரமாக அமைந்துள்ளது. அதனால் தான் சிறு நாவலாக இருந்தாலும் எந்த பக்கத்தை புரட்டிப் படித்தாலும் ஏதேனும் பளிச்சென ப்ருஸ் சாட்வினின் பார்வை உட்ஸ் வழியாக நம்மை உலுக்கிவிடுகிறது.

நாவல் - செளரிங்கி - பின்காலனிய கல்கத்தாவின் கதை.

சில வருடங்களுக்கு முன் பெங்களூரில் இருந்தபோது  'சிகப்புக்  கம்பளம்' (The Red Carpet) எனும் சிறுகதைத் தொகுப்பை படித்தேன். லாவண்யா சங்கரன் எனும் அமெரிக்க இந்தியர் எழுதிய பதினைந்து கதைகளின் தொகுப்பு. பெங்களூரை முன்வைத்து எழுதியதால் கதைகளோடு மிக நெருக்கமாக உணரமுடிந்தது. மாறிவரும் நகர்புற பெங்களூர்,மென்பொருள் மின்னணு நிறுவனங்களின் நிலை, சிற்றூர்களிலிருந்து  நகரத்தில் இருக்கும் அதி-நவீனமான நிறுவனங்களில் தங்களைப் பொருத்திப் பார்க்கும் இளையவர்களின்  நிலை பற்றி மிக அழகாக எளிமையாகச் சொல்லப்பட்ட கதைகள்.சிகப்புத்  தரைவிரிப்பு என்பது ஒரு உலகத்திலிருந்து மற்றொரு மேலான உலகுக்கான  வெத்திலை தாம்பூல அழைப்பு மட்டுமல்ல, அது இரு உலகுக்கு இடையேயான  ஊசலாட்டம் என்பதை அழகாக கதைகளில் காட்டியிருப்பார் .

 

ஆனாலும் நவீன இந்திய - ஆங்கில நாவல்கள் மேலிருந்த கசப்பு குறையாமலிருந்து. இந்தியாவின் ஆன்மாவை சரியாகக் காட்சிபடுத்தும் சில இந்திய-ஆங்கில புனைவு/அபுனைவு நூல்களைப் படிக்கும்போது கொஞ்சம் நம்பிக்கை வரும். திடீரெனப் இதுதாண்டா பெஸ்ட்செல்லர்  என  அடிபடும் இந்திய-ஆங்கில புனைவு/அபுனைவு அதைக் குலைத்துவிடும். அரவிந்த் அடிகாவின் 'வெள்ளைப் புலி' படித்தவுடன் வந்த எரிச்சலில் அந்தப் பக்கமே தலைவைக்காமல் இருந்தேன்.

 

சில மாதங்களுக்கு முன் 'செளரிங்கி'  எனும் நாவலைப் பார்த்தபோது வெள்ளைப் புலி நினைப்பு  வாங்க விடாமல் தடுத்தது. அடுத்தடுத்து பல பழைய புத்தகக் கடைகளில் புதிதாகக் கிடைத்த இந்த புத்தகத்தைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் 'சரிதான், யாருக்குமே பிடிக்காமல் சாரிடிக்கு கொடுத்து விட்டாங்க' என்ற எண்ணத்தைக்  கலைக்க முடியவில்லை. எதிர்பாராத விதமாக அலுவலக சாரிடி சேலில்  அதே புத்தகம் விடாது கருப்பாக வந்ததில் புரட்டிப் பார்த்தேன். நான் நினைத்தது போல இல்லாமல்,1962ஆம் ஆண்டு வெளியான வங்காள நாவலின் மொழிபெயர்ப்பு (2007) எனத்தெரிந்ததும் பட்டென அமுக்கிப்போட்டேன்.

 

ஷங்கர் (மணி ஷங்கர் முகர்ஜி)  என்ற எழுத்தாளர் எழுதியது. கல்கத்தாவின் செளரிங்கி எனும் இடத்தில் இருக்கும் ஷாஜஹான் என்ற ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் நடக்கும் கதைதான் இது. ருஷ்டியின் 'நள்ளிரவின் குழந்தைகள்' (The Midnight's Children) நாவலின் சலீம் சினாய் தனது   சுயசரித்திரம் தான் இந்தியாவின் சரித்திரம்   எனப் பிரகடனம் செய்வது போல, ஷாஜஹான் ஹோட்டல் நிகழ்வுகள் வழி கல்கத்தாவின் காலனிய மற்றும் பின்காலனியச் சரித்திரத்தை ஷங்கர் எழுதியிருக்கிறார்.

 

பலரின் கதையைப் பேச ஹோட்டல் சூழல் மிக சவுகரியமாக அமைந்திருக்கிறது. அதே போல கதை நடக்கும் ஐம்பதுகளின் காலகட்டமும் மிக முக்கியமானதுதான். சிகப்பு கம்பளம் வழி நுழைந்த ஆங்கிலேயர்கள் விக்டோரியா பாணிக் கட்டடங்களையும், இந்திய மத்திய/ மேல் தட்டு வாழ்வில்  'ஆங்கிலேய பாபு' தோழர்களையும் உருவாக்கிவிட்டு  லண்டனுக்கு வெளியே ஆங்கிலேயரின் தலைநகரமாக இருந்த கல்கத்தாவை விட்டு வெளியேறிக்கொண்டிருந்த காலகட்டம். வெளியேறினாலும் ஆங்கிலேயர்கள்  புழக்கத்தில் விட்டிருந்த விழுமியங்கள், கலாசார தாக்கங்கள் பல காலத்துக்கு கல்கத்தா காற்றில் மிதந்துகொண்டிருந்தன. கதை அதைப் பற்றியதுதான்.

 

பழமைவாதத்தை பின்காலனிய எச்சங்களோடு மோதவிட்டிருக்கிறார் ஆசிரியர். ஷாஜஹான் ஹோட்டல் வரவேற்பறையில் வேலை செய்யும் ஷங்கர், போஸ், மார்கோ போலோ (மேனேஜர்) போன்றவர்களின் பார்வையில் கதை விரிகிறது.காலனிய கல்கத்தாவிலிருந்து விடுபட முயற்சிக்கும் மக்கள் , அதை விடாப்பிடியாக பிடித்திருக்கும்  'ஆங்கிலேய பாபு'களின் மனோபாவத்தையும் ஆசிரியர் விவரிக்கிறார்.

 

ஆங்கிலேய நீதிபதியின் காரியதரிசியாக வேலைப் பார்த்த ஷங்கர் அவரது இறப்புக்குப் பின் வேலையில்லாமல் கல்கத்தாவில் சுற்றி வருவதோடு நாவல் தொடங்குகிறது. ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கிய கட்டடங்கள், பாலங்கள், கர்சன் துரை, மெகாலே துரை போன்றோரின் சிலைகளை ஷங்கர் ஏக்கத்தோடு பார்க்கிறான். ஆங்கிலேயர்கள் ஊரை விட்டுச் சென்றதால் அவனைப் போன்ற ஆங்கில 'பாபு'களுக்கு வேலை கிடைப்பதில்லை. திடுமெனப் பெரிய வெறுமை சூழ்ந்தது போல காலனிய வாழ்வை நினைத்துருகிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் ஷங்கரின் பழைய நண்பர் ஷாஜஹான் ஹோட்டலில் வேலை வாங்கித் தருகிறார்.

 

ஷாஜஹான் ஹோட்டல் நாவலின் மிக முக்கியமானப் பாத்திரமாக அமைந்திருக்கிறது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஒரு ஆங்கிலேயரால் கட்டப்பட்டது. அவரது ஆவி ஹோட்டலை ஒழுங்குப்படுத்த இரவில் வளம்வருவதாக அங்குள்ளவர்கள் எப்போதும் நம்புகிறார்கள். ஆங்கிலேய  ஆட்சியின் மேலோட்ட படோபடத்தின் சாட்சியாக ஷாஜஹான் ஹோட்டல் சவுரிங்கீயில் நிற்கிறது. ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலுக்கு ஏற்ற வண்ண விளக்குகளும், வழுக்கும் தரை, சிகப்பு தரைவிரிப்பு, அன்றாடம் சாப்பாட்டு மேஜையில் வைக்கப்படும் புது சாப்பாட்டுப் பட்டியல், அறைகளில் தினந்தோறும் மாற்றப்படும் திரைச்சீலைகள் விரிப்புகள், வாரயிறுதியில் நடக்கும் பான்கட் கேளிக்கை, மேற்கத்திய இசை, வெளிநாடுகளிலிருந்து வரவழைக்கப்படும் கேபரே நடன மங்கைகள், கல்கத்தாவின் மேல்தட்டு மக்களின் கரிய இரவு வாழ்க்கை என ஹோட்டலில் நடப்பவையே கல்கத்தாவின் ஆன்மாவாக விரிகிறது.

 

ஐம்பதுகளின் கல்கத்தாவை நம்மால் வியப்போடு வேடிக்கைப் பார்க்க முடிகிறது. இதுதான் நாவலில் மிகப் பெரிய விஷயமாகத் தோன்றுகிறது.ஷங்கர் மற்றும் அவரது நண்பராக வரும் போஸ் இருவரும் ஹோட்டலின்  வரவேர்பாளர்கள். 

 

கடப்பவை எல்லாவற்றையும் வேடிக்கை பார்த்தபடி அவை எதுவும் தனது சுயத்தைப் பாதிக்காத கதாபாத்திரம் போஸ். ஹோட்டலின் நிழல் நடவடிக்கைகள் அவனைக் கலங்கச் செய்வதில்லை. கல்கத்தாவின் மேல்தட்டு குடும்பப் பெண்கள் தங்கள் காதலர்களைச் சந்திக்க அறை கேட்கும்போது அவனால் உணர்ச்சிவசப்படாமல் ஏற்பாடு செய்யமுடிகிறது. கேளிக்கை விருந்தில் கலந்து கொள்ளும் குடிகாரப் பணக்காரர்களின் இந்திய வெறுப்புப் பேச்சை மீறி அவர்களது கோப்பையை அவனால் நிரப்ப முடிகிறது. ஹோட்டலின் எல்லா அலுவல்களிலும் அவனது கருத்தை எதிர்பார்த்து மரியாதை செய்கிறார்கள். ஒருவிதத்தில் அவனது விலகல் சுபாவம் அந்த ஹோட்டலின் சொத்து. அவன் எதிர் கருத்து சொல்லாதவன் என்பதால், பல வாடிக்கையாளர்கள் அவனிடம் பேசுவதை விரும்புகிறார்கள்.

 

இதெல்லாம் ஷங்கருக்கு ஆரம்பத்தில் ஆச்சர்யத்தை கொடுக்கிறது. ஹோட்டல் நிழலாட்டங்களில் அவனது சுயமரியாதை பாதிக்கப்படுகிறது. வெளிப்பூச்சோடு வாடிக்கையாளர்களிடம் பேசினாலும், இரவு அறைக்குத்திரும்பியதும் போஸிடம் வெடித்து விம்முகிறான். மேலும் ஒரு நாள் கூடத் தங்க முடியாது என ஒவ்வொரு நாள் இரவிலும் புலம்புகிறான்.

 

பல சின்னச் சின்ன கதைகளின் மூலம் நாவலை முன்னகர்த்தியுள்ளார் ஆசிரியர். ஒரு பொதுவானக் கதைஎன்றில்லாமல், வாடிக்கையாளர்களின் வாழ்வும் சிக்கலுமே நாவலுக்கான அடித்தளத்தைக் கொடுத்திருக்கிறது. காதலனைச் சந்திக்க வரும் மேல்தட்டுக் குடும்ப மாதரசி இந்தியாவின் கீழ்மைக்கானக் காரணங்களை மேடை போட்டுப் பேசுகிறாள். அவளது மகன் அதே ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் விபசாரியிடம் காதல் வயப்படும்போது அவனைக் கண்டிக்கிறாள். அவளை மிரட்டி தற்கொலைக்குத் தள்ளிவிடுகிறாள். இவற்றை ஆங்கிலேயர் விட்டுச் சென்ற எச்சங்களாக ஷங்கர் பார்த்து வெறுக்கும்போது, போஸ் அவற்றை எந்தொரு சமூகத்தின் கீழ்மையில் உள்ளவைதான் என காரணம் சொல்கிறான். கல்கத்தாவின் பாரம்பரியத்தோடு   போஸ் ஒட்டுவதில்லை; ஆங்கிலேயர் உருவாக்கிய கல்கத்தா மட்டுமே அவனது உலகம்.

 

ஒரு நகரத்தின் சீரழிவுக்கானக் காரணத்தை பாரம்பரியத்திலும்,காலனி வாழ்விலும் ஆசிரியர் தேடுவதால்,இந்தியாவின் பின்காலனிய நாவலாக ஆழமாகக் காலூன்றி நிற்கிறது.

 

ஆனால், இப்பெரு நாவலில் சிக்கல் இல்லாமல் இல்லை.

 

(தொடரும்)

 

 

நித்ய கன்னி - கனவின் பயணம்.

சொல்வனம் இதழில் 'மித்திலன்'  நித்ய கன்னி நாவலை அறம் பற்றிய விசாரணையாகப் பார்க்கும் கண்ணோட்டத்தை கச்சிதமாக முன்வைத்துள்ளார்.

அக்காலகட்டச் சமூகப் போக்கையும் இன்றைய விழுமியங்களையும் ஒப்பிட்டால் நித்ய கன்னி மேலும் பல விஷயங்களைக் கொண்டிருக்கிறாள் எனப்படுகிறது. இதற்குத் துணையாக ராஜ் கெளதமன் முன்வைத்த தமிழ் சமூக அறம் குறித்த பார்வையை போட்டுப்பார்க்கலாம் ('தமிழ்ச் சமூகத்தில் அறமும் ஆற்றலும்').

நித்ய  கன்னி, புராண மகாபாரத மாதவிக் கதையின் மறு உருவாக்கம். இந்த நூற்றாண்டுக் கண்ணோடு முரணியக்க முறையில் அறத்தையும், அழகியல் நோக்கையும் விவாதப் பொருளாக உட்படுத்துகிறார் எம்.வி.வெங்கட்ராம்.

மகாபாரத மாதவி காலகட்டம் இனக்குழு சமூகத்திலிருந்து, உடைமைச் சமூகமாக (அதிகாரம், மன்னராட்சி) மாறிய காலகட்டம்.

இனக்குழு சமூகத்தில் இருந்த அறம் எப்படிப்பட்டது - அதிகாரத்தை நோக்கிக் குவியாத, உணவு விளைச்சல் செய்யாத காலம். பாணர்கள், விறலிகள் போன்றவர்கள் ஒன்றாகப் பகிர்ந்து உணவை உண்ட காலம். அதாவது உணவு சேகரிப்பு இருந்தாலும் உணவு சேமிப்பு பற்றித் தெரியாத காலகட்டம். அன்றைய அற விழுமியங்கள் வேறு - அங்கு ஈதல் என ஒன்று கிடையாது, காமம் காதலாக மேம்படுத்தப்படவில்லை , அதிகாரம் வழி கட்டுப்பாடு இல்லை. சுருக்கமாக, ஜாதி, பால், உடைமை கொடுக்கும் வசதி போன்ற வித்தியாசங்கள் இல்லாத சமூகம்.

உடைமைச் சமூகத்தில் உணவு விளைச்சளோடு, உணவு பராமரிப்பும் உண்டானது. உணவைப் பகிர்வது நல்லது செய்வது எனும் அறம் உண்டானது. ஈதல் பெருமைக்குரிய அம்சமாக இருந்தது. பகிர்ந்து உண்பதோடு , உணவைக் கொடுத்தால் உணவு பெருகும் என்ற லாப நம்பிக்கைகள் பிறந்த காலகட்டம். அரசாட்சி உண்டாகி, அதிகாரக் குவிமையங்கள் உருவானது. அதனால் ஒருவித நேர்வரிசை (hierarchy) சமூகத்தில் உண்டானது. அதிகார குவிமையங்கள் ஆண் சார்ந்தவையானது. பால் சமத்துவம் குலைந்தது. கற்பு நெறி உண்டானது. காமம் உடைமையாகப் பார்க்கப்பட்டு காதலாக உருவமெடுத்தது. பாணர்கள் புலவர்களாக மாறினர். உணவுக்காக, செல்வத்துக்காகப் பாடல்கள் புனையப்பட்டன. இரத்தல் இழிந்தது, ஈயேன் எனச் சொல்லுதல் அதனினும் இழிந்தது என அறக் கோட்பாடுகள் உண்டானது.

இவற்றின் தொடர்சியாக தர்மம் செய்தால் குடும்பம் தழைக்கும், விளைச்சம் அதிகமாகும் என வைதீகக் கோட்பாடுகள் உருவாயின. மதக் கோட்பாடுகளாக, தண்டனைக்குரியவையாக அற விழுமியங்கள் வைதீகப் பழக்கங்களாக மாறின (தீயினால் சுட்ட புண், நா காக்க போன்ற நாக்கு சார்ந்த புலன் கட்டுப்பாட்டுகள் தோன்றியது). இந்த காலட்டத்தில் வைதீக எதிர்ப்பாக, சமண மதம் அறக்கோட்பாடுகளை முன்னிறுத்தியது. இந்தப் பின்புலத்தில் நாம் மாதவி கதையைப் படிக்கலாம்.

இப்போது கட்டுரை சொல்லும் நாவலின் மூன்று பாத்திரங்களை அவரவர்விழுமியங்களுக்கேற்ப எம்.வி.வி உருவாக்கியுள்ளதைப் பார்க்கலாம்.

இந்த சமூக மாற்றமடையும் காலகட்டத்தில் மூவகை மக்கள் இருந்திருக்கிறார்கள்.

வைதீக விழுமியங்கள் உருவாக்கியவை (ஆசார சீலர்கள்), இனக்குழு விழுமியங்கள் உருவாக்கியவை (காமுகர்கள் - காதல் அறியாதவர்களாக நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம், அதாவது காமம் காதலாக மாறாத சமூகம்) எனப் பிரிக்கலாம். மூன்றாவது எழில் சீலர்கள் (aesthetician) - இதற்கு இருபதாம் நூற்றாண்டு உசீதரன் தான் பிரதிநதி.

இப்போது இவர்களுக்குள் நடக்கும் விவாதங்கள் தான் கதை. இன்றைய நோக்கில் எழில் ரசிகரான உசீதரன், மற்றக் காதாபாத்திரங்களின் சமூக உலகை எப்படிப் பார்க்கிறார் என்பதே எம்.வி.வியின் நோக்கம்.

நாவலின் அடி நாதமாக கட்டுரையாசிரியர் சொல்வது -

"பெண்மையை ஆக்கத்தின் உருவகமாகக் கொண்டால், படைப்பின் இருமுனையும் கூர் கொண்ட தன்மையை அறியாதவர்களின் அறிவீனத்தைக் கண்ட கசப்பு;, அதை முரட்டுத்தனமாகக் கையாள்வோர் தற்சார்பால் கட்டமைத்த அறக்கொள்கைகளின் மேல் சினம் - இந்த கசப்பும் சினமும் நித்ய கன்னியின் அடிநாதமாக இருக்கின்றன."

ஆனால்,சமூக மாற்றங்களைக் கணக்கில் கொண்டால் நித்ய கன்னி எதைச் சொல்வதாக நாம் புரிந்துகொள்வது?

இனக்குழு மக்களும் பெண்மையைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை (ஏனென்றால் அவர்களுக்கு காதல் இல்லை), ஆசார சீலர்களும் புரிந்துகொள்ளவில்லை (ஏனென்றால் அது ஆதிக்கத்தின் மறு உரு). இவர்கள் இருவரைப் பொறுத்தவரை பெண்கள் உடைமைகள் மட்டுமே. இந்த இரு முனையும் பெண்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பதால், . அதை உணர்வுபூர்வமாக கையாலத்தெரியாததால், அவர்களைப் பொறுத்தவரை பெண்மை என்பது கைக்கு சிக்காத, புரிந்துகொள்ள முடியாத விசித்திரமாக இருக்கிறது(கானல் நீர்) - அதனால் அப்பெண்கள் இந்த இரு சமூகத்துக்கும் நித்தியகன்னிகள் தான். உடம்பைத் தீண்டினாலும், பெண்மையைத் தீண்ட முடியாததால் அவர்கள் நித்தியகன்னிகள்.

"மனுதர்மமே முடிவான தர்மம் அல்ல. தர்மம் காலத்திற்கும் சூழ்நிலைக்கும் தகுந்தபடி வளைந்து கொடுக்க வேண்டும். மனிதனுக்காக, மனிதன் உயர்வு பெறுவதற்காகத்தான் தர்மம்; தர்மத்திற்காக மனிதன் அல்ல..."

உசீதரன் சொல்லும் இந்த வார்த்தைகள் வழி அவன் இருபதாம் நூற்றாண்டு மனிதன் எனக் கட்டாயமாகச் சொல்லிவிடலாம். தர்மம் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப மாறுபடும் என்பது உண்மைதான் என்றாலும், மனிதன் உயர்வு பெறத்தான் தர்மம் எனும் வாக்கியம் பழைய சமூகத்தில் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. உசீதரன் கூறுவது ஒரு பெரும் கனவு மட்டுமே. அது இனக்குழு, உடைமை சமூகம் என்ற எதிலும் நடக்காது. அதனால், உசீதரன் முன்வைப்பது இந்த நூற்றாண்டுக்கான கனவு. எம்.வி.வியின் கனவு.

உசீதரன் சொல்லும் அறம் மனிதனை உய்விக்க வந்த அறமல்லவா? உடமைச் சமூகத்தில் பலிகடா ஆகாத மனிதக் குழு சாத்தியமில்லை. அந்தப் பலியை குறைவாக்கும் செயலைத்தான் ஒவ்வொரு சமூகமும் அந்தந்த காலகட்டத்தில் செய்ய முற்படுகிறது. அதனால் முழுமையாக மனிதனை உய்விப்பது சாத்தியமேயில்லை. அதனால் தான் எம்.வி.வி உசீதரனின் மரணத்தைச் சொல்கிறார் போலும்?

எம்.வி.வி முன்வைக்கும் பூரண அறமும் ஒரு மிகுகனவு தான். அது சமூகத்தில் ஆழ் மனதின் (கூட்டு நனவிலி) கனவு மட்டுமே. சமத்துவ சமூகம் போல. நூற்றாண்டு காலமாக மனிதன் அதை நோக்கி தான் நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறான். ஏனோ, பிடிபடாத கனவாகவே இருக்கிறது, பெண்மையின் ஆழத்தைப் போல.

உசீதரன் முன்வைக்கும் ஆண் அறம், வைதீக உடைமைச் சமூக விழுமியங்களால் புனையப்பட்டது. அது ஆண் மைய சமூகமாக இருந்ததால் வந்த விளைவு. கற்பு, ஒழுக்கம், அதிகாரம், நேர்வரிசை (hierarchy ) என்பது இந்த அமைப்பின் பண்புகள் ஆண் அறம் எனும் சிக்கல் இனக்குழு சமூகத்தில் இல்லை. பொதுமையான அறம் மட்டுமே இருந்தது. ஒன்றோடு ஒன்று சார்ந்திருக்கும் இன்றையச் சமூகத்தில் பகிர்ந்து பூரணமாகும் அற விழுமியங்களே சாத்தியம். அதற்கு உசீதரன் போல, பிற மனங்களைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பது சரியானத் தொடக்கமாக இருக்கலாம்.

ஒருவிதத்தில் சமூகத்தில் அறத்தின் பயணத்தை எம்.வி.வி உருவகப்படுத்தியிருக்கிறார் எனத் தோன்றுகிறது. கைக்கு சிக்காத முப்பரிமாணப் படப் பொருட்கள் போல, தொடமுடியாத அறச் சமூகத்தைத் தான் நித்தியகன்னி என எம்.வி.வி உருவகப்படுத்துகிராரோ? இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால்,   நூற்றாண்டு காலத் தமிழ் சமூகத்தின் மேல் வைக்கப்படும் தீவிர விமர்சனமாக நாவல் எனக்குத் தெரிகிறது. ஆதி காலச் சமூக ஆர்கிடைப்புகளிலிருந்து, தற்கால அணுகுண்டு மனிதன் வரை எம்.வி.வி அலசியிருக்கிறார் போலத்தோன்றுகிறது.

 

இலக்கியப் புரிதல் பற்றி..

சொல்புதிது குழுமத்தில் எழுதியவை.இவை இலக்கியம் பற்றிய என் புரிதல்கள் மட்டுமே. இப்புரிதல்களின் நிச்சயத்தன்மை கேள்விக்குறியதுதான். எழுதியவற்றை இங்கு சேமித்து வைக்கிறேன்.

*

வாழ்க்கை பற்றிய கண்ணோட்டத்தை முன்வைக்கும் எந்த தரப்பையும் இலக்கியம் எனச் சொல்லிவிடலாம். சரி, அப்ப வணிக எழுத்து இலக்கிய எழுத்து ரெண்டுமே இலக்கியம் தானே?

பறவையைப் பார்க்கும் எவனும் தான் ஒரு பறவைப் பார்ப்பவன் (bird watcher) எனச் சொல்ல முடியாது.சும்மா,சந்தோஷத்துக்காக அட அழகா இருக்கேன்னு பார்ப்பவனுக்கும், பறவையின் ரெக்கை, மூக்கு வடிவம், நிறம், கண்ணின்  பார்வைக் கோணம், விரலமைப்பு, அதன் உணவு  என தனித்தனியாக பார்த்து அவற்றை தொகுத்து பிரிக்க வேண்டுமே எனும் எண்ணத்தோடு செயல்படும  பறவைப் பார்வையாளனுக்கும் வித்தியாசம் உண்டு. ஆனால், ரெண்டு பெரும் பார்ப்பது பறவையை தானே?

எந்த நோக்கத்துக்காகப் பார்க்கிறான் என தரப்பு பிரியும்போதே அவர்களது செயலின் நோக்கம் புரிந்துவிடும். அதே மாதிரி, வணிக எழுத்தும் எழுத்து தான் - அதன் நோக்கம்கேளிக்கை, வாசகர் சந்தோசம். அதுவும் வாழ்வை தான் பேசுகிறது. ஆனால், அதற்காக அது வாழ்வை தீவிரமாக முன்வைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. வாழ்வே தீவிரமாக இருப்பவர்கள் டயம் பாசுக்காக படிப்பவர்களே பிரதானமானவர்களா   இருக்கலாம். (இதில் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்)

வாழ்க்கையை அதன் தீவிரத்தன்மையோடு அணுகும் படைப்புகளை இலக்கியம், வணிகமில்லாத எழுத்து என அளவிடலாம். அதன் நோக்கம் வாழ்க்கையை சொல்வது மட்டுமே. அதற்காக சுவாரச்யமில்லாமலும் இருக்கலாம். தப்பில்லை. சொல்லப்படும் கருதுகோளுக்கு ஏற்றவாறு அதன் மொழி அமைந்திருக்கும். மிக நுணுக்கமான விவரங்கள் மூலம் கண்ணுக்குத் தெரியாத இழைகளை அமைத்திருக்கும். அதன் தீவிரம் அதிகம். சொல்லப்படும் கருத்துகளும் அதிகம். எத்தனை  தளங்களுக்கு பல பேசுபொருட்களை உண்டாக்கி அவற்றை முன்வைத்து வாழ்வை சொல்கிறதோ அத்துணை தீவிர இலக்கியமாகிறது. அதாவது நேரடியாக சொல்வதைத் தாண்டி  மறைமுகமாக சொல்லாமலும்  உணர்த்தி செல்வதில் இருக்கிறது இலக்கியம்.

இதன் நோக்கம் காரணமாக வணிக மற்றும்  இலக்கிய எழுத்தை  இரண்டு எல்லைகளாக கொள்ளலாம். நமக்கு புரிந்தது போல எழுத்தாளர்களை வலது கோடியிலிருந்து இடது கோடிக்கு இழுத்து விளையாடலாம்.

எளிய உதாரணம். Who dunnit என்றால் அகதா கிறிஸ்டி நாவல்கள். Why dunnit என்றால் தஸ்தயேவ்ஸ்கி  (குற்றமும் தண்டனையும்) என மேலோட்டமாகப் பிரித்துக் கொள்ளலாம்.

இரண்டுமே கொலை பற்றி பேசும்  படைப்புகள் தான். ஆனால், வாசகர்களை ஆர்வத்தில் ஆழ்த்தி திகில் கூட்டி கடைசியில் எப்படி யார் குற்றவாளி என சொல்வதில் வாழ்க்கை நழுவி விடுகிறது. இங்கு யார் செய்த கொலை என்பதில்  தான் ஆர்வமே இருக்கு. ஒரு மனிதனின் கொலை கதை. வணிக கேளிக்கை எழுத்து.

குற்றமும் தண்டனையும் நாவலில் வரும் கொலை வாழ்க்கையை  நுணுக்கமாக ஆராய்கிறது. ஏன் சிலது குற்றம்? ஏன் மனிதன் காலாகாலமாகக்  குற்றம் செய்கிறான்? குற்றம் செய்யும் மனதுக்கு என்ன நடக்கிறது? போன்ற விசாரங்களில் மனிதனின் ஆழ் மனதுள் நுழைகிறது. அது கொலை செய்தவனின் மனது மட்டுமல்ல. வாசகர்களின் மனதுக்குள்ளும் இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை கேட்டு அவனது மதிப்பீடுகளை விசாரணைக்கு உட்படுத்துகிறது. அதனால் இது இலக்கியம்.

தீவிரத்தன்மையை எப்படி கணக்கிடுவது?

ஒவ்வொரு எழுத்தாளருக்கும் வேறுவேறு  வெளிப்பாடு பாணி இருக்கும். சிலர் முழங்குவார்கள், சிலர் ஆணித்தரமாக இதுதான் சரி தப்பு என பேசுவார்கள், சிலர் குழப்பவாதிகள், சிலர் தொட்டும் தொடாமல் இருப்பார்கள், சிலர் சூசகமாக எண்ணங்களை தெரிவிப்பார்கள், சிலர் ஒன்றை சொல்வது போல சொல்லி பெரிய தீர்ப்புகளை வழங்குவார்கள். சிலர் தடவிக் கொடுத்து இப்படிப் பார் கண்ணா என சொல்லிச்செல்வார்கள். சிலர் சொல்ல வந்ததை தவிர எல்லாவற்றையும் சொல்வது போல தோன்றும்.இதனால் குழம்பிப் போவது நாம் தான்.

சிலர் மிக எளிமையாக நம்மை ஏமாற்றுவார்கள். அதை நம்பி பலரை முதல் முறை படிக்கும்போது ஒதுக்கியிருக்கிறேன்..என்னடா ஒண்ணுமேயில்லையே எனத் தோன்றியிருக்கிறது. உதாரணம்: வண்ணநிலவன், ஜி,நாகராஜன். எளிமை,வெளிப்படையான  பூச்சு தன்மையில்லாததைப் பார்த்து ஏமாந்தால் உள்ளிருக்கும் சுவை தெரியாது.

மொழியில், பாத்திரப படைப்பில், சொல்லும் கருத்தில், படைப்பின் மெளனத்தில் என இந்த வேறுபாடு எங்கு வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனால், இதுதான் அவர்களது பாணி என பிடித்துவிட்டால் சொல்ல வருவதை புரிந்து கொள்ள முடியும்.

சுஜாதா, அசோகமித்திரன் , முத்துலிங்கம, ஜெயமோகன், வண்ணநிலவன், நாஞ்சில் நாடன், கந்தர்வன் , சு.வேணுகோபாலன்  என ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு வெளிப்பாட்டு  மொழி. அவர்களது தேடல், வாழ்க்கைப பார்வை, அதில் முன்வைக்கும் விமர்சனங்கள் என நுணுக்கமாகவோ, பெரிதாகவோ ஸ்கேல் மாறும்.

விபத்து என்ற  தலைப்பில்  அசோகமித்திரன், சுஜாதா, மாமல்லன், கந்தர்வன் என எல்லாரும் ஒரு விபத்தைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறார்கள். ஒருவர் அதை மனிதத்துவத்தின் ஒரு துளி என்பார். இன்னொருவர் அதை விதி என்பார்.மற்றொருவர் அதே விபத்தை பல சாத்தியக்கூறுகளில் ஒன்று என்பார். அடுத்தவரோ அதைசமூகத்தின் நமுட்டு சிரிப்பு என்பார். இப்படி பல பாணி. இவையெல்லாம் ஏதோ ஒரு விதத்தில் இலக்கியமாகிறது என்று தோன்றுகிறது. Granularity is the difference.

வணிக எழுத்தும் எங்கிருந்தோ கருக்களை சுமப்பதில்லை.அதுவும் வாழ்க்கையிலிருந்தே பெறுகிறது.ஆனால் அது வெளியாகும் தளத்தில் அதன் தீவிரத்தன்மையை முழுவதும் வெளிப்படுத்த முடியாது. பக்கங்கள்  கிடையாது. அதற்கான மொழியும் வணிக மொழியாக இருக்காது. அதனால் அதே விஷயங்களை இன்னும் சிக்கனத்துடன் சுவாரஸ்யமாக, சரியாக போய் சேர்க்க வேண்டிய நிர்பந்தம் இருக்கு - அதனாலே கதை முடிவுகளும் தீர்ப்பு வழங்குவது போல் இருக்கும். இது எப்படி சமரசம் ஆகும்?

ஐன்ஸ்டீன் தர்க்க சமன்பாடுகளோடு பகல் முழுவதையும் ஆய்வறையில் கழிப்பார். இரவில் கவித்துவ மனதோடு பல மணிநேரங்கள் வயலின் வாசிப்பார். ஆஹா, இத எப்படி ரசிக்கிற? தந்தியின் அளவுபடி சத்தம் வருது அவ்வளவுதாநேன்னு அவர் நினைப்பதில்லை. யாரும் கேள்வி கேட்பதும் இல்லை. அவர் எண்ணங்களுக்கு அப்படி ஒரு நெகிழ்வான வெளிப்பாடு அவசியமாயிருந்திருக்கு. அப்ப தர்க்கத்துக்கும் கவித்துவ மொழி வெளிப்பாட்டுக்கும் இடையே சமரசமா என கேட்க முடியாது? அதே போல தான் சில விஷயங்களை  கருத்தின் தீவிரத்தன்மைக்காக சிற்றிதழ்களில் எழுதுவார்கள். அதே வணிக இதழ்களில் பலரைச் சென்றடைய சற்று ஜனரஞ்சகமாக எழுதுவார்கள். இங்கு பெரியாரை உயர்த்தி பேசிவிட்டு, வணிக இதழில் அதற்கு எதிராக எழுதினால் தான் தப்பு.மொழியையும் பேசும் விஷயத்தையும் இலகுவாக மாற்றினால் கூடவா சமரசம்? எனக்குப் புரியவில்லை. இலக்கியத்தன்மை குறைந்திருக்கலாம். வாழ்க்கையை பட்டவர்த்தமாக முன்வைக்கும்போது இலக்கிய நெகிழ்வு தேவையா, வண்ண மொழி தேவையா என ஒரு காரணம் இருக்கலாம். அது
சொல்லப்படும் கரு தீர்மானிக்க வேண்டியது என்றே நினைக்கிறேன்.

இலக்கிய அமைதி

கடல் ஒவ்வொரு இடத்தில் ஒவ்வொரு மாதிரியா  இருக்கு? கொந்தளிப்பு, மலையளவு அலைகள்  எல்லாம் தாண்டியும் ஒரு அமைதி தெரியுமில்லையா?

அடுப்பை ஆன் செய்வதிலிருந்து  உலை கொதித்துக்கொண்டேவா இருக்கு? இறக்கிவைக்கும்வரை? வெந்து இறக்கிவைத்தபின் எந்த இடத்தில சரியா சாதம் வேகத் தொடங்கிச்சு சொல்லுங்கன்னு கேட்க முடியுமா? ஆரம்பத்திலிருந்து தானே மெல்ல எல்லா நொடிகளிலும் நடந்து கொண்டிருக்கு. ஆரம்பத்தில நமக்குத் தெரியாது, உலை கொதிக்கும்போதுதான் வெளியே தெரியும்.அது வரைக்கும் ஒண்ணுமே  நடக்கலைன்னு சொல்ல முடியாதில்லையா? அதேபோல், அது எந்நேரமும் கொப்பளித்துக்கொண்டே இருந்தால் எப்படி சாப்பிடுவது, எப்படி கப்பலில் பயணிப்பது?

ஒரு விதத்தில் மொழியின் அமைதி இது மாதிரி தான் - பரபரப்பாக இருக்க வேண்டியபோது அப்படி இருப்பதில் தப்பில்லை. ஆனால் ஆழ்கடல் போல், எல்லாவற்றையும் தாங்கிக் கொண்டு ஒரு மெளனம்  அடித்தளத்தில் இருந்துகொண்டே இருக்கும். நாவலைப் படிப்பவர்களை அந்த மெளனம் தான் பாதிக்கும். கடல்புரத்தில், கன்னி, விஷ்ணுபுரம் நாவல்களில் வேண்டிய அளவு மொழி அமைதி இருக்கு. தேவையான அளவு அந்த மெளனத்தில் எல்லாமே அமிழ்ந்துகொண்டு தான் இருக்கும்.

மொழி அமைதி இருந்தால், எல்லாவற்றையும் சுவீகரித்துச் சென்று முடிக்கும்போது படிப்பவர்க்கு  ஒருவித விலக்கம் மட்டுமே உண்டாகும். நாவல் முடிந்த பின் யோசித்துப் பார்க்கையில் ஒரு பெரிய வாழ்வை வாழ்ந்து விட்டது போலச் சோர்வு  உண்டாகும் (பக்க அளவினால் அல்ல, காட்டப்படும் வாழ்வின் ஏற்ற இறக்கங்களினால்).

அதனால தான், சில விமர்சகர்கள் ஜெயமோகனின் 'காடு' நாவலை ரொமாண்டிக் வகை அழகியல்ன்னு பிரிச்சிருப்பாங்க. அதன் அளவுகோல் காட்டப்படும் வாழ்க்கையில் அல்ல , வெளிப்படும் அழகியலில் தான் இருக்கு. 'இரவு' நாவலுக்கு கண்டிப்பா அந்த அழகியல் ரொம்ப முக்கியம். ஆனால், இரவு குழுவைத் தவிர பகல் மனிதர்களுக்கு அதனால் உண்டான பாதிப்பு தெரியலை என ஒருவர் வாதாடலாம். அதனால், இரவுக் குழுவைச் சுற்றி இயங்குகிற வாழ்க்கை படம் பிடிக்கப் படலை. அவங்களுக்குள்ளேயே தொடங்கி அங்கேயே முடிந்துவிட்டது என அவர் முன்வைக்கலாம்.

அதனால்  'இரவு' நாவலை, இலக்கியமாகாத அமைதி எட்டாத குறுநாவல் என வகைப்படுத்தலாம்.
 

களிப்பு மரணம் எனும் இரு நிலைகள்

தாமஸ் மன் 'வெனிசில் மரணம்' (Death in Venice) எனும் குறுநாவலை எழுதியிருந்தார். வெனீஸ்  சுற்றிப் பார்க்க வரும் ஒரு பிரபல எழுத்தாளர், அங்கு பார்க்கும் பதினோரு வயதுச் சிறுவனின் அழகில் தன்னை இழந்துவிடுவார். அவனது கரு நீல கண்களில் தென்படும் பரிசுத்தச்  செளந்தர்யத்தில் அவரது அன்றாட வாழ்வு தள்ளாடும். சுற்றுலா வந்திருக்கும் சிறுவனது குடும்பம் செல்லும் இடங்களுக்கெல்லாம் பின்தொடர்ந்து அவனைப் பார்த்தபடி நாட்களைக் கழிப்பார். ஒரு கட்டத்தில், அதைத் தெரிந்துகொள்ளும் குடும்பம் வெனிஸ் பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு கிளம்பு ஆயத்தமாகும். ஒரு முறை அவனைத் தொட்டுப் பார்த்துவிடவேண்டும் என்ற ஆவலில் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலியிலிருந்து எழ முடியாமல் இறந்து போவார்.

 

இது ஒரு கொலைக் கதையல்ல. எவ்விதமான மர்மங்களும் இக்கதையின் நிழலைச் சீண்டவில்லை. ஒருவித ப்லேட்டோணிக்  காதல் கதையை விவரிக்கும் குறுநாவல் மட்டுமே. ஆனால் மிகப் பிரபலமான குறுநாவலாக இன்றும் இருந்து வருகிறது.ஆஸ்கார் வைல்ட் எழுதிய The Picture of Dorian Gray இவ்வகையைச் சார்ந்ததே.  ஆனால் எனக்கு தாமஸ் மன்  கதையே மிக விருப்பமானது. வாழ்வின் களிப்பு, மரணம் என இரண்டு நிலையையும் மிகத் தீவிரமாக தாமஸ் மன் முன்வைப்பதாலும்,  வைல்டின் கதை அழகியலை மட்டும் முன்வைப்பதால் இருக்கலாம்

 

காலவரையற்ற கொண்டாட்டத்தின் அதீத எல்லையில் வாழ்ந்து வரும் மக்களின் ரசனைகள் வெனீஸ் முழுவதும் நிரம்பி வழிகிறது. வெனீஸ் தண்ணீர் போல். கிட்டத்தட்ட வாழ்வின் சகல சந்தோஷங்களுக்கான அடையாளம் வெனீஸ். வாழ்வின் மேலதிக ருசிகளை தன் சின்னத் தெருக்களில் கொண்டது.

 

இக்கதையிலும் அழகு வெளிப்படையாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கு. ஆனால், அந்த எழுத்தாளரைப் பொறுத்தவரை வெனீஸ் மரணத்தின் அடையாளமாக மாறிவிட்டது. அவரது நிறைவேறாத ஆசைகளின் பிறப்பிடமாகவும், அவரது இறப்பிடமாகவும் வெனீஸ் வெளிப்படுகிறது.

 

ஜெஃப் டையர் (Geoff Dyer)  எழுதிய வெனீசில்  ஜெஃப், வாரணாசியில் இறப்பு (Jeff in Venice,Death in Varanasi) கதைக்கும் தாமஸ் மன் கதைக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

 

 

தாமஸ் மன் கதையை மறு உருவாக்கம் செய்துப் பார்க்கிறது ஜெஃப் எழுதிய நாவல். கிட்டத்தட்ட அவரது பல வரிகளை எடுத்து நயமாக மாற்றியுள்ளார் ஜெஃப்.

 

இரு பகுதிகளைக் கொண்டது இந்நாவல். நாவல் தொடக்கத்தில், விவாகரத்துப் பெற்ற பின் வாழ்வில் கொஞ்சம் ஆர்வம் இழந்து அன்றாட வாழ்க்கையைத் தள்ளிக்கொண்டிருப்பவனாக லண்டன் வீதியில் வலம் வருகிறான் நாற்பது வயதுக்காரனான ஜெஃப். முதல் பகுதியில், ஓவிய விமர்சகனாக  பியனால் (Bienalle) எனும் கலை நிகழ்வைப் பற்றி எழுத வெனீஸ் செல்கிறான். பலதரப்பட்ட விமர்சகர்களைச் சந்திக்கும் போது, ஒரு அழகு தேவதை இவனை இம்சிக்கிறாள். ஒருவர்க்கொருவர் ஈர்க்கப்பட அடுத்த நான்கு நாட்கள் நாவல் முழுவதும் காம விளையாட்டுகளால் நிரம்பிவிடுகிறது. பல நிலைகளில் உடலுறவு கொள்கிறார்கள். உட்கொள்ளும் போதை மருந்தால், அவர்களது அனுபவங்கள் சுயத்தைத் தாண்டிச் செல்கின்றன. கிட்டத்தட்ட ஒரு கொண்டாட்ட நிலப்பகுதியாகவும், இருவரும் அதில் திளைக்கும் ஒரே ஜோடி போலவும் அவர்களுக்கு வெனீஸ் சொர்க்கபுரியாக மாறிவிடுகிறது. நான்கு நாட்களுக்குப் பின் மீண்டும் சந்திப்போமா என்ற எந்தொரு நியமனமும் இன்றிப் பிரிகிறார்கள்.

 

அடுத்தப் பகுதியில், ஒரு ஓவிய விமர்சகன் வாரணாசி நகரத்தைப்  படம் பிடிக்க வருகிறான். முதல் பகுதியில் வந்த ஜெஃப் அல்ல என்பது சில தனிப்பட்ட செய்கைகள் மூலம் உணர்த்தப்படுகிறது. முதல் பகுதியில், ஜெஃப் தன் எண்ணங்களைச் சத்தமாகச் சொல்லிப் பார்ப்பவன். கிட்டத்தட்ட ஒரு வியாதி போல. இரண்டாம் பகுதியில் வரும் பெயரற்ற ஓவிய விமர்சகனுக்கு அப்படிப்பட்டப் பழக்கங்கள் இல்லை.

 

எல்லா மேற்கத்திய பயணக் குறிப்பு போல, வாரணாசியின் அழுக்கு, குப்பை கூளங்கள், பிச்சை எடுப்பவர்களின் உடல் வியாதிகள், எங்கு சென்றாலும் காசு கேட்கும் சிறுவர்கள் எனப் மேற்கத்திய மேலோட்ட பார்வையால்  இப்பகுதியின் முதல் பல பக்கங்கள் நிரம்பி வழிகிறது. ஒரு விதத்தில் எனக்கு மிகவும் சலிப்பாகிப்போனது. ஆனால், மெல்ல கதை வாரணாசியில் நடக்கும் மரணச் சடங்கு கோலாகலங்களைச்  சொல்லத் தொடங்குகிறது. அவன் பார்க்கும் பண்டைய கோவில்கள், சந்திக்கும் மனிதர்கள், அழுக்காக இருந்தாலும் பலர் குளிக்கும் கங்கை என அவனது பார்வை மாறத் தொடங்குகிறது.

 

குறிப்பாக, அவன் சந்திக்கும் யோகிகள் போலியாயிருந்தாலும் அவர்களும் அடிப்படையில் இந்திய அமைப்பில் இயங்குபவர்களே எனும் உண்மை புரியத் தொடங்குகிறது. பீட்டில்ஸ் குழுவினர், ஜார்ஜ் ஹாரிசன், பீட் குழுவின் ஆலன் கில்ஸ்பேர்க்  போல் தற்செயலாகப் பல யோகிகளைச் சந்திக்கிறான். ஆனால், அவர்களால் பெரிதும் ஈர்க்கப்படாமல் எந்த இலக்குமில்லாமல் வாரணாசித் தெருக்களில் சுற்றித் திரிகிறான்.

 

இங்கிருந்து, பல மேற்கத்தியப் பிரபலங்களில் கோணத்திலிருந்து அவனது பார்வை விலகத் தொடங்குகிறது.

 

பின்னர் வங்கியின்  ஏடிஎம் இயந்திரத்தில் பணமெடுக்க வரிசையாக நிற்கும்போது அவனை முந்திப் பலர் முன்னால் செல்வது அவனது ஆத்திரத்தை அதிகமாக்குகிறது. ஏன் எல்லாரும் வரிசையைப் பின்பற்றுவதில்லை, எதிலும் ஏன் இப்படி ஒரு அலட்சியம் என அங்கு முந்துபவர்களிடம் கொஞ்சம் கடுமையாக நடந்துகொள்கிறான். ஆனாலும், மக்கள் பொறுமையாக இருப்பது அவனை எரிச்சலூட்டுகிறது. எதற்காக எல்லாவற்றுக்கும் பொறுமையாக இருக்கிறார்கள்? வேகவேகமாக அவசரப்பட்டாலும் கிட்டத்தட்ட எதை முடிக்கவும் இங்கு பலத்த பொறுமை தேவைப்படுகிறது. அரசின் மெத்தனத்தைக் கண்டு மக்கள் கோபப்படுவதில்லை. அதற்காக சுரணை கேட்டும்போவதில்லை - ஒரு இடத்தில் நடக்கும் குண்டு விபத்தில் மக்கள் யாரையும் எதிர்பாராது பேருதவியாக இருக்கின்றனர். இது அவனை மிக ஆச்சர்யப்படுத்துகிறது. மக்கள் இந்த குழப்பமான வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் தங்களுக்குத் தேவையான பாதையை சரிவரப் புரிந்து அதன் படி நடக்கிறார்கள் எனப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறான். பல சிக்கல்களுக்கு இடையே இந்தியா எனும் மக்கள் திரள் முன்நகர இது ஒரு காரணி என்ற உண்மை அவனை நிலைகுலையச் செய்கிறது.

 

மெல்ல இந்தியாவின் ஆன்மா அவனுக்குப் பிடிபடத் தொடங்குகிறது. ஒரு நாள் காலை, கங்கை நதியில் குளிக்க இறங்குகிறான். அது வரை அழுக்கு என அவன் ஒதுக்கியிருந்த நீர் அப்படி ஒன்றும் அழுக்காக அவனுக்குத் தெரியவில்லை. தன்னை எல்லாரும் வித்தியாசமாகப் பார்ப்பார்கள் என நினைத்துத்  திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ஓரிரு மேற்கத்தியர்கள் தவிர அங்கு குளிக்கும் இந்தியர்கள் எவரும் அவனை கண்டுகொள்வதில்லை. அசாத்தியமான வாழ்க்கைப் பார்வை அவனுக்குக் கிடைக்கிறது. தன் அகம் விரிவடைந்து பேரமைதி அவனை ஆட்கொள்கிறது.

 

இரண்டாம் பகுதியிலும் அவனது வெனீஸ் காதலி வருவாள் என எதிர்பார்த்திருந்தேன். முதல் பகுதியில் அவள் வாரணாசி பற்றி சொல்வதால் வந்த எதிர்ப்பார்ப்பாக இருக்கலாம். ஆனால், முதல் பகுதியில் வரும் ஜெஃப் இரண்டாம் பகுதியில் இல்லை என்பது என் கணிப்பு. அதனால், காதலியும் வருவதில்லை. மொழி, அவர்களது எண்ண ஓட்டம் எல்லாமே வேறுமாதிரி இருப்பதால் இருக்கலாம். ஆனால், முதல் பகுதி படர்க்கை கூறுமுறையிலும், இரண்டாம் பகுதி தன்னிலை முறையாகவும் விரிகிறது. இதனால் என் கணிப்பு தப்பாகவும் இருக்கலாம்.

 

நான் படித்த ஆங்கில நாவல்களில் இந்தியாவைப் பற்றி ஒரு ஒட்டுமொத்தப் பார்வையை ஆழமாக முன்வைத்தது இதுவாகத்தான் இருக்கும். இந்தியாவைப் மேலோட்டமாகப் பார்த்து எழுதும் ஆக்கங்களில் ஒருவித அலட்சிய 'பாவம்' தெரியும். தெருக்களில் அழுக்கு, சுகாதாரமற்ற சூழல்கள், ஒழுக்கமற்ற மக்கள் பண்பு என நேரடியாகப் பார்ப்பதை மட்டும் வைத்து எழுதப்படுபவை. ஆனால், இந்தியா இவற்றில் மட்டும் இல்லை. மிக நுணுக்கமான வாழ்வியல் முறை உள்ளது. வேதியல் பாடம் போல் அதன் இயல்புகளை விவரித்துவிட முடியாது. மிகத் துல்லியமான சுவிஸ் ரயில்கள் போல் திட்டமிட்டு நடப்பவை அல்ல. மேலோட்டமாகப் பார்க்கையில் ஒழுங்கற்ற தன்மை தெரியும் - இந்திய ராகங்கள் போல். அதன் அனுபவங்களை பார்க்கப் பார்க்க  இந்தியாவின் ஒழுங்குப் பரிமாணம் அவனுக்குப் புரியத் தொடங்குகிறது.

 

அதை இந்தியா ராகங்களைக் கொண்டு விமர்சகன் விவரிக்கும் பக்கங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தன. பிரபஞ்ச ஒழுங்கு போல், ராக ஒழுங்கு போல், கண்ணுக்குத் தெரிவதைக் கொண்டு இநதிய   ஒழுங்கின் மத்தியத்தைக் கண்டுபிடிக்க இயலாது. அதனதன் லயத்தோடு ஒன்றாகப் பயணிக்கும்போது  இந்தியாவின் ஆன்மா பிடிபடும் என விமர்சகன் கண்டுகொள்கிறான்.

 

மரணம் மற்றும் மறு உலகம் என  இரு கங்கைக் கரைகளை  விவரிக்கிறார். கிட்டத்தட்ட மரணத்தின் குறியீடாக இருந்தாலும், வாரணாசி மக்கள் வாழ்வின் மீது மிகுந்த பற்றுள்ளவர்கள். வெனீஸ் போல அங்கும் களிப்பும், குதூகலங்களும், வாழ்வின் சந்தோஷங்களும் திகட்டத் திகட்டக் கிடைக்கின்றன. ஆனால், மரணம் என்பது ஒரு நிலைப்பாடு. முடிவல்ல. ஒரு உலகத்திலிருந்து மறு உலகப் பிரவேசம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் மக்கள். இதைப் புரிந்துகொண்டால் இந்தியா எனும் பெருங்குழுவின் ஆன்மாவைக் கைப்பற்ற முடியும் என்ற பேரமைதியோடு நாவலும் முடிகிறது.

 

ஜெஃப் டையரின் மற்ற எழுத்துகளைப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை இந்த லண்டன் வாசியின் நாவல் அளித்து விட்டது. மற்றொன்றையும் குறிப்பிட வேண்டும் - நாவலின் மொழி அவ்வளவு இயல்பாக இருக்கிறது. எளிமையாக இருந்தாலும், மிகத் தெளிவான மொழி அமைந்திருப்பதால் நாவல் வாசிக்கச் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.

பாரபாஸ் - நாவல்

மேற்கு ஐரோப்பிய நாவல்களை வாசிக்கும் வாய்ப்பு கடந்த சில மாதங்களாக உருவாகியுள்ளது. என்ன காரணமோ, எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் ஏதேனும் ஒரு ஐஸ்லாந்திய, ஸ்காண்டிநேவிய நாவலோ, கட்டுரைத் தொகுப்போ கையில் சிக்குகிறது. பொதுவாக, சால்வேஷன்  ஆர்மி, ஆக்ஸ்பாம்  போன்ற பழைய புத்தகக் கடைகளில் நிறைய நேரம் செலவு செய்தால் பல முத்துக்கள் கிடைக்கும் என்பது தெரிந்ததே. ஆனாலும், குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியான நாவல்கள், புத்தகங்கள் அதுவாகக் கிடைக்கும்போது மகிழ்ச்சிக்கு அளவேயில்லை. அவை படிக்கப்படாமல் அலமாரியில் சேரும்போது  அண்டை நாட்டை  கைப்பற்றிய களிப்பும் மலைப்பும் கிடைத்துவிடுகிறது. 

அப்படி படிக்காமல் சேகரித்த புத்தகங்கள் என பாரபாஸ் (பேர்லாகர் குவிஸ்டு. தமிழில் கா.நா.சு மொழிபெயர்ப்பில் 'அன்புவழி') , Growth of the Soil - நார்வே நாட்டு கிளாசிக், Silence in October  என ஒவ்வொன்றாக நேரம் கிடைக்கும்போது படிக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.  தமிழில் பலருக்கு ஆதர்சமாக  பாரபாஸ் நாவல் இருந்து வந்திருக்கிறது. வண்ணநிலவனின் 'கடல்புரத்தில்' நாவல் முன்னுரையில் இந்த புத்தகத்தை பற்றி முதல் முறை கேள்விப்பட்டேன். மறந்துபோன சமயத்தில், விமலாதித்த மாமல்லன் அவரது தளத்தில் குறிப்பிட்டு,மின் இணைப்பாக வலை  ஏற்றியிருந்தார்.

பொதுவாக இணையம் எனும்  வரப்பிரசாத்தின் கொடும் சாபம் - மின்வடிவ புத்தகங்கள் இருபக்கம் தாண்டுவதற்குள் ஒரு பாப் அப்போ, மற்றொரு தளமோ நம் கவனத்தை கலைத்துவிடும் என்பதுதான். ஆனால் தரவிறக்கம் செய்வது மட்டும் நிற்பதில்லை. இத்தொகுப்பிலேயே ஒல்லியான புத்தகமான  பாரபாஸ் நாவலை  சில  வாரங்கள்  முன் படித்து முடித்தேன்.

 

பாரபாஸ் - படிக்க மிக எளிமையான நாவல். சொல்ல வரும் கருத்தும் நம் எல்லாருக்கும் தெரிந்ததே.ஆனால்,இந்த எளிமையான நிகழ்வுகள் நம்மை மிகவும் பாதிக்கின்றன. பல பகுதிகளை மீண்டும் மீண்டும் படித்து அனுபவிக்க முடிந்தது.

 

ரோமானியர்களின் ஆட்சியில் குற்றவாளிக்குத் தண்டனை நிறைவேற்றும்போது, வேறொரு  குற்றவாளிக்கு விடுதலை அளிக்கும் வழக்கம் இருந்திருக்கிறது. யூதர்களின் பிரதிநிதியாக இருந்து, மக்களை ராஜ விசுவாசத்திலிருந்து திசை திருப்பிய தண்டனைக்காக இயேசு சிறையிலடைக்கப்பட்டிருந்தார். குறிப்பிட்ட நாளில் தண்டனை தருவதற்காக அதே சிறையில் இருக்கும் பாரபாஸ் எனும் கொடும் குற்றவாளியும், ஏசுவும் சிறை மைதானத்துக்கு  அழைத்துவரப்படுகின்றனர். கூடியிருந்த மக்களிடம் கேட்டபோது, ஏசுவுக்கே எனக் கூறியுள்ளனர். அதனால் இயேசுவை தண்டிப்பதாகவும்,  பாராபாசை விடுதலை செய்வதாகவும் அறிவிக்கிறார்கள்.

 

இயேசு சிலுவைச் சுமந்தபடி, சில நம்பிக்கையாளர்கள் புடைசூழ அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார். விடுதலை அடைந்த பாரபாசுக்கு ஆர்வம் தாங்கவில்லை. யார் இவர்? எப்படி தண்டனை நிறைவேற்றுகிறார்கள் எனப் பார்ப்பதற்காகப் பதுங்கியபடி இக்கூட்டத்தைத் தொடர்கிறார். நாவல் இங்கிருந்துதான் ஆரம்பிக்கிறது.

 

முதலில் ஆர்வத்துடன் பின்தொடர்ந்தாலும், இயேசுவின் சீடர்களைப் பார்த்து மலைக்கிறான் பாரபாஸ். இயேசுவை சிலுவையில் அறையும்போது அவரைத் தவிர மற்றவர்கள் துடிக்கிறார்கள். இது அவனை ஆச்சர்யப்படுத்துகிறது. அவரது ஆவி பிரியும் நொடியில் வானமெங்கும் இருட்டாக்கி அடுத்த நொடியில் வெளிசசம் திரும்புகிறது. பாரபாஸ் மிகவும் குழப்பம் அடைகிறான்.

 

யாரெனத் தெரிந்துகொள்ள ஆர்வம் அதிகரிக்கிறது. ஊருக்குள் சென்று தெருத் தெருவாக அலைகிறான். பலர் அவனை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள். ஏசுவுக்குப் பதிலாக விடுதலையானவன் என்பதால் அவன் யாரெனத் தெரியாமலே அவன் மீது மக்களுக்கு வெறுப்பு உண்டாகிறது. தன் சகாக்களைப் பார்க்கும்போதும் அவனால் கேளிக்கையில் ஈடுபடமுடியவில்லை. இவனது விடுதலையை குடி, பெண்கள் என அவர்கள்  கொண்டாடும் சமயத்திலும் பாராபாஸ் பார்த்த தண்டனை நிகழ்வு அவனைத் தொந்திரவு செய்கிறது.

 

தண்டனைப் பற்றியே சிந்தித்தபடி ஏசுவைப் பற்றி சிலரிடம் கேட்டறிகிறான். செத்தவர்களைப் பிழைக்க வைப்பவர் - ஆனால் தனது தண்டனையிலிருந்து தப்பவில்லையே எனும் முரண் அவனைக் குழப்புகிறது. ஊரைத் தாண்டியிருக்கும் மலைக்கு சென்று இயேசு பிழைக்க வைத்த கிழவனை சந்திக்கிறார். யேசுவைத் தவிர பிற எல்லாவற்றையும் பேசுகிறார். நம்பிக்கையாளனான உங்களுடன் ஓர் இரவு உணவை பகிர்ந்துகொள்கிறேன் என கிழவர் ரொட்டியை உடைத்துச் (யூத வழக்கம்) சொன்னதும் ரொம்பவும் யோசித்து சாப்பிடாமல் மலையிறங்குகிறான் பாரபாஸ்.

 

தனக்கு பதிலாக ஒரு உயர்ந்த ஆன்மாவுக்குத் தண்டனை கொடுத்துவிட்டார்கள் எனும் குற்ற உணர்வு அவனை ஆட்கொள்கிறது. ஒரு விதத்தில், இது கிறிஸ்துவத்தின் அடிப்படையாகவும் இருக்கிறது. தியாகத்தின் வழி மனித பாவங்களை சிதைத்தல். அதன் மூலம் மனித இருப்பை மேம்படுத்துதல். ஆனால், அதற்கு முதல் நிலையாக  இயேசுவின் தியாகத்தை உணர வேண்டும்.

 

தன் குற்ற உணர்வைக் கண்டு பயபடுகிறான். தனக்குண்டான உணர்வல்ல என ஒதுக்கப் பார்க்கிறான். நம்பிக்கைகள்  எல்லாமே பொய்த்துப் போக வேண்டும் அல்லது  உண்மையாக இருக்கலாமோ என்ற குழப்பத்திலும் சாட்சிகளுக்கு அலைகிறான். மூன்றாம் நாள் பரிசுத்த உயிர்த்தெழுதல் எனக் கேள்விப்பட்டு கல்லறைக்குச் செல்கிறான். காலியான கல்லறையைப் பார்த்து வெறுத்துத் திரும்பிவிடுகிறான்.

 

இதற்கிடையில் அவன் குழப்பத்தைக் கண்டு அவனது கூட்டாளிகள் ஒதுங்கி பழையபடி திருட்டுத் தொழிலுக்காக மலை ஏறிவிடுகிறார்கள் .ஒரு சுரங்கத்தில் அடிமை வேலைக்காக பாரபாஸ் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறான். அங்கு ஒரு சக கைதியின் காலோடு இவன் காலை சங்கிலியால் பிணைத்துவிடுகிரார்கள். அந்த கைதி இயேசு மேல் நம்பிக்கை கொண்டவர். தினமும் முட்டி போட்டு தொழுவதைப் பார்க்கிறான் பாரபாஸ். ஒரு கட்டத்தில் அந்த கைதி தன் நம்பிக்கையை ஒத்துக்கொள்வதால் மரண தண்டனை விதிக்கப்படுகிறான். சங்கிலியில் பிணைத்த பாரபாஸ் ராஜ்யத்துக்கு விசுவாசமானவன் என வேறொரு நிலத்தில் வேலை செய்ய அனுப்பிவிடுகிறார்கள்.

 

எங்கு போனாலும் அவனால் குற்ற உணர்விலிருந்து தப்ப முடியவில்லை. ஏன் அப்படி ஒரு குற்ற உணர்வு? அதன் வழி மனித மனதின் ஆழங்களை விசாரிக்கிறார் ஆசிரியர். தொடக்கத்தில் இயேசு, பின்னர் அவரது சீடர்கள், சாவிலிருந்து பிழைத்து வந்தவர், சக கைதி என நாவல் முழுவதும்  நம்பிக்கையாளர்கள் கூடவே பிணைந்திருந்தாலும், பாரபாசுக்கு கடைசி வரை நம்பிக்கை பிறப்பதில்லை. நாவலின் விசித்திரமே இதில் தான் அடங்கியுள்ளதாகத் தோன்றுகிறது.

 

குற்ற உணர்வு மனிதனை எங்கெல்லாம் வழி நடத்தும்? ஏன் மனிதன் கீழ்மைகளால் சூழப்பட்டுள்ளான்? - போன்ற விசாரங்களில் மனம் இறங்குகிறது.

 

நாவல் முடியும் தருணத்தில், பாரபாஸ் நம்பிக்கையாளர்களின் கூட்டம் நடக்கும் குகை ஒன்றுக்குக்குப் போகிறான். மெலிதாகத் தெரியும் வெளிச்சக் கீற்றைத் தொடர்ந்து குகையில் வழி தேடுகிறான். குகைக்குள் வழி தொலைந்து அவனைச் சுற்றி எங்கும் இருள் சூழ்கிறது. பய உணர்வு ஆட்கொள்கிறது. ஆனால், அந்த நிலைமையிலும் அவனுக்கு நம்பிக்கைப் பிறப்பதில்லை.

 

கடைசியில் ரோம வீதியில் ஏற்படும் தீ விபத்து அவனைப் போன்ற இயேசு நம்பிக்கைவாதி தொடங்கியதுதான் எனக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறான். அவ்வழியாக போனது மட்டுமே அவனது தப்பு. ஆனாலும், தனக்கு நம்பிக்கை இல்லாத விஷயத்துக்காக கடைசியில் சிலுவையில் அறையப்படுகிறான் என்பது அவனை மேலும் குழப்புகிறது. கடைசி வரை குழப்பமான அவநம்பிக்கையாளனாகவே வாழ்ந்து இறக்கிறான்.

 

மனிதர்களின் குற்ற உணர்வு, அன்பு மற்றும்  தியாகத்தை மட்டுமே உரமாகக் கொண்டு மனிதத்துவம் வளர முடியும் என்பது இந்த நாவலில் அடிப்படையாகத் தோன்றுகிறது. இவற்றின்  அடிப்படை நம்பிக்கை மட்டுமே. அந்த நம்பிக்கையை விதைக்க ஒவ்வொரு கோட்பாடும் தனித் தனி வழியைக் கையாள்கிறது. பாரபாஸ் அதை நம்ப மறுப்பவன். ஒன்றை ஏற்று மத்ததையெல்லாம் நிராகரிக்கும் எல்லாரைப் போல, எல்லாவற்றையும் நிராகரிக்கும் மனநிலை கொண்டவன். அவனது வாழ்க்கை பற்றிய விசாரம் இந்த நாவல்.

பாம்புகள் மற்றும் காதணிகள் (S & M நாவல்)

 

 

ஜப்பான் நாட்டு சமூக அமைப்பு நம் நாட்டைப் போல் குடும்ப அடையாளங்களில் வேரூன்றியவை. பாம்பு சட்டையை உரிப்பது போல், குடும்ப அமைப்பு சிதைவதன் மூலம் அதன் நவீன அடையாளத்தை அடைய முற்படுகிறது. 

ஒரு பெரிய குழுவாய் தழைத்த எல்லா சமூகங்களும்,பல தனிக்குழுக்களாய் பிரிந்து அன்னியப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன.அன்னியப்படும் சமூகம் அதன் அடையாளங்களை பல வழிகளில் பதிவு செய்கிறது. ஐரோப்பாவில் இலக்கியம், இசை, சமூக பழக்கங்கள், பிராந்திய வாழ்வு முறை, நாட்டார் இடம்பெயர்தல் என அன்னியப்படும் முகங்கள் பல வழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது.

தனித் தீவுகளாக மாறிய மனிதனின் எல்லா உறவுகளும் காலாவதி நேரத்தை கணித்த படி தொடங்குகிறது. இது முகம் தெரியாத மனிதனை வெறுக்கச் செய்கிறது. பெயர் தெரியாமல் கூட அவனால் உறவாட முடிகிறது. அறிமுகம் இல்லாத மனிதரிடம் முதலில் பெயரைக் கேட்பதில்லை. அவன் அடையாளங்கள் மட்டுமே கேட்கப்படுகின்றன - இந்து,முஸ்லிம், கறுப்பு, வடக்கத்தியன், மெக்ஸிகன், கத்தோலிக், செர்பியன், ஓரினசேர்கையாளன், கணினி தொழில் செய்யாதவன் - என கண்ணுக்குத் தெரியாத பல உருவாகி வருகின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புது அடையாளம் உருவாகிறது - வந்தே மாதரத்தை மதிக்கும் முஸ்லிம், வந்தே மாதரத்தை மதிக்க மறுக்கும் முஸ்லிம். கணந்தோரும் ஒரு அடையாளத்துக்காக குறைந்தது ஒரு உயிர் பலி கொடுக்கப்படுகிறது.

இந்த அன்னியப்படுத்துதல் உருவாக்கும் அடையாளக் குழுக்கள் மிக முக்கியமான முரண்நகை. தனித்தீவுகளாய் மாறிய சமூகம், ஏதேனும் ஒரு அடையாளத்தைக் கொண்டு குழுக்களாய் பிரிக்கிறது. இப்படி ஆய்வு செய்தால், ஆதாம்,ஏவாள் என்ற பகுப்பில் இந்த அடையாள பிரிகை நம்மை கொண்டு சேர்க்கும். தொடர்ந்து புது அடையாளங்கள் பகுக்கப்படுகின்றன, குழுக்களாய் பிரிக்கப்படுகின்றன. இப்படிபட்ட சமுதாய மாற்றத்தை பதியும் ஆவணங்களாக கோட்பாடுகள் மற்றும் இலக்கியம் பார்க்கலாம்.

இந்த பின்ணனியில், ஹிடோமி கனஹாரா (Hitomi Kanehara) என்ற 21 வயது பெண் ஜப்பானிய எழுத்தாளர் 2003 ஆம் ஆண்டு  எழுதிய `பாம்புகளும் காதணிகளும்` புத்தகத்தைப் பார்க்கலாம். 2004 ஆண்டுக்கான ஜப்பான் நாட்டின் உயரிய விருதான அகுடகாவா (Akutakawa) 118 பக்கமுள்ள இந்நாவலுக்கு வழங்கப்பட்டது.

மொத்தம்  மூன்று பாத்திரங்கள். யாருமே இருபது வயதைத் தாண்டவில்லை. லூயி என்ற பத்தொன்பது வயது பெண் கூறுவதைப் போல் அமைந்த கதை.

லூயி அழகானவள்.ஆனால், இவளுக்கு வாழ்க்கை சலிப்பூட்டுகிறது. அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் ஒரு கிளப்புக்குச் செல்கிறாள்.அங்கு அமா என்ற பதினெட்டு வயது இளைஞனை சந்திக்கிறாள். அவனுக்கு அழகான,ஒல்லியான நாக்கு. அதை இருதலை பாம்பு போல் கொஞ்சம் பிளந்திருக்கிறான். இந்த பிளவு நாக்கில் மதிமயங்கிய லூயி அவனுடன் வாழத் தொடங்குகிறாள். தன் நாக்கிலும் சிறு துளை போட்டுக்கொள்கிறாள்.சின்ன வளையங்களை அதில் மாட்டிக்கொள்கிறாள். வலி குறையக் குறைய பெரிய வளையங்களை அதில் மாட்டலாம்; இதனால் மெதுவாக உன் நாக்கும் பிளக்கும் என அமா அறிவுரை கூறுகிறான்.

அமா தன்  உடம்பு முழுவதும் டிராகன் உருவில் பச்சை குத்தியிருக்கிறான். பார்க்க முரடன் போல் இருந்தாலும், இருவருக்கும் மத்தியில் நிபந்தனையற்ற ஈர்ப்பு உருவாகிறது. அமா  லூயியை பார்பி பொம்மையைப் போல் குழந்தைத் தனமாக இருப்பதாய் கூறுகிறான். அந்த குழந்தையை பாதுகாக்கும் பொறுப்பு தனக்கு இருப்பதாக் எண்ணி, லூயி மேல் அதீத உரிமையுடன் பழகுகிறான். ஒரு நாள், தெருவில் நடந்துசெல்லும்போது லூயியிடம் ஒருவன் தவறாக நடக்க முற்படுகிறான். அவனை வெறிகொண்டு தாக்கும் அமா, அவன் இரு பற்களை பிடுங்கிவிடுகிறான். அமா, லூயி இருவரும் அந்த இடத்தைவிட்டு ஓடிவிடுகிறார்கள்.

இருவரும் அளவுக்கதிகமாக குடிக்கிறார்கள்.உடலுறவு கொள்வதிலும் மென்மையான உணர்வுகள் வெளிப்படுவதில்லை. இவர்களின் வெளிப்பாடுகள் S&M (Sadism and Masochism) ஒத்திருக்கிறது. தங்களையே துன்புறுத்தி மகிழ்ந்துகொள்கிறார்கள். மரபான ஜப்பானிய சமூகத்தை முற்றிலும் வெறுக்கிறார்கள்.

இதற்கிடையே அமாவின் நண்பனாக ஷீபா அறிமுகமாகிறான். ஷீபா பச்சை குத்துவதில் நிபுணன். இதற்கென தனியாக ஒரு கடை நடத்துகிறான். முதல் முறை போகும்போது, லூயியிடன் ஒரு படத்தைக் காட்டுகிறான். அது ஜப்பான் நாட்டு டிராகன் மற்றும் கிர்மின் என்ற விலங்கு முறுக்கிக்கொண்டிருக்கும் படம். அதை தனக்கும் பச்சை குத்துமாறு ஷீபாவிடம் கூறுகிறாள். அவன் சம்மதிக்கிறான்.

ஒரு சில நாட்களுக்குப் பிறகு,லூயி தனியாக ஷீபாவின் கடைக்கு வருகிறாள். அந்தப் படத்தை இலவசமாக அவள் முதுகில் பச்சை குத்துவதாக ஷீபா சொல்கிறான்.பதிலுக்கு அவளுடன் ஒரு முறை உடலுறவு கொள்ள அழைக்கிறான். லூயியும் சம்மதிக்கிறாள்.உடலுறவின் போது, மிதமிஞ்சிய அளவுக்கு லூயியை துன்புறுத்துகிறான். சங்கிலியால் இருக்குகிறான், பல் பதியும்வரை கடிக்கிறான். இருவரும் சந்தோஷமாக இதை அனுபவிக்கிறார்கள்.

பல அமர்வுகளில் முழு படத்தையும் வரைந்து முடிக்கிறான். ஒவ்வொரு அமர்விலும் ஷீபா பற்றி லூயி அதிகமாகத் தெரிந்துகொள்கிறாள். ஒவ்வொரு முறையும் அவனுடன் உறவு கொள்கிறாள். ஷீபா மற்றவர்களை வலுக்கட்டாயமாக துன்புறுத்துவதிலும் திருப்தி கொள்ளும் சாடிஸ்ட் எனப் புரிந்துகொள்கிறாள். இயல்பாக இவன் மேல் ஒரு ஈர்ப்பு உண்டாகிறது.

இதற்கிடையே நடுத்தெருவில் அமாவிடம் அடிபட்டவன் இறந்துபோகிறான். அமா உருவ அமைப்பில் இருப்பவர்களை போலீஸ் தேடுகிறது. லூயி மட்டும் இந்த விளம்பரத்தைப் பார்த்து, அமா உடம்பிலுள்ள பச்சை, சிகப்பான அவன் தலைமுடி நிறம் ஆகியவற்றை மாற்றிவிடுகிறாள். அமாவிடம் உண்மையை மறைக்கிறாள்.

வேலைக்கு போய் திரும்பும் அமாவுடன் தினமும் லூயி அளவுக்கதிகமாக குடிக்கிறாள். நாளடைவில் குடிக்கு அடிமையாகிறாள். அமா அவளை குடிப்பதை குறைக்க மன்றாடுகிறான். ஒவ்வொரு நிகழ்விலும், லூயி மேல் அமா கொண்டிருக்கும் அன்பு அதிகமாகிறது.

இதற்கிடையே  லூயி தன்னைத் திருமணம் செய்ய வேண்டுமென ஷீபா வற்புறுத்துகிறான். ஒரு நாள் அவளுக்காக வாங்கியிருக்கும் மோதிரத்தைக் காட்டுகிறான். லூயி தனக்கு யோசிக்க அவகாசம் வேண்டுமென வீட்டுக்கு திரும்புகிறாள்.

அன்றிரவு அமா வீடு திரும்பவில்லை. தொடர்ந்து ஒரு வாரமாய் வராததால், லூயி ஷீபாவுடன் காவல் நிலையம் சென்று புகார் கொடுக்கிறாள். இரு வாரங்களுக்குப் பிறகு, அமாவின் உடல் கிடைக்கிறது. அமாவை கொன்றவன் அவனை பலாத்காரம் செய்ததோடு மட்டுமல்லாமல், அவன் பிறப்புறுப்புகளை சிதைத்து, ஊதுபத்தியால் சொருகியுள்ளான்.

இக்கொலையைச் செய்தது ஷீபா என லூயி கண்டுபிடிக்கிறாள். கடைசியாக அவனை போலீஸிடம் ஒப்படைக்கிறாள் என முடித்தால் ஒரு சராசரி தமிழ் சினிமா போலாகிவிடும். பிறகு என்னதான் செய்தாள்? 

நூறே பக்கங்கள் தானே.படித்து தெரிந்துகொள்ளுங்கள் ! ஒரு அற்புதமான நாவலைப் படித்த திருப்தியைப் பெறுங்கள் !

ஏனோ, முரகாமியின் எழுத்துகள் போல்  தனிமை, நவீனமயமாதலின் எதிவிளைவு, குடும்ப உறவுமுறைகளின் சிதிலங்கள், இளைஞர்களின் பொறுப்பின்மையைச் சுற்றியே ஜப்பான் நாட்டு நவீன இலக்கியம் வலம் வருகிறது. நவீன ஐரோப்பா சந்திக்காத பல சிக்கல்களை ஜப்பானிய நாவல்கள் விரித்தாய்க்கின்றன.

நாவல் : Illuminations - Eva Hoffman

ஈவா ஹோஃப்மான் (Eva Hoffman) எழுதிய Illuminations நாவலைப் படித்து முடித்தேன். இசை சம்பந்தமாக சில நாவல்கள் படித்திருந்தாலும் அவை இந்தளவு விவாதபூர்வமாக இருந்ததில்லை. மேலும் அக்கதைகளில் கலை விவாதங்கள் கதையின் ஆழத்தில் சில உவமைகளாக வெளிப்படுவதோடு சரி. கதைக்குள் பெரிய அளவில் சலனத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை.

மோகமுள்ளில் பாபு யமுனா கதாபாத்திரங்களின் மனச் சிக்கலை பாபுவின் இசை நோக்கில் தி.ஜா விரித்தெடுத்திருப்பார். நண்பர் ராஜன்னுடன் நடக்கும் விவாதங்களும் பாபுவின் உளச்சிக்கலை பிரதிப்பலிப்பதாகத் தோன்றும். கதை ஆரம்பிக்கும்போது ஈச்வரி என்பவரின் வீணையில் லயிக்கும் போது, பாபுவால் இசையில் முழு ஈடுபாட்டோடு இருக்கமுடியவில்லையே என்ற ஏக்கமே பெரிதாக வெளிப்படும். தி.ஜாவின் எழுத்திலும் இசை லயம் இருப்பதால், பாபுவின் எண்ண ஓட்டங்களை அழகாக இசை உறுபுகளாக அவரால் எடுத்துக்காட்ட முடிந்தது. ஆனால், இந்நாவலில் இசை விவாதங்கள் கதை ஓட்டத்தை பாதிக்கவில்லை.

டாக்டர் ஃபாஸ்டஸ் (Doctor Faustus) என்ற நாவலில் தாமஸ் மன் ஒரு ஜீனியஸ் இசைக்கலைஞரின் மனக்குழப்பங்களை கையாண்டிருப்பார். ஒரு மிகப்பெரிய லட்சியவாதியாக வளர்க்கப்படும் அந்த இசைக்கலைஞர் இசையின் நுண்மையிலும், ஜெர்மன் தேசியவாத மீட்புறுவாக்கத்திலும் தீவிரமாக ஈடுபாடுள்ளவர். மெல்ல, தூய்மையான கலைக்குத் தேவையான அழகியல் கோட்பாடுகளில் தன் முயற்சியைத் தொடங்குவார். அதாவது, ஜெர்மனின் கலை தேய்ந்து வருவதாக அவருக்குத் தோன்றும். ஜெர்மன் தேசியவாதத்தை முன்னிருத்தும் அதே வேளையில் கலைப் பொக்கிஷங்களையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருள் வலுக்க ஆரம்பிக்கும். ஒரு ஜீனியஸ் மெல்ல தனக்குள் குலைந்துபோவதை தாமஸ் மன் மிகத் தத்ரூபமாக நாவலில் விவரித்திருப்பார். இந்நாவலிலும் இசையின் விவரணைகள் ஜெர்மன் நாட்டின் அழிவை படம்பிடித்துக் காட்டுவது போலிருக்கும். ஓரளவு கலை விவாதங்கள் கதையின் போக்கைப் பிரதிபலிக்கும்.

Illuminations நாவல் இவ்வகை முயற்சிகளைத் தாண்டி கலையின் கீழ்மைகளை முன்னிறுத்தும் நாவல். ஒரு விதத்தில் கலை என்ற வஸ்து தேவையில்லை என வாழ்வை அதன் போக்கில் கொண்டாடும் நாவல்.

இஸபெல் மெர்டன் அமெரிக்காவில் வாழும் ஒரு பியானோ கலைஞர். பல இசைக்கலைஞர்களைப் போல் ரிக்கார்டிங்கில் ஈடுபாடு இல்லாதவர். இவரது இசையை மேடை கச்சேரிகளில் மட்டுமே கேட்க முடியும் ( கர்நாடக இசையுலகில் மாமேதையான ப்ருந்தா அம்மாவும் இப்படிப்பட்ட கொள்கை உடையவரே. எம்.எஸ், பட்டம்மாள் போல் மேதையான ப்ருந்தாவின் இசை அதிகம் பதிவு செய்யப்படவில்லை).

ஒவ்வொரு கச்சேரியையும் தன வாழ்வின் உச்ச கட்ட சாதனையாக மாற்ற வேண்டுமென்ற எண்ணம் கொண்டவர் இஸபெல். இதனாலேயே கச்சேரியின் போது வேறொரு உலகில் சஞ்சாரிப்பது போல் தீவிரமாக வாசிப்பார். மிகவும் உண்ர்ச்சிவயமான அனுபவமாக அவருக்குள் அது நிலைத்திருக்கும். அதன் பாதிப்பு கச்சேரி முடிந்த பின்னும் அவருள் இருப்பதால் அதை வெளியேற்ற வழியில்லாமல் இரவெல்லாம் தவிப்பவர். இதனால் ஒவ்வொரு கச்சேரி முடிந்த பின்னும் அவருக்குள் சந்னதம் கொள்ளும் இத்தவிப்பு அடங்க பல நாட்களாகும். அந்நாட்கள் பித்து பிடித்தது போல் தவிப்புடன் கழியும்.

மேலும் ஐரோப்பா முழுவதும் பல நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்வதால் அவருக்கு கால மயக்கம் அடிக்கடி உண்டாகும். திடீரென எந்த நாட்டில், எந்த ஊரில், எங்கு இருக்கிறோம் என்ற நினைப்பே அவருக்கு இருக்காது. ஒவ்வொரு வாரமும் புது ஹோட்டல், விமானம், ரயில் எனப் பலவித பிரயாணங்கள் அவரது வாழ்வையே சிதறுண்ட சித்திரமாக மாற்றிவிடுகிறது. பல வேளைகளில் எதற்காக இந்த ஓட்டம், இசையை உஜ்ஜீவிக்க வந்த மேதையா நாம் - இல்லை வெறும் மேடை நிகழ்வுகள் செய்பவள் தானே- ஏதோ ஒரு காலத்தில் ஒரு மேதை அமைத்த இசைக்கு தான் ஒலி கொடுப்பவள் மட்டும்தானே எனப் பலவித எண்ணங்கள் அவரைக் குழப்புகின்றன.

இப்பயணங்களில் வழித்துணையாக அவரது பியானோ குரு கொடுத்த நாட்குறிப்பைக் கொண்டுசெல்கிறார். அது இன்னும் வெளியிடப்படாத நாட்குறிப்பு. இவரது குருவுக்கு இருந்த சிஷ்யர்களுக்கு இது தரப்பட்டுள்ளது - அவர்களது விமர்சனங்களைத் தொகுப்பதற்காக. இஸபெல் பியானோ வாசிக்க கற்றுகொண்டிருந்த நாட்களை இந்நாட்குறிப்பில் விவரித்திருப்பார் - அது தாமஸ் மன்னின் இசைக்கலைஞரைப் போல் நாட்டின் தேசியவாதத்தை முன் வைக்கும் விவாதங்களே. அதே போல் இஸபெல்லின் வாசிப்பு மேல் அவருக்கு இருந்த ஆர்வம், இளமையான இஸபெல் மேல் அவருக்கு துளிர்த்த மோகம் என நாட்குறிப்பு இஸபெல்லுக்கே புது உலகை திறப்பதாக இருக்கிறது.

மெல்ல மூன்று விதமான உலகங்களுக்குள் இஸபெல் பயணம் செய்கிறார்.  நாட்குறிப்பு வழியே தன் இளம் நாட்களையும், இசை நிகழ்வுகள் வழியே நிகழ்கால அலைச்சல்களையும், அதீத இசை உணர்வால் உந்தப்பட்டு தனக்குள் நிகழ்த்தும் உரையாடலாகவும் ஒரு இசைக்கலைஞரின் உலகம் நமக்கு விரிகிறது. மெல்ல புறச்சூழலை மறந்து தன் எண்ணங்களுக்குள் சிறு உலகை அமைத்துக்கொள்கிறாள் - போலியான வார்த்தைகளிலும், ஒட்டாத நட்புறவு சஞ்சாரங்களிலும் தன் சுயத்தை மறக்கிறார். இசை தரும் அயர்ச்சியினால் அது தரும் பின்விளைவுகளையும், கோரமான மன சிதைவுகளையும் வெறுக்கத் துவங்குகிறார்.

ஒரு சாதாரண வாழ்வில் இருக்கும் அழகியல் அவரை காந்தம் போல் இழுக்கிறது.

ஒரு நாள் ரஷ்யாவிலிருந்து பிரிந்த செச்சென்யா நாட்டின் ரசிகர் அன்சரின் அறிமுகம் கிடைக்கிறது. அன்சர் இஸபெல்லின் தீவிர ரசிகர். அதே சமயம் செச்சென்யாவின் சுதந்தரத்துக்காக ஐரோப்பாவில் ஆதரவு தேடும் போராளி. இசை விவாதங்கள் மூலம் இவர்களுக்குள் மெல்ல நட்பு ஆழமாகிறது.

செச்சென்யா பற்றி அன்வரும், தன் பழைய போலாந்து வாழ்வைப் பற்றி இஸபெல்லும் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது அவர்களது இளமை வாழ்வின் பொதுத்தன்மை அறிமுகமாகிறது. போலாந்திலிருந்து அமெரிக்காவுக்கு செல்லும் இஸபெல் வணிகமயமாக்கப்பட்ட இசை உலகை முதன் முறை சந்திப்பதால் கொஞ்சம் மனச்சிக்கலுக்கு ஆளாகிறார். செச்சென்யாவில் தன் இன மக்களை ரஷ்ய அரசாங்கம் அடிமைபடுத்தி வைத்திருப்பதை அன்சர் வேதனையுடன் விவரிக்கும்போது இஸபெலுக்கு இசையைத் தவிர வெளி உலகம் பரிச்சயமாகிறது.

கலை, இசை போன்றவற்றை ஆதாரமாகப் பிடித்து வாழ்க்கையை தீவிரமாக ரசிக்கலாம் என்ற எண்ணம் கொண்டவர் இஸபெல்.வன்முறையை வாழ்வு முறையாகவும், சின்னச் சின்ன சுதந்திரங்களை வாழ்வின் லட்சியமாக கொண்டிருக்கும் மக்களைப் பற்றிய உண்மைகள் இஸபெல்லின் அடிப்படை கருதுகோள்களை உலுக்கிவிடுகிறது. இத்தனைக்கும் செச்சென்ய/ரஷ்ய மக்களின் கலை ஆர்வத்தை அன்சர் சொல்லும்போது இவர்களுக்குள் வன்முறை எப்படி முளைக்கிறது எனக் குழப்பம் அவருக்குள் எழும்புகிறது.

ஆனால், சில மாதங்களில் அன்சரும் செச்சென்யா விடுதலைக்காக ஐரோப்பாவில் வன்முறையைத் தூண்டிவிடும் கும்பலுக்கு துணைபோகிறார். பல இடங்களில் வெடிகுண்டு வைக்க திட்டமிட்டு சில நாட்களில் காணாமலே போகிறார்.

இஸபெல்லின் வாழ்வில் பெரிய வெற்றிடம் உண்டாகிறது. இசையால் நிரப்பப்பட்ட நாட்களை களைத்துப்போட்டு நுழைந்த அன்சர் இவ்வளவு சீக்கிரம் விடை பெற்றுவிடுவான் என அவர் நினைக்கவில்லை. மெல்ல அன்சரின் வெற்றிடத்தை நிரப்ப முயற்சி செய்கிறார். அவரது குரு சில இசை தொகுப்புகளை வெளியிட முயன்றது அவருக்கு ஞாபகம் வந்தது. அதைத் தொடரலாம் என மெல்ல தன் வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்ற முயற்சிக்கிறார். ஆனாலும், குருவின் நாட்குறிப்பு மற்றும் செச்சென்யா மக்களின் நிலை மூலம் மனிதனின் உள்ளார்ந்த விடுதலையை கேள்விக்குள்ளாக்கிய கருத்துருவங்களுக்குள் நுழைகிறார். தனது வாழ்வை இசை குதூகலமாக மாற்ற முடியுமா எனக் தன்னையே கேள்வி கேட்கிறார்.

வாழ்வை மீண்டும் மனத்தடைகளிலிருந்து மீட்க முடியுமா - அதற்கு தனது இசை எப்படி உபயோகப்படும் என மீதி நாவல் நகர்கிறது.

இது ஒரு நல்ல வாசிப்பனுபவத்தைக் கொடுத்த நாவல். ஆனால் நாவல் எந்தளவு இலக்கிய படைப்பாக வெற்றிபெற்றிருக்கிறது?

நாவலின் நம்பகத்தன்மை குறைவே. முற்றிலும் இயல்பான நிகழ்வு என இஸபெல் -அன்சர் காதலை மட்டுமே சொல்லலாம். இசையைப் பற்றி நுணுக்கமான விவரணைகள் நாவலை பல தளங்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. ஆனால், இசை பற்றிய விவரணைகள், கவித்துவமான வர்ணனைகள், இடம்-பொருட்களைப் பற்றிய பார்வைக் கோணங்கள் ஒரு நாவலை வெற்றியடையச் செய்யாதே! வாழ்க்கை இல்லாத ஒரு உயிரற்ற படைப்பாக இருப்பதே இந்நாவலின் பலகீனம். அன்றாட வாழ்வை புதிய கோணத்தில் முன்வைக்கக்கூடிய தரிசனத்தை ஈவா வெளிப்படுத்தவில்லை. அதே போல் கதாபாத்திரங்களும் தெளிவாக பட்டவர்த்தமாக வெளிப்படவில்லை. பாத்திரங்களுடன் ஒன்றிப்போக முடியவில்லை - முதன்மை பாத்திரமான இஸபெல்,அன்சர் கூட தனித்துவமாக நிறுவப்படவில்லை. கதையும் தரையிலிருந்து அரை அடி மேலே பறந்துகொண்டிருப்பதால் படித்து முடித்ததும் ஒரு முழு சித்திரம் கிடைக்கவில்லை.

சிறு பின்குறிப்பு:

இந்நாவல் ரொம்பவே அப்ஸ்ட்ராக்டாக இருந்தது. படிப்பவர் கோணத்துக்குத் தகுந்தாற்போல் புரிந்துகொள்ளலாம் என சாய்ஸுக்காக எழுதப்பட்டிருக்கலாம். ஏன் அரசியல் கதைக்கு இசையைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என எனக்குப் புரிந்ததைக் கீழே எழுதியிருக்கிறேன் -

ஈவா போலாந்து நாட்டிலிருந்து அமெரிக்கா சென்றவர். அவருக்கு யூத மக்களின் துயரம் தான் பிரதான களம். . அதனால் இயல்பிலேயே அரசியலை மையமாக எழுத முடிந்திருக்கிறது.அடிப்படையில் ஒரு பியானோ கலைஞரும் கூட. கீழிருக்கும் சுட்டியில் ஈவாவின் பேட்டி கொஞ்சம் போல் இசை - அரசியல் பிணைப்பை விளக்குகிறது.

http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/books/features/eva-hoffman-the-first--impulse-was-to-write-about-music-854748.html

//Does Hoffman envy musicians (not unusual among writers) for the way they use a language which can speak straight to the heart, across cultures? "Universality is a fantastic bonus," she replies, "but the key point is the convergence of form and content – you have a medium in which what you are expressing is expressed completely directly... the medium is the message."

Isabel's almost religious devotion to music plays itself out amid the dislocation, arbitrary encounters and soulless hotels of life on the international concert circuit. She is mocked by Americans committed to hedonism or the kind of detached, ironic post-modernism which takes nothing seriously. But the real challenge to her values comes from her fellow-romantic, Anzor, a Chechnyan political exile who devotes his life to the national cause.//

 form and content - இதிலிருந்துதான் தன் இசை-அரசியல் குதிரைகளில் சவாரி செய்கிறார். இப்புத்தகத்தில் form இசை தொடர்பாக இருக்கும். இசையின் பல பகுதிகளை மொழி அலங்காரமாக உபயோகிக்கிறார். சோகமோ, சந்தோஷமோ - இசை வழியாக சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால் அடிப்படையில் பெரும்பாலும் இது அரசியல், தனி மனித சுதந்திரம் பற்றிய கதையாகவே தெரிகிறது - content அங்கிருந்துதான் எடுத்தாள்கிறார்.

இசை தரும் கற்பனை உலகிலிருப்பவர் இஸபெல். அன்சர் வருகைக்குப்பின் பியானோவிலிருந்து கண்ணெடுத்து வாழ்க்கையே முதல் முறையாகப் பார்ப்பது போல் பார்க்கிறார். வெயிலின் அருமை நிழலில் தெரிவது போல், அதுவரை அவருக்கிருந்த சுதந்திரம் அப்போதுதான் புரிகிறது. சந்தோஷமாக இருக்கும்போதே இசையால் உணர்ச்சிக்குவியலாக ஒருவித hyper, restless syndrome வருகிறதே - சுதந்திரம் இல்லைன்னா எப்ப்டி இருக்கும்? இசை இப்படி நம் உணர்வுகளை mask பண்ணிவிட்டதேன்னு ஏக்கம். அதனால் இசையின் அழகியலை வெறுக்கப்பார்க்கிறார் - முடிவதில்லை - திரும்ப இசைக்கே செல்கிறார்.

பிரபஞ்சனின் - `மானுடம் வெல்லும்`

தமிழில் இதுகாறும் வெளிவந்துள்ள நாவல்கள் என விளித்துக்கொள்ளும் வரலாற்று நாவல்கள் நாவல்களே இல்லை. அவை வரலாறும் அல்ல,நாவலும் அல்ல? அவைகள் பொய்ம்மைகள். அவைகளைப் படைப்பெனல் நரியை பரியென்பது போலாம்.

- என முன்னுரையிலேயே படிப்பவர்களை நோக்கி உரையாடத் தொடங்குகிறது பிரபஞ்சனின் `மானுடம் வெல்லும்` புதினம்.

சமூக நாவலுக்கு முன்னர் வெளியான அனைத்து புனைவுகளும் வரலாற்றுப் பார்வையை மையமாகக் கொண்டவை. பொன்னியின் செல்வன் வரலாற்று நாவல்களில் அதிகம் வரவேற்பு பெற்ற புத்தகம். இதற்கினையாக சாண்டில்யன் எழுதிய பல கதைகளும் வரலாற்று புதினங்களாக இன்றும் படிக்கப்பட்டு வருகின்றன. இவை இரண்டும் வரலாற்று நாவல்களின் சிறந்த மாதிரியாக இருந்தாலும், பாலகுமாரனின் உடையார் இவ்வரிசையில் பழங்கால ஐதீகங்களை மிக நெருக்குமாகக் கொண்டு வளர்ந்த புனைவு. உடையார் ஒரு இனக்குழுவின் வரலாறாக அமைந்தது.

பல துண்டுகளாகச் சிதறிய கண்ணாடியில் தெரியும் உதிரி பிம்பங்களைக் கொண்டு ஒருமுழு சித்திரத்தை உருவாக்கும் முயற்சியே வரலாற்றை எழுதுதல். துண்டுகளில் தெரியும் பிம்பத்தை கற்பனை வழியே இணைத்தல் புனைவுக்கு வழி வகுக்கும். நேர்த்தியான வரலாற்றாசிரியன் இருண்ட இப்பகுதிகளை மனித வரலாற்றின் துணை கொண்டு நிரப்புவான். சாமுவேல் பெபிஸின் நாட்குறிப்பிலிருந்து பதினேழாம் நூற்றாண்டு ஆங்கிலேயர் வாழ்கை தெரிவது ஒரு உதாரணம். இவ்வகை மனிதர்களின் வாழ்கையிலிருந்து வரலாற்றை நிரப்பும் பொறுப்பு வரலாற்றாசியரின் கையில் இருந்தாலும், அதில் கற்பனை சேர்த்து விரிவடையும் போது அப்புனைவு பல சாத்தியங்களை உருவாக்குகிறது.

ஒரு வரலாற்று நிகழ்வாக சிலப்பதிகாரத்தை நாம் படித்தாலும், தமிழ் இனத்தின் வரலாறாக ஜெயமோகனின் கொற்றவை அதை நம் முன் நிறுத்துவது போல் எதிரெதிரே நிறுத்தி வைக்கும் கண்ணாடியாக, வரலாறும் கற்பனையும் ஒன்றை ஒன்று விழுங்கியபடி வளர்ந்து காப்பியமாக உருவெடுக்கிறது. கொற்றவையில் விரிவடையும் இக்கற்பனை, பல வரலாற்று நிகழ்வுகளை தன்னுள் கொண்டு புதுக்காப்பியமாகிறது.

இவ்வகையில் பிரபஞ்சனின் `மானுடம் வெல்லும்` - ஒரு தேர்ந்த வரலாற்றாசிரியன் தன் முன் இருக்கும் செய்திகளைக் கொண்டு மக்களின் பன்முக வரலாற்றை கற்பனை மூலம் முழுமை செய்யும் படைப்பாகிறது.

நாவலின் முன்னுரை தமிழில் வெளியான வரலாற்று புனைவுகளை நிராகரிக்கிறது. இந்நாவல் ராஜாக்களின் கதையல்ல. அவர்கள் வாழ்கையில் அனுபவித்த கேளிக்கைகள், நடத்திய போர், ஆக்கிரமிப்புகள் பற்றிய தொகுப்பல்ல. சாமானிய பிரஜைகளின் வாழ்வை நெருக்கமாக காட்டும் சம்பவங்களின் தொகுப்பு. பிரெஞ்சு நெறிகளை பிரதியெடுக்க முற்படும் மக்கள், தமிழ் மரபை புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் பிரெஞ்சு துபாஷிகள் என ஒரேசமயம் பல முரணியக்க உணர்வுகளை இந்நாவல் காட்டிச்செல்கிறது.

மாமனிதர்களின் வாழ்வே வரலாறு என்ற காலந்தொட்டு வந்த தமிழ் புனைவை இந்நாவல் மாற்றி அமைக்கிறது. போர்,வீரம்,காதல் போன்ற மரபார்ந்த பார்வையே தமிழ் இலக்கியத்தின் வரலாற்று தொகுப்பாக இருந்து வந்ததால், சாமானியர்களின் வாழ்வு தொகுக்கப்படாமலேயே மறைந்து வந்திருக்கிறது. இந்த வசவு என்னால் தீர்ந்தது என பிரபஞ்சன் கூறுவதில் உள்ள உண்மை நாவல் முழுவதாக படித்து முடிந்தவுடன் புரிகிறது.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் புதுவையின் துபாஷியாக இருந்த ஆனந்தரங்கப்பிள்ளை எழுதிய நாட்குறிப்பு இந்நாவலுக்கு மிக பலமான அஸ்திவாரம். துய்மா பிரான்ஸிலிருந்து 1735ஆம் ஆண்டு கவர்னராக புதுவைக்கு வருகிறார். ஏழாண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் பிரான்ஸுக்கு சென்றுவிடுகிறார். இடைபட்ட காலத்தில் நடக்கும் தென் நாட்டு அரசியலைக் கொண்டு பாண்டிச்சேரியின் வரலாற்றை சொல்ல முற்படுகிறது இப்புதினம்.

ஆனந்தரங்கப்பிள்ளையின் நாட்குறிப்பு கிட்டதட்ட 12 தொகுப்புகளாக வெளிவந்துள்ளது. இவை தமிழிலும், ஆங்கிலத்திலும் கிடைக்கின்றன. பெரும்பாலும் அவர் துபாஷியாக இருந்த நாட்களில் எழுதப்பட்டவை. பாண்டிச்சேரியின் பிரெஞ்சு காலனியாதிக்க துவக்கத்தை இந்த நாட்குறிப்பில் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும். வாணிபத்துக்காக புதுச்சேரிக்கு வந்த பிரெஞ்சு அரசு மெல்ல தமிழரின் பழக்கவழக்கங்களை புரிந்து கொள்ளத் துவங்கும் காலகட்டத்தின் இந்நாவல் ஆரம்பிக்கிறது.

கவர்னருக்கு மக்களின் குலப் பிரிவினைகள் புரிவதில்லை. அவற்றை விளக்க நம் துபாஷிகள் உதவுகிறார்கள். நாவலின் ஆரம்பத்தில் வரும் ஒரு சம்பவம் -  கவர்னர் தினமும் காலை வேளையில் நகர்வலம் போவார். ஒரு நாள், காலைகடன்களுக்காக கடற்கரை ஓரமாக வரிசையாக உட்கார்ந்திருக்கும் மக்களைப் பார்த்து வருத்தப்படுகிறார் - ஓலைத் தடுப்பு சட்டம் மூலம் காலைகடன்களை மறைமுகமாக முடித்துக் கொள்ள வழிவகுக்கிறார். இச்சட்டம் ஆனந்தரங்கப்பிள்ளையின் நாட்குறிப்பில் உள்ளது. ஆனால் அதற்கு மக்களின் எதிர்வினை எங்கும் பதியப்படாததால், பிரபஞ்சன் தன் கற்பனை மூலம் செய்திகளைத் தாண்டிச் சென்று முழுமைப்படுத்துகிறார்.

கோவில் தாசியான கோகிலாவின் கதை - அந்நாளைய தாசியின் காரியங்களை எதிர்க்கத் துவங்கும் தலைமுறையின் வாழ்வு முறையை கூறிச்செல்கிறது. ஊர் பெரியவர்களின் மார்பில் சந்தனம் பூச அவர்களின் கோபத்துக்கு பயப்படாமல் கோகிலா மறுக்கிறாள். அவளுக்குத் துணையாக கோயில் அர்ச்சகர் வாதிடுகிறார். தாசி குலத்தின் அன்றைய இயல்புகளை இந்நிகழ்வு வெளிப்படுத்தினாலும், சமூகத்தில் இப்பழக்கத்தை எதிர்த்தவர்களும் இருந்ததையும் பதிவு செய்கிறது.

நாவலின் வரும் முக்கியமான கட்டம் பிரெஞ்சு துரைக்கும், தஞ்சை அரசருக்கு நடக்கும் அரசியல் ஒப்பந்தத்தில் ஆரம்பிக்கிறது. இதுவே இந்நாவலின் கதைக்களன். இந்த அரசியல் சதுரங்கத்தைக் கொண்டு மற்ற கதைகளை நகர்த்திச் செல்லப்பட்டுள்ளது.

பிரெஞ்சுப் படை தஞ்சையை பாதுகாத்தால் காரைக்கால், கருக்களாச்சேரி கோட்டைகள் புதுச்சேரிக்கு அன்பளிப்பாக தரப்படும் என தஞ்சை அரசர் சாயாஜியும் கவர்னர் துய்மாவும் செய்து கொள்ளும் ஒப்பந்தம். நாவலின் அடிப்படை கரு இந்த அரசியல் நிகழ்வை சுற்றி அமைந்திருக்கிறது. காரைக்கால் தனிப்பகுதியாக கொடுங்கோல் ஆட்சியின் கீழ் அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. தினம் நடக்கும் போரால்,மக்களுக்கு ஆட்சியில் இருக்கும் ராஜாவின் பெயர் கூடத் தெரியாமல் ராமன் ஆண்டாலும், ராவணன் ஆண்டாலும் தங்களுக்குத் திண்டாட்டமான வாழ்வே என வருத்தப்படுகிறார்கள். அப்பகுதி வழியாக செல்லும் மராட்டிய, வடக்கு ராஜாக்களின் படைவீரர்களை கொண்டே அம்மக்களின் அவஸ்தையை பிரபஞ்சன் விளக்குகிறார்.
 
போரின் கொடுமைகளையும் விஞ்சி நிற்கக்கூடியதாக,படை வீரர்களின் அழிப்பு வெறி போர்முனையைத் தாண்டியும் விரிவடைவதைக் இந்நாவல் காட்டுகிறது. குறிப்பாக ஒரு கிராமத்தின் வழியே செல்லும் படைவீரர்களின் புழுதி கிளப்பும் சித்திரம் நம்மை விட்டு அகல மறுக்கிறது. மகளின் திருமணத்துக்காக வளர்க்கும் நெற் பயிற்கள், தானியங்களை அழித்துச் செல்லும் படைவீரர்கள் திசையைப் பார்த்து-`ஐயோ என் மகளே` என அழும் ஓலம் போரின் உக்கிரத்தை தாண்டி மனிதனின் அரக்க குணத்தை சொல்லாமல் சொல்லிச் செல்கிறது.

புதுச்சேரி இனக்குழுவின் தொகுப்பாகவும் இப்புத்தகத்தை நாம் வாசிக்க முடியும். கவர்னர் துய்மா அதிகாலை வேளை நகர்வலத்தின் போது பார்க்கும் காட்சிகளை பதிவு செய்யும்போது அன்றைய மக்களின் வாழ்வு முறை தொகுக்கப்படுகிறது. அதே போல், அக உலகை இன்னும் ஆழமாகப் பதிவு செய்ய புற உலகின் இயற்கை வர்ணனைகளை பிரபஞ்சன் அதிகமாக பயன்படுத்தியுள்ளார்.

பிரெஞ்சு மக்களைப் போன்ற பழக்க வழக்கத்தை பின் பற்றத் துடிக்கும் தமிழர்கள், தினமும் நாட்குறிப்பு எழுதி அன்றாட அரசியலை மறுபரிசீலனை செய்யும் ஆனந்தரங்கப்பிள்ளை, அவருடன் தினச்செய்திகளைக் கேட்டு விவாதிக்கும் பண்டிதர், தேவதாசிகளின் வாழ்வை நிராகரிக்கும் கோகிலாம்பாள், அவளுடைய தம்பி போல் கூடவே இருக்கும் வெகுளியான குருசு எனப் பலதரப்பட்ட கதாபாத்திரங்கள் வழியே புதுச்சேரியின் அன்றைய அரசியல், சமூக வாழ்வு விரிவடைகிறது.

இப்படி பல கதாபாத்திரங்களின் செய்திகளாக வளர்வதால், நாவலில் ஒரு மையக் கரு இல்லாதது போலத் தோன்றும். இதை ஒரு குறையாகவே விமர்சனம் செய்யப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும், ஆங்காங்கே தோன்றும் மக்களின் வாழ்கையிலிருந்து ஒரு தொகுப்பாக அக்காலகட்டம் நம் முன்னே நிற்க வைக்க இது மிக நல்ல உத்தியாகவே தோன்றுகிறது. சில பக்கங்களே வந்தாலும் இந்நிகழ்வுகள் வரலாற்றின் ஒரு இழையை தக்க வைத்துகொள்வதால் ஒரு பெரும்  வரலாற்றுத் தொகுப்புக்கான முகாந்திரம் இந்நாவலுக்கு அமைகிறது.

பிரபஞ்சன் எழுதிய வரலாற்று புதினத்தில் `மானுடம் வெல்லும்` முதல் பகுதி. இரண்டாவது பகுதியில் ஆனந்தரங்கப்பிள்ளையின் முழு வாழ்கையும்,அதற்கடுத்தப் பகுதியில் புதுவையின் சுதந்திரப்போராட்ட வரலாறும் புனைவாக்கப்பட்டுள்ளது.

தமிழில் தக்க வரலாற்றுப் புதினம் தோன்ற இல்லையே என்ற வசை என்னால் ஒழிந்தது என பிரபஞ்சன் கூறுவதற்கு நூறு சதவிகிதம் பொருத்தமான நாவலாக இது அமைந்திருக்கிறது.