வார்த்தைகளின் விளிம்பில்

ஜோ ஸ்டீவன்ஸ் - இசைவழி மூன்றாம் பாலுக்கான மாற்றுவெளி

வலசை சிற்றிதழில் வெளியான கட்டுரை.

நான் யார் என் பெயரை மாற்ற?
சில விஷயங்கள் எப்போதும் மாறாது
யாரையும் குறை சொல்லவில்லை
என்றாலும் என்னை விலக்க உன்னால் முடியாது
பின் ஒரு நாள்
எனக்குத் தெரிந்த அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டேன்.
அடுத்த நாள் காலை ஜோ என்ற ஆணாக விழித்தேன்.

'We are awesome, each kickass and unique, we deserve rights and services, and we have something very important that only we can bring to the world' - Coyote Grace .

ஜோ ஸ்டீவன்ஸ் எனும் அமெரிக்க இசைக்கலைஞர் தன் பதினைந்தாவது வயதில் பாட்டெழுதத் தொடங்கினார். பல பதின்ம வயதுக் குழுக்களின் பாடல்கள் போல காதலை மையமாகக் கொண்டு அவரது பாடல்வரிகள் அமைந்திருந்தன. தன் காதலனுக்காக ஏக்கம், அவனது பாராமுகத்தை உடைக்க நினைக்கும் கண்ணீர் என பதின்ம வயதுச் சிறுமியின் ஏக்கங்களுக்கு வடிகாலாக அவை இருந்தன. ஆனால், அவர் எழுதிய சிறுவயதுப் பாடல்களைப் பிற்காலத்தில் படித்தபோது , அவரது காதல் மற்றொரு ஆண்  மேல் கொண்ட காதல் அல்ல,அவருள்ளே புதைமணலாய் உள்ளடங்கிய ஆண் மேல் கொண்ட காதல் என்பது புரிந்தது.

சான் பிரான்சிஸ்கோவின் ரீஸ் மலை முன்பு நின்றிருந்தார் ஜோ. ரீஸ் மலைச்சிகரத்தில் காலங் காலங்களாக இறந்துபோயிருந்த எரிமலைகள் பல உள்ளன. அவற்றின் உள்ளே கணங்குகளாக மிச்சம் இருந்த சூடு இறுகி பாறைகளாக மாறியிருந்தது. அதை வேடிக்கைப் பார்க்க நண்பர்களுடன் ஜோ சென்றிருந்தார். முன்னொரு காலத்தில் அவை உயிர்ப்புடன் கொப்பளித்தபடி இருந்திருக்கும் என்ற நினைப்பு அவரது கற்பனையைத் தூண்டியது. உள்ளிருந்த இறுகிய கடும் நெருப்பாறு  தன்னுடன் உரையாடுவது போலத் தோன்றியது. கரும் பாறைகளாலான மலைக்கு உள்ளே காய்ந்த நீரோடைப் போல பல விரிசல்களாக இருந்த  நெருப்புக் குழம்புத் தடத்தை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தார். அவற்றின் காய்ந்து போன நெருப்பு வெடிப்புகளிலிருந்து  குமறியபடி வெளியே சொல்லத்துடிக்கும் உணர்வின் உராய்வுகளை அவரால் உணர முடிந்தது.


அன்றிரவு ஜோ தூங்கவில்லை. பல வருடங்களாக அவருள் கேட்ட ஒலிகள், வெளிவரத்துடித்த உணர்வுகள்,முப்பரிமாணப் படங்கள் போலப் பிடிபடாமல் விலகியபடி மறைந்தன. தன் பெண்மையில் ஒளிந்திருக்கும் போலி மனவலிகள் எத்திசை நோக்கி பீறிடத் தொடங்கும் எனப் புரியாத குழப்பத்தில் படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்தார். தான் ஆண் என்பதை  உணரத் தொடங்கியது அப்படிப்பட்ட தனிமையான இரவுகளில் மட்டுமே எனப் பின்னர் அவருக்குப் புரிந்தது. பகலில் எல்லாரைப் போல சகஜமாக தன் நண்பர்களுடன் பள்ளிக்குச் செல்ல முடிந்தாலும் எரிமலை போல அவ்வப்போது தன் மனதில் தோன்றும் விசித்திர ஆசைகளுக்கு அர்த்தம் கொடுக்க முடியாமல் தவித்தார்.

தன் இருபதாவது வயதில் நண்பருடன் பயணம் செய்த வண்டி, தேசிய நெடுஞ்சாலையில் பழுதாகி நின்றபோது ஜோ அதை சரிசெய்ய முற்பட்டார். பெண்களால் முடியாத காரியம் என நண்பர் கேலி செய்ய, ஒரு மணிநேரத்தில் பழுதைச் சரி செய்தார். பல பெண்கள் ஆண்களைப் போலக் காரியங்கள் செய்தாலும், தன் செயல்பாட்டில் சில வித்தியாசங்கள் இருப்பதை உணர்ந்திருந்தார்.  ஆண்கள் செய்யும் காரியங்களைச் செய்வதோடு மட்டுமல்லாது அவர்களைப் போலவே உணரத் தொடங்கினார் என்பதே அந்த மாற்றம். ஜோவின் நண்பர்கள் இந்த வித்தியாசத்தை உணர சிறிது காலமாயிற்று. தன்னிலிருந்து வெளிப்பட நினைக்கும் விசித்திரத்தைக் கண்ட மிரட்சியில் பல இரவுகள் அவரால் தூங்க முடியவில்லை.

ஜோ ஏற்கனவே கலிபோர்னியா மாகாணக் கிளப்புகளில் புகழ் பெற்ற பாடகராக இருந்தார். வணிகமயமானப் பல்லூடகத்தின் ஜொலிப்பில் மயங்கிக் கொண்டிருந்த சில புகழ் பெற்ற நடன அரங்குகளை தனது கிராமியப் பாடல்களால் ஈர்த்துக்கொண்டிருந்தார் . பல ராக் குழுக்களால் சூழப்பட்ட கலிபோர்னியாவில் இப்படிப்பட்ட கிராமிய இசையும் கொஞ்சம் பிரபலமாக இருந்தது. கிதாரின் கம்பி அதிர்வுகளுடன் இயல்பாகப் பாடி வந்த ஜோவை தங்கள் வீட்டில் பாடும் பெண்ணை உற்சாகப்படுத்துவது போலப் பலரும் பாராட்டினார்கள். மேலும் அவரது குரலின் மிக இயல்பான குழைவுகளால்  பாடலுக்கு வேண்டிய உணர்வுகளை கொண்டு வரமுடிந்தது.

இசையுடன் வாழ்வைக் கடத்தினாலும், தன் உள் உணர்வுகளை அவரால் முழுவதும் போர்த்தி அடக்க முடியவில்லை. உறைப்பனியின் விரிசல் போல பெரும் சத்தத்துடன் இரு உணர்வுகளுக்கிடையே உராய்வு ஏற்படத் தொடங்கி, ஒன்று மற்றொன்றை வென்று கொண்டிருந்தது. ஆணாக மாற விழையும் பெண்ணாக தன் நண்பர்கள் குழுமத்தில் அடையாளம் காணப்பட்டார். இயல்பு வாழ்க்கையில் இல்லாத விசித்திரம் இல்லை இது என சிலர் சமாதானம் சொன்னாலும் அவரது உண்மையான உணர்வுகளை பொதுமக்கள் புரிந்துகொள்வார்களோ என்ற தயக்கம் அவருக்கு இருந்தது. மெல்ல அவரது அடையாளம் நண்பர்களுக்கிடையே கசிந்து, பல கிளப்புகளில் அவரது நிகழ்ச்சிகள் நிறுத்தப்பட்டன. வாய்ப்பு கிடைத்த இடங்களில் அவருடைய விசித்திரமான பாவனைகள் மட்டுமே காட்சிப் பொருளானது. அவரது பாடல்களும், இசையும் தேவையில்லாததானது.

தன்னைச் சுற்றி இருந்தவர்களின் விசித்திரப் பார்வை ஜோவின் ஆர்வங்களை முடக்கியது. அவருக்குள் தொடங்கிய எண்ணங்கள்  குழப்பமான சொற்களாகத் தொடங்கி உரையாடல்களாக  தனக்குள்ளேயே முடிவதைக் கண்டார். தன் சுயயுணர்வைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க போதை மருந்து உட்கொள்ளத் தொடங்கினார். நாளடைவில் சமூகத்தின் உதாசீனம் அதிகமாகப் போதை பழக்கத்துக்கு அடிமையாகி புது நிகழ்ச்சிகள் நடத்த இயலாத நிலைமைக்குத் தள்ளப்பட்டு, தீவிர உளச் சிக்கல்களால் தற்கொலைக்குப் பலமுறை முயன்றார்.

இந்நிலையில் அவருடன் 'On Beach side' கிளப்பில் முன்னர் வேலை செய்த இங்கிரிட் எலிசபெத் எனும் பாடகியை சந்தித்தார். ஜோவின் பெரிய ரசிகையாக அறிமுகமானாலும் அவளது அற்புதமானக் குரலால் கிளப்பின் நிரந்தர பாடகியாகச் சேர்ந்திருந்தார் இங்கிரிட். ஆனால், அச்சமயத்தில்தான் ஜோ கிளப்பிலிருந்து விலகத் தொடங்கியிருந்தார். சோர்வான ஜோவைப் பார்த்த இங்கிரிட் மிகவும் வருத்தமடைந்து அவருக்கு வாய்ப்பு கொடுக்கத் தயாராக இருக்கும் சில குழுக்களைப் பற்றிச் சொன்னார்.

ஜோவின் சிக்கல் அதுவல்லவே. ஆணாக மாற உந்தும் அவரது உணர்வுகளை இங்கிரிடிடம் விளக்க முற்பட்டுத் தோற்றுப்போனார். தனிமையில் தன் உணர்வுகளை சில பாடல்களால் தொகுக்க முற்பட்டதைச் சொன்னார். ஜான் லெனன், பாப் டிலன் போன்றவர்கள் எழுதிய கவித்துவ வரிகளைப் போல சில மானுடப் பிரச்சனையை எழுத முற்பட்டிருக்கும் ஜோவின் பாடல்கள் அவளை ஆச்சர்யப்படுத்தியது. அடுத்த சில தினங்களில் ஒரு புது இசைக் குழு தொடங்கும் திட்டத்ததுடன் ஜோவை சந்தித்தாள். எப்படிப்பட்ட சமாதான வார்த்தைகளும் ஜோவை சமநிலைக்குக் கொண்டு வராது என உணர்ந்த அவள் 'FtM ' (Female to Male ) எனும் கலிபோர்னிய திருநங்கைக் குழுவைச் சந்தித்து ஆலோசனைக் கேட்டாள்.

முதலில் ஜோவுக்கு இதில் நம்பிக்கையில்லாவிட்டாலும், சில ஹார்மோன் மாற்றங்களால் தன் நிலைமையைச் சரிசெய்து ஆணாக மாற முடியும் எனப் புரிந்தது. ஆணாக மாற நினைக்கும் பெண்மையின் வழியைப் புரிந்த சிலரை FtM வழியாக சந்தித்தார். சில மாதங்களில் சான் பிரான்சிஸ்கோவில் இருந்த FtM கிளினிக் சென்று சேர்ந்தார்.

ஹார்மோன் சிக்கல்களை உடற்கூறு பிறழ்வு நிலையாகப் பார்க்காமல், மனோரீதியாகவும் சரிசெய்ய வேண்டும் என்பது இந்த சிகிச்சையின் அடிப்படை எனப் புரிந்துகொண்ட ஜோ இங்கிருந்த கம்யூன் எனப்படும் சங்கம மனக்கட்டுப்பாடு நிலையத்தில் சேர்ந்துகொண்டார். உணர்வுகளை ஒருமுகப்படுத்தி கட்டுக்குள் கொண்டு வரும் பயிற்சியின் மூலம் தன் சிக்கல்களை சமாளிக்கக் கற்றுக் கொண்டார்.

உணர்வுகளில் ஏற்படும் மாற்றத்தை மட்டும் இந்த சிகிச்சையின் வெற்றியாகக் கருதினாலும், அவரது உடற்கூறுகளில் அது பலவித மாற்றங்கள் உருவாகத் தொடங்கியது. ஒரு பாடகராக அவருக்கு சிக்கல் மிகுந்த காலகட்டமானது. பலவித ஹார்மோன்களின் பழக்கத்தால் குரல் உடைந்ததோடு மட்டுமல்லாது பெண்மையின் நெளிவுகளையும் இழக்கத் தொடங்கியது. ஒரு காலகட்டத்தில் பெண்மையின் குழைவும் ஆண்களின் கார்வையும் ஒன்றாகக் கலந்து அவரது குரலை தனித்துவமாக்கியது. ஜோவுக்கு இந்த மாற்றம் முதலில் பிடிக்கவில்லை என்றாலும் நாளடைவில் தன் அடையாளமாக அதை மாற்றிக்கொண்டார். இந்த இரு குரல் வேறுபாடுகளையும் தனது தகுதியாக்கிக் கொண்டு பல பாடல்களை பதிவு செய்யத் தொடங்கினார்.

நல்ல இசையை அளிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைத் தாண்டி தான் அனுபவித்த வலிகளைப் பாட்டில் புனைய வேண்டும் என்ற ஆர்வம் அவருக்கு அதிகமானது. கம்யூனில் இருந்த நாட்களில் மற்றவர்களது கண்ணீர் கதையைக் கேட்டு திருநங்கைகளில் மறு உலகத்தைப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கினார். சொந்தங்களின்  வெறுப்பு, நண்பர்களின் கேலி, சமூகத்தின் அலட்சியங்கள் அனைத்தையும் ஒருசேர அனுபவிக்கும் இவர்களது வாழ்வில் உடல் சிக்கலை விட மன சிக்கலைக் களைவது மிகவும் அத்தியாவசியமானது என்பதைப் புரிந்துகொண்டார். சரியான அடையாளத்தை வழங்காவிட்டால் வெறுப்பின் விளிம்பில் தற்கொலை செய்துகொள்ள முனைவார்கள். சமூகத்தில் மூன்றாம் பாலுக்கான அவசியத்தை ஒவ்வொரு குடிமகனும் உணர வேண்டிய காலகட்டம் வந்துவிட்டதென அவரது கம்யூன் அனுபவங்கள் உணர்த்தியது. ஆணாக மாறி சவுகரியமாக வாழலாம் எனும் அவரது நினைப்பை உதறினார். தன் இசை, தன் அடையாளமாக மாறியது போல, தன் வாழ்வின் வலி மூன்றாம் பாலின்  அடையாளமாக உருமாறவேண்டும் என்பதை உணர்ந்து இங்கிரிட் எலிசபெத்துடன் அதற்கான வேலையில் இறங்கினார்.

2004 ஆம் ஆண்டு 'Coyote Grace ' எனும் குழுவை சான் பிரான்சிஸ்கோவில் இருவரும் தொடங்கினர். ஏற்கனவே Queen , Lipstick Conspiracy போன்ற குழுக்கள் இதைப்  பற்றிப் பேசி வந்தாலும்  திருநங்கைகளின் பிரச்சனை அக்குழுக்களின் அடையாளமாக  மாறவில்லை. முக்கியமாக, சிகிச்சை மூலம் சமூகத்தின் இரு பாலில் ஏதேனும் ஒன்றுக்கு மாற வேண்டும் என்ற விழைவே இக்குழுக்களின் முக்கியமான கருத்தாக முன்வைக்கப்படுகிறது. இதற்கு உதாரணமாக லிப்ஸ்டிக் கான்ஸ்பிரசி குழுவினர் 'Best Girl Band' எனும்பரிசை 2004 ஆம் ஆண்டு பெற்றார்கள்.  பெண்ணாக மாறிய ஆண்களின் பிரச்சனையைப் பேசுகிறது என இக்குழு அறிவித்தாலும் இப்பரிசை ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம் பெண்பால் குழுவாக தங்களை அடையாளப்படுத்தியுள்ளனர். இதை ஜோ வெறுத்தார். அதேபோல சான் பிரான்சிஸ்கோ கார்டியன் பத்திரிகை 2008 ஆம் ஆண்டு 'Coyote Grace' குழுவுக்கு இப்பரிசை வழங்க வந்தபோது ஜோ அதை மறுத்துவிட்டார்.

திருநங்கைகள் அனுபவிக்கும் வேதனை, உதாசீனத்தின் சிக்கல்கள், சமூகத்தில் அவர்களுக்கான இடத்தைப் பற்றிப் பேசும் முக்கியமான குரலாக மாறவேண்டும். சமூகப் புறக்கணிப்புக்காக தங்கள் அடையாளங்களை மறைக்கக் கூடாது. இவர்களது வாழ்வியல் சிக்கல் சமூகத்தில் எல்லாரும் உணரவேண்டிய சிக்கலே என்பதை ஜோ அவரது இசை மூலம் இன்று வலியுறுத்தி வருகிறார். அவரது குழு மிக முக்கிய எதிர்குரலாக, மூன்றாம் பாலுக்கான ஆதரவை பல இசை நிகழ்வுகள் மூலம் முன்வைத்துவருகிறது .

கிதார் வாசிக்க நினைத்ததை விட டிரம்ஸ் கற்றுக்கொள்ள ஆசைப்பட்டதாக ஜோ ஒரு நேர்காணலில் கூறியுள்ளார். ஆனால் சிறுவயதில் பெண்ணாக இருந்ததால் அது நிறைவேறாமல் போனது எனக் குறிப்பிடுகிறார். சமூகத்தில் பால் அடையாளங்களால் நிறுவப்படும் சில தடைகளுக்கு ஜோ முன்வைக்கும் காரணம் மிகப் பொருத்தமானது.

காமம் காதலாக மாறாத நாகரிதத்தில் பால் திரிபுகளால் கட்டமைக்கும் சமூக அங்கீகாரங்களுக்கு இடமில்லாமல் இருந்தது. சில காரியங்களை ஆண்  செய்யக்கூடாது என முன்வைக்கும்போது மற்ற பாலினருக்கு புது தடை உருவாகிறது. இத்தடைகள் சமூக ஒழுங்குகளாகவும் , மேலான நாகரிகத்தை உருவாக்கும் படிகற்களாகவும்  ஆண் மையச் சமூகத்தில் பார்க்கப்படுகிறது.
மனிதனின் கலைப்பார்வையிலும் பாலினருக்கான பிரத்யேகப் பிரிவினை பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வந்தாலும், இக்காலகட்டத்தில் அவற்றின் எல்லைக்கோடுகள் காணாமல் போய்விட்டன என்பது பலரது எண்ணம். ஆனால் அது உண்மையல்ல என்பது ஜோவின் வாதம். ஜோவின் டிரம்ஸ் ஆசை இதன் அடிப்படையில் தொடங்கியிருந்தாலும் கனவாக மட்டும் இருந்தது.

சத்தமான இசை, நேரடியான பாடல் வரிகள் போன்றவை ஆண்பால் வார்ப்புக்குத் தகுந்த இசையாக பார்க்கப்படுகிறது. மென்மையான, உளக்குறிப்பை பூடகமாக முன்வைக்கும் பாடல் வரிகளை பெண்பாலினர் முன்வைப்பார்கள் எனப் பொதுவான பிம்பம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. டினா டர்னர் போல வெகு சிலரைத் தவிர, ராக் போன்ற பகுப்பிசைகளில் ஆண்களது பங்கு அதிகமாக இருக்கிறது. ஆண் கற்றுக்கொள்ள நினைக்கும் டிரம்ஸ், எலெக்ட்ரிக் கிதார் போன்றவை போர் மற்றும் ராணுவத்தில் அவர்களுக்கு இருக்கும் ஆர்வத்தைப் போன்றது என சில சமூகவியலாளர்கள் கருதுகின்றனர்.கென்னிஜி, லியானால் ரிச்சி போன்ற கலைஞர்கள் மென்மையான இசைக்கும், பூடகமான பாடல் வரிகளுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்தாலும் வெகு சில ஆண்களே இந்த விலகல் விதிக்குள் இயங்குகிறார்கள்.

இதனால் ஆண் பாவனையில் மட்டுமே பல பெண் கலைஞர்களால் ஆண் மைய இசையை முன்வைக்க முடிகிறது. பில்லி டிப்டன் எனும் அமெரிக்க பெண் தான் சாகும்வரை ஆண் வேடமிட்டு ஜாஸ் கலைஞராக இசைத்துறையில் ஈடுபட்டார். இதனாலேயே அவர் புழங்கிய ஜாஸ் குழுவிலும் ஆண் மையக் கருக்களையே தேர்ந்தெடுக்க முடிந்தது. தன் இயல்பாகப் பெண்பால் இசை வடிவங்களை அவர் பரிசோதித்துப் பார்க்கவில்லை. ஆணாக மாறியதால்தான் இப்படிப்பட்ட விலகல் இசையில் ஈடுபட்டாரா என்பது கேள்விக்குரியதே. ஒருவிதத்தில் சமூகத்தின் இயல்புக்கு ஏற்ப தன் மாற்றத்தை கலைவடிவத்திலும் ஏற்றிப் பார்த்தார் எனச் சொல்லமுடியும். இவரை மையமாக வைத்து 'Trumpet' எனும் புனைவை எழுதிய ஜாக்கி கே இப்படிபட்ட திரிபுகளுக்கான சாத்தியங்களைத் தன் நாவலில் பேசியிருக்கிறார்.

இதைத் தவிர ஆண் கலைஞர்கள் இயற்றும் பேசு பொருளுக்கு பெரிதாகச்  சமூகத் தடைகள் இருந்ததில்லை. தன்னியல்பாக உள்ளத்தின் ஆசைகளை, கனவுகளை, நம்பிக்கை/அவநம்பிக்கைகளைப் பேசுவதற்கு பெண் கலைஞர்கள் பூடகமான வெளிப்பாட்டு  மொழியை கையாளவேண்டியுள்ளதை இசைக்கான பெண் பால் வார்ப்பாக சமூகத்தில்  அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

இவற்றைக் கொண்டு திருநங்கைகளுக்கான அடையாள இசையின் அடிப்படைகள் உருவாக வேண்டும். ஆண் மையச் சமூகத்தின் அதிகாரப் போக்குப்படி, பெண்பாலைக் கூட்டு சேர்த்து, மூன்றாம் பாலுக்கான விதிகள் உருவாக்கப்படுவதை ஜோ போன்ற இசைக்கலைஞர்கள் எதிர்க்கிறார்கள். மெல்ல, பல காலங்களாக விளிம்பில் இருந்த பெண்பால் வார்ப்புகள் திரண்டெழுந்து மூன்றாம் பாலுக்கான சட்டங்களை, சமூக அங்கீகாரங்களை உருவாக்குகிறார்கள். ஜோ போன்ற இசைக்கலைஞர்கள் இவற்றுக்கான எதிர்குரலாக இன்று உருவாகியுள்ளார்கள். தங்களுக்கான ஆட்டவிதிகளை உருவாக்குவதற்கு சமூகத்தில் தங்கள் நவீன அடையாளத்தை நிறுவ வேண்டியத் தேவையை உணர்கிறார்கள்.

உணர்வாலும் உடற்கூறுகளாலும் இருவித பால் அடையாளங்களை சுமந்து கொண்டிருக்கும் இவர்களது இசையின் அடிப்படை இப்படிப்பட்ட சிக்கல்களிலிருந்தே உருவாக முடியும். அவர்களுக்கான சமூக அந்தஸ்து தோன்றும்வரை, இப்படிப்பட்ட இசையின் எல்லைகள் விரிந்துகொண்டே தான் இருக்கும். அவர்களுக்கான வெளி உருவாகும்போது, சமூகத்தின் அடுக்குகளில் இணைந்து  மூன்றாம் பாலுக்கான உண்மையான கலை வெளிப்பாடுகள் சாத்தியமாகும்.

சிறு மரம்

சிறு மரம், சூரியன் இங்கிருக்கிறான்
இவ்விடத்தில் நீ நடப்பட்டதற்கு காரணமுண்டு.
நீ இன்று பலகீனமாக சின்னதாக இருக்கலாம்,
உன் வேர்கள் ஆழத்துக்குச் செலுத்தி தழைப்பாய்.
நீ இந்த உலகைச் சேர்ந்தவன், இந்த அழகான நாளுக்கும் உரியவன்.

'நாங்கள் மிகச் சிறு கும்பல் தான். ஆனால் எங்கள் இசை மூலம் திருநங்கைகளின் வாழ்வில் ஒரு அடையாளத்தை, அர்த்தத்தை உருவாக்க நினைக்கிறோம். அது ஒருவழிப் பாதையல்ல என்பதை உலகில் எல்லாரும் உணர வேண்டும். எங்கள் எதிர்காலம் முட்டுச் சந்தில் முடிவதல்ல. எங்கள் வாழ்வே சமூகத்துக்கு வழிகாட்டிதான். சிறு துளியளவு செயல்பாடு இருந்தாலும், இக்காலகட்டத்தில் சமூகத்தின் மாற்றுக் குரலாக நாங்கள் இருக்கிறோம் என்பதில் எங்கள் தன்னம்பிக்கை பன்மடங்கு அதிகமாகிறது. எங்கள் பாடல்கள், இசை நிகழ்ச்சிகள் மூலம் இந்த சமூகப் பிரச்சனையை நாங்கள் பல இடங்களுக்கு எடுத்துச் செல்கிறோம். ஒருவிதத்தில் எங்கள் சந்தோசம், தன்னம்பிக்கை, திடமான உடல்மொழி போன்றவை எங்களை ஒதுக்க நினைக்கும் சமூகத்துக்கான பதில். அதுவே எங்கள் அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்தும். '

 

நன்றி வலசை.

 

கட்டுரை எழுத உதவிய புத்தகங்கள்.

1. Transgender-Transsexual-Musicians

2. Joe Stevens Interview

பலி

லியான் வீட்டுத் தோட்டம் இரண்டாம் நாளாக வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. அவன் இன்றும் விளையாட வரவில்லை.

*

தோட்டம் நீளவாக்கில் தெரு வரை நீண்டிருந்தது. வீட்டு வாசலே இல்லையோ எனச் சந்தேகம் வருமளவு அப்பார்ட்மெண்டுக் குழந்தைகள் மாலை முழுவதும் அவனது தோட்டத்திலேயே பழியாய்க் கிடப்பார்கள். வாசல் சந்தடியில்லாமல் இருக்கும்.

முதல்முறை பார்த்தபோது, ` என்னோட பர்பிள் பேபி பொம்மை வேணுமா?` என லியான்  கேட்க, சொல்லத்தெரியாமல் 'ஹ.ஹ்ம்' என மேலும் கீழும் தலை ஆட்டிய சுமி அவனது பொம்மைகளிலிருந்து எடுத்த பர்பிள் பேபியைத் திருப்பிக் கொடுத்தாள். அருகிலிருந்த ஏடன் பழுப்பு நிறக் குச்சியால் மண்ணைக் குத்திக் கொண்டிருந்தான்; ஒரு கிளை வழியாக ஏறி இன்னொன்று வழியாக இறங்க முடியுமா எனப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் கால்வின். அவரவர் உலகின் ஆழத்துள் அவரவர் ஏகாந்தமாக அமிழ்ந்திருந்தார்கள்.

தன் வீட்டுக்குள் குடுகுடுவென ஓடி உள்ளிருந்து நடுத்தர வயது நபரை அழைத்து வந்தான் லியான். லண்டனுக்கு வந்த புதிதில் புதியவர்களைப் பார்த்துப் பயந்த சுமி இந்த அபார்ட்மெண்டுக்கு வந்த நாளிலிருந்து அவர்களுக்குப் பழகியிருந்தாள்.

'இவதான் கேட்டாள் அப்பா' எனச் சுமியை கைகாட்டி அவர் முகத்தைப் பார்த்தான் லியான்.

'ஒ, லிட்டில் பிரின்சஸ் கேட்டாளா? உனக்கு இல்லாததா?' என அவள் உயரத்துக்குக் குனிந்து கண்சிமிட்டியபடி, 'லியான், பிரின்ஸசுடன் ஷேர் பண்ணி விளையாடறியா?' என அவளது ஹேர்பேண்டை தொடாமல் தொட்டுச் சொன்னதில், லியானுக்கு அடுத்து சுமிக்குப் பிடித்துப்போன ரெண்டாவது வெள்ளையர் ஆனார் அவர். கைநிறைய கலர் சாக்லேட்டைக் கொடுத்துவிட்டத்தைப் போலப் பரவசப்பட்ட லியான் தன் வெள்ளை தலைமுடி அதிர 'ஒகே' என மேலும் கீழும் தலையாட்டினான்.

புறநகர்ப் பகுதியில் இருந்த அவர்களது அப்பார்ட்மெண்ட் லண்டனின் மனித நடமாட்டத்துக்கு எல்லைப் பகுதியோ எனச் சந்தேகப்படுமளவு காடுகள் சூழ்ந்திருந்தன. இருவரது வீடுகளும் ஒட்டிப்பிறந்த ரெட்டைப் போல வசதியாக அமைந்திருந்தன. நினைத்த நேரத்தில் இருவரும் தோட்டத்து மூலைகளில் கிடக்கும் சாதாரணப் பொருட்களையும் சுவாரஸ்யமான விளையாட்டுப் பொருளாக மாற்றிக்கொண்டிருப்பார்கள். கடவுள் புன்னகையை வீசிச் செல்லும் நேரத்தில் மண் புழுவும் காட்டு ராஜாவாக மாறும்.

வீட்டுக்குள் போரடிக்கும் நாட்களில் அவர்களது அப்பார்ட்மெண்டில் இருக்கும் தோட்டத்துக்கு விளையாடப்போவார்கள். பல நேரங்களில் லியான் செய்வதை நிழல் போலத் தொடர்ந்து செய்வாள் மூன்று வயது சிறியவளான சுமி. அவனது ஆறு வயதுத் துடிதுடிப்புக்கு இணையாக செய்ய முற்பட்டாலும் பல சமயங்களில் அவளால் வேடிக்கை மட்டும் பார்க்க முடியும். லியான் தோட்டத்திலிருந்த டிராம்போலின் மேல் குதித்து விளையாடுவது, அவனுடன் சேர்ந்து புத்தகப் படங்களை வேடிக்கைப் பார்ப்பது என சுமி நேரம் காலம் தெரியாமல் அவர்கள் வீட்டுப் பின்புறத்திலிருந்தாள்.

தினமும் செய்யும் காரியம் தான் என்றாலும், தோட்டத்திலிருந்த மஞ்சள் ரோஜாக் கிளையை உடைத்து வீட்டுக்குப் பின் பக்கம் குழி நோண்டி லியான் நடும்போது அவளுக்கு கட்டுப்படுத்த முடியாத சந்தோஷம் வந்துவிடும். தன் வீட்டிலிருந்து பிளாஸ்டிக் குடுவையில் நீர் எடுத்து வந்து செடியில் ஊற்றுவாள். சின்னச் சின்ன கூழாங்கற்களை மணல் மேல அழுந்தச் செய்துவிட்டு அவனைக் கட்டிக்கொள்வாள். அவளுக்காகவே லியான் பல பொம்மைகளை வெளியே எடுக்கத் தொடங்கினான்.

ஸ்கூலிலிருந்து வருவதற்குக் கொஞ்சம் தாமதமானாலும் அவனது வீட்டின் பின்பக்கக் கண்ணாடிக் கதவில் முகத்தை அழுந்திவைத்து 'லியான், லியான்' என யாராவது வரும்வரைக் கூப்பிட்டபடி நிற்பாள். பெரும்பாலும் வீட்டில் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். அவனை அழைத்து வர அவனது அம்மா க்ளேர் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போயிருப்பாள். அவர்கள் வரும்வரை பின்கட்டு பொம்மைகளைத் தொடாமல் டிராம்போலின் அருகே பொறுமையில்லாமல் சுமி காத்திருப்பாள். விளையாடி முடித்த பின்மாலை வேளைகளில் அவனது வீட்டிலிருந்து கொஞ்சமும் சத்தம் வெளிவராது. பல சமயங்களில் லியான் அப்பாவுடன் சிரிக்கும் சத்தம் மட்டும் திடீரெனக் கேட்கும். அச்சமயம் காரணமறியாத குதூகலம் அவளை ஆட்கொள்ளும்.

சில நேரங்களில் லியானுடன் விளையாட அவனது அப்பா வந்துவிடுவார். அவர்கள் இருவர் மட்டும் தோட்டத்தில் விளையாடும் நாட்களில், 'லிட்டில் பிரின்சஸ், வா ஒரு ரைடு போகலாம்' என அவரது சைக்கிள் முன்சீட்டில் அவளை பெல்ட் போட்டு உட்காரவைத்து அபார்ட்மெண்டு முழுவதும் சுற்றி வருவார். சுமி அதிகமாக வெட்கப்படுவது அப்போதுதான். அதுவும் யாரேனும் எதிரே வந்து, 'ஒ, என்ஜாய் யுவர் ரைட் டார்லிங் ' எனச் சொன்னால் போதும் முத்துப்பல் அத்தனையும் தெரிய ஈ-எனச் சிரித்து சின்ன சைக்கிளில் கூடவே வரும் லியானைப் பார்த்து, 'லியான்!' எனக் கைநீட்டுவாள். லியானின் அப்பா குஷியாக விசிலடித்தபடி ஏதாவது பாடிக்கொண்டுவர, முகமெல்லாம் சிரிப்பது போலப் பூரணச் சந்தோஷத்துடன் வலம் வருவாள்.

மழை வராத நாட்களில் தோட்டத்தின் மறு எல்லையில் இருக்கும் ரோஜா செடிகளுக்கிடையே இருந்த மரப்பாச்சி தாத்தா பொம்மைகளோடு விளையாட லியான் துடிப்பான். யார் அவற்றை அங்கு வைத்தது என்ற அவனது கேள்விக்கு ஒவ்வொரு முறையும் வெவ்வேறு கதைகளை அவனது அப்பா கூறுவார்.

நிலவின் அரசன் பூமிக்குக் கொடுத்த பரிசு எனச் சொன்னதும் வாஞ்சனையோடு நிலவை மானசீகமாக கட்டிப் பிடிப்பான் லியான். அவன் செய்வது புரியாவிட்டாலும் சுமி அவனோடு சேர்ந்து நிலவுக்கு முத்தங்களை அள்ளிக் கொடுப்பாள். கேப்டன் அமெரிக்கா தங்க குதிரையில் வந்திறங்கி லியானுக்காகச் செய்தது அந்த பொம்மைகள் எனச் சொல்லும் நாட்களில் உடம்பு முழுவதும் கொப்பளிக்கும் குதூகலத்துடன் `தாங்க்யூ கேப்டன் அமெரிக்கா!` எனக் கத்தியபடி தோட்டம் முழுவதும் சுற்றி வருவான் லியான். காற்றிலிருந்துப் பரவசம் தொற்றிக்கொண்டது போல் சுமி தன் பிஞ்சு விரல்களால் அவனைப் பிந்தொடந்து கண்ணுக்குத்தெரியாத குதிரையை ஓட்டிச் செல்வாள். அப்போது குதிரை ஓட்டுவது எப்படி என அவளது கை விரல்களைப் பிடித்தபடி கணைத்துக் கொண்டே அவளுக்குச் சொல்லித்தருவான்.

கடந்த ரெண்டு நாட்களாகவே லியான் விளையாட வரவில்லை. பக்கத்து வீடு அமைதியாக இருந்து பழக்கப்பட்ட சுமிக்கு, மாலைவேளைகளில் அங்கிருந்து வரும் கூச்சல் கிலி மூட்டியது. உள்ளே சென்று பார்க்கலாம் என்றால் அவன் வீட்டுப் பின்கதவு திரைச் சீலைப் போட்டு மூடி இருந்தது. பல முறை சென்று பார்த்தும், எப்போதும் வீட்டு ஜன்னல் வழி சமையலறையில் தெரியும் கிளேரைக் காணவில்லை. இரவு தூங்கும் வரை அங்கு கேட்ட சத்தத்துக்கிடையே லியான் குரலைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றாள்.

இன்றாவது வந்துவிடுவானென டிராம்போலினில் உட்கார்ந்திருந்தாள். பள்ளியிலிருந்து வந்ததும் தன் டிராம்போலினில் சுமி உட்கார்ந்திருந்ததைப் பார்த்த லியான், புத்தக மூட்டையை கீழே வைத்த கையோடு வேகமாக வெளிவந்து `கெட் ஆஃப். இட்ஸ் மைன்`என அவளைக் கீழே தள்ளிவிட்டான்.

திடீரென இத்தாக்குதலால் வெலவெலத்துப் போய் அழுகை வந்தாலும் அவன் விளையாட வந்தது சுமியைக் குஷிப்படுத்தியது. அவனருகே சென்று , `உட்டன் கிரான்ட்பா!` என ரோஜா தோட்டமிருந்த மரப்பாச்சி திசையில் ஆசையாகக் கைநீட்டினாள்.

என்ன நடந்தது எனப் புரிவதற்குள், `நீ மட்டும் போய் விளையாடிக்கோ!` எனக் கத்தியபடி அவளைத் தள்ளிவிட்டான் லியான். கீழே விழுந்ததால் ஏற்பட்ட சிராய்ப்பு வலியைவிட பயம் அவனிடமிருந்து அவளை விரட்டியது. லியான் முகத்தைப் பார்த்து பயந்தபடி தன் வீட்டுக்குள் ஓடிவிட்டாள். தன் அறை ஜன்னலிலிருந்து வெறுமையானத் தோட்டத்தை அழுதுகொண்டே பார்த்தபடி சுமி தூங்கிப்போனாள்.

லியான் வீட்டிலிருந்து கடந்த மூன்று நாட்களாக கேட்ட கூச்சல் இன்று காலையிலிருந்து இல்லை. முந்தினம் நடந்த சம்பவத்தால் மிகவும் பயந்து போயிருந்ததால், வெளியே வராமல் தன் வீட்டு ஜன்னலிலிருந்து வேடிக்கைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள்.

ஆசையாக அவர்கள் நட்ட செடிகளை லியான் பிடுங்கி எறிந்து கொண்டிருந்தான். எப்போதும் விளையாட வரும் கால்வின், ஏடன் என யாரும் அங்கில்லை. ஆத்திரத்துடன் செடிகளை உதைத்து புழுதி கிளப்பினான். எப்போதும் அவன் வீட்டுப் பின்பக்கம் இருக்கும் சைக்கிள் அப்போது அங்கில்லை. அவனது அப்பா இருந்தாலாவது வெளியே போய் விளையாடலாம் என சுமி நினைத்த நேரத்தில்,

‘லியான் உள்ள வரியா இல்லியா?’ , என கத்தலாய் ஒரு ஆண் குரல் கேட்டது. பின் அந்தக் குரலுக்குச் சொந்தமான உருவம் சத்தமாக முணுமுணுத்தபடி சுமி வீட்டைத் தாண்டி தோட்டத்துக்குப் போக எத்தனித்தது. லியான் அப்பாவின் உடலசைவில் புதுவிதமானக் கடுமைத் தெரிந்தது. அவரைப் பார்க்கவும் அவளுக்கு பயமாயிருந்தது.

`வர்றேன் டாடீ!`, எனப் பதறியடித்தபடி லியான் அவரை நோக்கி ஓடிவந்தான்.

மாடியிலிருந்து சுமி பார்த்தபோது, அப்பாவைத் தொடர்ந்த லியான் பர்பிள் பேபியை விட்டுவிட்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். லியான் வீட்டுத் தோட்டம் முன்பில்லாத மெளனத்துக்குத் திரும்பியது.

பண்புடன் இதழுக்கு நன்றி.

சிலிக்கான் கடவுள் - அறிவியல் எழுத்துக்கான திறவுகோல்

'யாரும் இருக்கும் இடத்தில் இருந்துவிட்டால் எல்லாம் செளக்கியமே' என மேற்கின் அறிவுசார் துறைகள் கூண்டுக்கிளிகளாக தங்களுக்குள் முடங்கி கிடந்தன. தண்டவாளம் போல் சேராமல் பயணித்த இறையியல், அறிவியல் பதினேழாம் நுற்றாண்டில் ஒன்றை ஒன்று உரசிப் பார்க்கத் தொடங்கின. சிறு பொறிகள் பெரு சண்டையில் முடிந்த தாடி வைத்த பல விஞ்ஞானிகளின் சோகக் கதைகளும் ரினைசான்ஸ் உலகின் அஸ்திவாரங்கள்.

கிறிஸ்து பிறக்க இன்னும் பல நூற்றாண்டுகள் இருந்த போது இயற்கையைப் பற்றிய போதிய அறிவு மெசப்பட்டோமியா, பெர்ஷிய மக்களுக்கு வந்துவிட்டதென் சான்றுகள் இருக்கின்றன.ஆனால் கிறிஸ்து பிறந்தது முதல் பதினேழாம் நூற்றாண்டு வரை வளர்ச்சிப் பாதையில் மனித அறிவு இருந்தது என வகுக்கும் மேற்கு முறைமை இன்று கேள்விக்குள்ளாக்கப் படுகிறது. ஆம், பூஜ்ஜியத்திலிருந்து வளர்நிலைதான் என கருதுவது கிழக்கு மெய்ஞான அறிவுவாதத்துக்கு புறம்பானது. கிழக்கின் ஏதோ ஒரு மலையடிவாரத்தில், வெந்து எரியும் அணங்குக்கு முன் குந்தி உட்கார்ந்தபடி வானில் மின்னும் நட்சத்திரங்களை மிரட்சியுடன் பார்த்த நம் மூதாதையர்  'நாம் தனியாக இல்லையோ?' எனக் கேள்வி கேட்ட கணத்தில் முதல் விஞ்ஞானி தோன்றிவிட்டான். மெய்ஞானியும் தோன்றிவிட்டான். எக்காலத்தில் அவர்கள் இருவரும் பிரிந்தார்கள்?மேற்குலக அறிவு விதைக்கப்படுமுன் பிரிந்தனரா?

உலகை வெறிக்க வெறிக்கப் பார்த்து பயந்து படையல் இட்டு பல நம்பிக்கைகளை தன்வசப்படுத்திய பின்னரே அதிசயக்கத்தக்க கேள்விகள் அவனுள் தோன்றியிருக்கலாம். பரிகாரங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட இயற்கையை சீண்டிப்பார்க்க சூரியனின் சுழற்சியை கணிக்க முயன்றவன் முதல் விஞ்ஞானி ஆனான்.

*

சொல்வனம் இதழ் மூலமாக ராமன் ராஜாவின் எழுத்துகள் எனக்கு அறிமுகமாயின. முதலில் ஒரு மன விலக்கத்துடனேயே இவரது கட்டுரைகளைப் படிக்கத் தொடங்கினேன். ஆரம்பகாலத்திலிருந்தே தமிழில் அறிவியல் கட்டுரைகள் மேலோட்டமாக மட்டுமே எழுதப்பட்டு வந்தது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். அறிவியல் கட்டுரைகளை பிரபல இதழ்களில் அறிமுகப்படுத்திய சுஜாதாவைத் தவிர பெரும்பான்மையானவர் அறிமுக வாசலைத் தாண்டவில்லை. ’தலைமைச் செயலகம்’, ‘கற்பனைக்கும் அப்பால்’, ‘கடவுள் இருக்கிறாரா?’ போன்ற கட்டுரைத் தொகுப்புகள் அறிவியல் எழுத்துக்கு மிகக் கச்சிதமான மாதிரியாக இருக்கின்றன. ஆனால், அவர் ஆழமாகப் பயணிக்க அச்சு இதழ்கள் நேரம்/இடம் வழங்கவில்லை. இதனாலேயே, சுஜாதாவைப் பின் தொடர்ந்தவர்கள் எழுதிய கட்டுரைகள் தேவையான ஆழத்துக்குச் செல்லாமல் மிக மேலோட்டமான அறிமுகத்துடன் நின்றுவிட்டன.

‘அறிமுகம்’ எனச் சொல்லும்போது - ஓரளவு ஆங்கில வாசிப்புப் பழக்கம் உள்ளவர்கள் அதே அறிவியல் கருத்துகளைச்  சுலபமாகவும், மேலும் ஆழத்துடனும் ஆங்கிலக் கட்டுரைகள் வழியே சென்றடைய முடியும் - என அர்த்தப்படுத்திக் கொள்கிறேன். மேலும் ‘மேலோட்டமானது’ எனச் சொல்லும் போது - பல கட்டுரைகளில் அறிவியல் முடிவுகளை முன்னிறுத்துவதில் இருக்கும் முனைப்பு, அறிவியல் எனும் முறைமை (Methodology) விளக்குவதில் தெரிவதில்லை - எனப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

திண்ணை இதழில் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் சி.ஜெயபாரதன் அறிவியல் முறைமையைப் பிரதானமாக தன் கட்டுரைகளில் முன்னிறுத்துபவர். உதாரணத்துக்கு, அணுசக்தி பற்றி எழுதும் போது, அவரது கட்டுரையின் மையம் அணுசக்தி தொழில்நுட்பத்துக்கு பின்னால் இருக்கும் அறிவியலை முன்வைக்கிறது. இதனால் இத்துறை சார்ந்த ஆர்வம் மற்றும் அடிப்படை அறிவியல் ஞானம் கொண்ட வாசகனை இவ்வகை எழுத்து அதிகமாக ஈர்க்கும். அறிவியல் முறைமையைத் தெரிந்து கொள்ள விழையும் வாசகன் இவ்வகை எழுத்துக்குள் ஓர் நுழைவைக் கண்டடைவான். அறிவியலில் ஆரம்ப நிலையில் இருக்கும் வாசகன் இவ்வகை எழுத்தைப் புரிந்து கொள்ள இயலாது.

தமிழில் அறிவியல் கட்டுரைகள் என இதுவரை வெளிவந்தவற்றை தொகுத்துப் பார்த்தால் ஒன்று புரியும். அவை பொதுவாக, எளிமையான அறிவியல் முடிவுகளைக் கொண்ட விளக்கக் கட்டுரைகள் அல்லது ஆராய்ச்சியாளனின் ஆய்வுக்கட்டுரை போன்று ஆழமான அலசல்களுடன் படிப்பவர்களின் கடின உழைப்பை கோரும் கட்டுரைகளாக இருக்கும். ராமன் ராஜாவின் கட்டுரைகளைப் படிக்க ஆரம்பிக்கும் வரை, நான் படித்த தமிழ் அறிவியல் கட்டுரைகள் இந்த இரு எல்லைகளுக்குள்ளே ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தன.

இவ்விரண்டு எல்லைகளை இணைப்பது இன்றைய துறைசார் எழுத்தின் மிகப் பெரிய சவாலாகும். எழுதும் கருத்துகள் இலகுவான மொழியில் , துறை சார்ந்த சொல் களஞ்சியத்தைப் பயன்படுத்தி தெளிவாக இருக்க வேண்டும். அதே சமயம் குறிப்பிட்ட அறிவுசார் துறையின் முறைமையையும் ஓரளவு விவரிக்க வேண்டும். மிக ஆழமான விளக்கங்களுக்குள் செல்லும் அறிவியல் முறைமை, நம் பள்ளி /கல்லூரி அறிவியல் பாடபுத்தகங்கள் போல் தட்டையாக மாறிவிடும் அபாயம் உள்ளது. அதே சமயம், மிக சுவாரஸ்யமாக எழுதும்போது கட்டுரையின் மையக் கருத்து நூலறுந்த காற்றாடி போல் பறந்துவிடுகிறது.

சொல்வனம் வெளியீடாக வந்திருக்கும் ராமன் ராஜாவின் அறிவியல் கட்டுரைகளை ‘சிலிக்கான் கடவுள்‘ எனச் சரியாகப் பெயரிட்டுள்ளார்கள். இப்புத்தகத்தின் கட்டுரைகளைப் பல தலைப்புகளாகப் பிரித்திருந்தாலும், அனைத்தையும் இவ்வுலகில் மனித உயிர் நீட்டிப்புக்கான/உருவாக்கத்துக்கான முயற்சிகள் என்ற பகுப்புக்குள் அடக்கிவிடலாம். கொஞ்சம் சில்லறைக்காக குட்டிக்கரணம் போடும் குரங்கு போல் தன இனப் பாதுகாப்புக்காக மனிதன் செய்யும் ஆராய்ச்சிகளை, அபாயங்களை பல கட்டுரைகள் வழியாக ராமன் ராஜா விவரிக்கிறார்.

ராமன் ராஜாவின் கட்டுரையைப் படிக்கத் தொடங்கும் எவரும் அவரது சிக்கலில்லாத மொழிக்கு ரசிகராக மாறிவிடுவர். எளிமையான மொழி என்பதைத் தாண்டி அவர் உபயோகப்படுத்தும் பிரயோகங்கள், சொல்ல வரும் அறிவியல் கருத்துக்குத் தேவையான கச்சித மொழியாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. தூய தமிழில் சொல்லவேண்டிய அவசியத்தைப் பலரும் வற்புறுத்தினாலும்,  தேவையான இடங்களில் எல்லாருக்கும் புரியக்கூடிய சரியான வார்த்தையை, அவை ஆங்கிலத்தில் இருந்தாலும், பயன்படுத்த இவர் தயங்குவதில்லை.

குறிப்பாக ஆங்கில மூலக் கட்டுரையிலிருந்து எழுதும்போது தமிழ் வாசகர்களுக்கேற்ற வகையில் உதாரணங்களையும், தொடர்புறுத்துல்களையும் உறுத்தல் இல்லாமல் சொல்வது இவரது பலம். கட்டுரைகளிலிருந்து பல உதாரணங்களைத் தரலாம். அவை இவ்விதழ் முழுவதையும் அடைத்துக் கொள்ளும் என்ற பயத்தால், சிலவற்றை மட்டும் குறிப்பிடுகிறேன்.

‘ஆட்டையும் மாட்டையும் கொல்லாமல் ஆம்பூர் ஃபாக்டரியில் தயாரித்த சுத்த சைவ மட்டன் பிரியாணி என்றால், அருட் பிரகாச வள்ளலார் கூட ஆட்சேபிக்க நியாயமில்லை.’ - டிஷ்யூ எஞ்சினியரிங் பற்றி ‘எந்த கடையில் வாங்கிய மூக்கு?’ கட்டுரையிலிருந்து.

’இது எபிஜெனடிக்ஸின் நூற்றாண்டு. காட்டாங்குளத்தூர் கல்லூரி ஒன்றில் உங்கள் மகன் அல்லது மகளை எபிஜெனடிக்ஸ் பிரிவில் படிக்க வைக்க சீட்டுக்கு முந்துங்கள்.’ -எபிஜெனடிக்ஸ் பற்றி ‘நார்ப்பாட்டனும், நம்ம பாட்டனும்’ கட்டுரையிலிருந்து.

ஆழ்கடல் முதல் சிறு தேனீக்கள் வரை சுயலாபத்துக்காக ஆராய்ச்சி என்ற பெயரில் மனிதன் இயற்கையின் மேல் நடத்தும் வன்முறையை வருத்தத்துடன் விவரிக்கிறார் ராமன் ராஜா. இதை சாக்காகக் கொண்டு ஆராய்ச்சிகள் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கோஷங்களை இவர் கட்டுரைகள் முன் வைப்பதில்லை. தவறான வழியில் செல்லும் சிறுவனுக்கு ‘ஏண்டாப்பா இப்படி செய்யறே?’ என கண்டிக்கும் அறிவுரைகளை வழங்கும் ‘பெரிசு’ பட்டத்துக்கும் இவர் போட்டி போடவில்லை. இயல்பாக ஒலிக்கும் நகைச்சுவையைக் கலந்து மனிதன் செய்யும் முயற்சிகளை கரிசனத்தோடு எழுதுகிறார். இக்கட்டுரைகளின் முக்கியமான அம்சமாக இதைப் பார்க்கிறேன்.

நவீன மருத்துவம் பற்றிய கட்டுரைகள் இக்காலகட்டத்துக்கு மிக முக்கியமானவை. மருந்து நிறுவனங்கள், உலகளாவிய மருந்துச் சந்தை, புதிய மருந்து ஆராய்ச்சிக்காக மனித எலிகளாக மாறும் மூன்றாம் உலகு மனிதர்கள், உலக நல நிறுவனங்கள் போன்றவர்கள் பின்னிய வலைக்குள் நம் அன்றாட மருத்துவ உலகம் சுழன்றுகொண்டிருக்கிறது. நடமாடும் மருத்துவர் போல் ஒவ்வொருவரும் குறைந்தது பத்து வித மாத்திரைகளின் உபயோகங்களைத் தெரிந்து வைத்திருக்கிறோம். இதை அறிவு விருத்தியாகக் கருத முடியுமா? தினம் வெளியாகும் மருத்துவச் செய்திகள் நம் உளவியலை பாதிக்கின்றன என்பது இந்த நூற்றாண்டின் மிகப் பெரிய சோகம். உடல் மற்றும் மனம் இணைந்து சமாளிக்க வேண்டிய வியாதிகளை மருந்து உட்கொள்வதால் மட்டும் தீர்க்க முடியாது என ‘மருந்து இருந்தால் சொல்லுங்கள்‘ கட்டுரையில் மிக நயமாக விளக்குகிறார்.

பரிணாமம் பற்றி இப்புத்தகத்தில் தொகுக்கப்பட்டுள்ள கட்டுரைகளை மேலும் விரிவாகத் தனிப் புத்தகமாக ராமன் ராஜா உருவாக்க வேண்டும். அத்தனையும் மிகச் சிறப்பாக எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. மரபீனி தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சி, மனிதனின் அடுத்த பரிணாமச் சூழல் போன்றவற்றை ஒரு தனித்த அறிவியல் கருத்தாக்கமாக மட்டும் பாராமல், ஒரு விரிவான சமூக மாற்றமாக இவர் முன்வைக்கிறார். அறிவியல் உலகில் நாளை நடக்கும் மாற்றங்கள் ஆராய்ச்சிக் கூடத்தில் மட்டும் நடக்கப்போகும் விஷயமில்லை. அவை கூடத்துக்கு வெளியே இருக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனின் சிந்தனையையும் மாற்றப் போகின்றன. மூன்று கைகள், நான்கு காதுகள் போல் கண்கூடாகத் தெரியாவிட்டாலும், நம் சிந்தனை மற்றும் செயல்பாடுகள் ஏற்கனவே இவ்வளர்ச்சியை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கின்றன. நவீன தொழில்நுட்பம் மூலம் சுருங்கப் பேசுவது (ட்விட்டர்), சுருக்கமாக விஷயத்தை உள்வாங்குவது (ஒரு பக்க/அரை பக்க கேப்சூல் கதைகள்), சிதறுண்ட கவனத்தை பல திசைகளிலும் மேலோட்டமாக மேய விடுவது போன்றவை மனிதன் 2.0- வின் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சி என விவரிக்கிறார். குறைந்த சதவிகித மக்கள் மட்டுமே இணைய அடிமைகளாக மாறியிருந்தாலும், சமூகத்தின் இந்த முக்கியமான மாற்றத்தை முன்னகர்த்தும் காரணியாக இச்சிறு கூட்டம் இருக்கப் போகிறது எனும் பயம் நமக்கு எழாமல் இல்லை. இப்படிப்பட்ட மனிதனை Pancake மனிதர்களாக ரிச்சர்ட் போர்மேன் விவரிக்கிறார்.

ராமன் ராஜாவின் அக்கறை அறிவியலைத் தாண்டி அறிவுசார் துறைகளிலும் பரவியிருக்கிறது. சமூகவியல், பொருளாதாரம், தொழில்நுட்பம், உளவியல் என அன்றாட அறிவியல் அவியலாக மாறிவருவதால் அதை ஒரு தனிக்கூறாக இனி பார்க்க முடியாது என விளக்குகிறார். முக்கியமாக நாட்டின் பொருளாதாரத்தை ஏற்றுமதி, இறக்குமதி, கொள்முதல், சம்பாத்தியம் போன்ற திட்டவட்டத் தரவுகளைக் கொண்டு அளப்பதொடு, அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம் மூலமும் அது அளக்கப்படலாம் என்பதை ‘பளிச்சென்று எரிந்த பொருளாதாரம் ‘ கட்டுரையில் அழகாக விவரிக்கிறார். செயற்கைக் கோள்கள் மூலமாக ஒரு நாட்டின் மேல் படர்ந்திருக்கும் இரவு வெளிச்சத்தின் பரவலைக் கொண்டு பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி/வீழ்ச்சியை கணக்கிடலாம். இதை ஒரு கறாரான அறிவியலாகக் கருத முடியாது எனினும், ஒரு சமூகம் பணத்தில் திளைப்பதை இவ்வெளிச்சத்தைக் கொண்டு அளக்கலாம் என்பது மிக முக்கியமான சமூகவியல் தரவாக மாறுகிறது.

இப்புத்தகத்தில் இருக்கும் கட்டுரைகள் அனைத்தும் சமூக அறிவியல் எனும் அறிவுத்துறைக்குள் பலமாக ஊடுருவியுள்ளன. எந்த திசையில் பாய்ச்சலை நிகழ்த்தும் என்ற ஆர்வத்தைத் தாண்டி, எதிர்கால அறிவியலால் மனிதனுக்கு உண்டாகும் சாதகம்/பாதகம் பற்றிய கரிசனம் ராமன் ராஜாவின் கட்டுரைகளில் துருத்திக்கொண்டிருக்கிறது. எதிர்கால மனிதன் எப்படிப்பட்டவன், தொழில்நுட்பத்தால் உந்தப்படும் மனிதனின் மனம் நிகழ்த்தும் பாய்ச்சல் எப்படிப்பட்டது, ஊடகம் முன் வைக்கும் அன்றாட அறிவியல் எப்படிப்பட்ட விளைவை உண்டுசெய்யும் என்பதே அவர் எடுத்தாளும் மையக் கருவாக இருக்கிறது. இதனாலேயே இக்கட்டுரைகளை சமூக அறிவியல் எனப் பகுத்துவிடலாம்.

இணைப்புகளாக இக்கட்டுரைகளின் மூல ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. The Scientist, Seed Magazine போன்ற இதழ்களின் மூலக் கட்டுரையிலிருந்து அறிவியல் செய்திகளை நமக்கு புரியும் விதத்தில் ராமன் ராஜா அழகாக எழுதியுள்ளார். முக்கியமாக அவரது நகைச்சுவை உணர்வு மூலம் சிக்கலான கருத்துகளை எளிமையாக விளக்கிவிடுகிறார். இக்கட்டுரைகளின் ஆகப்பெரிய பலமாக அவரது மொழி இயங்கியுள்ளது. எளிமை என்பதை மேலோட்டம் என தப்பர்த்தம் செய்துகொள்ளாமல், அறிவியல் கட்டுரைக்கு தேவையான வார்த்தை பிரயோகங்களும், பல அர்த்தங்களுக்கு சாத்தியப்படாத கச்சிதமான சொற்தொடர்களாலும் இவை சிறப்பாக அமைந்துள்ளது.

அறிவியல் கட்டுரைகளுக்கு மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக ‘சிலிக்கான் கடவுள்’ அமைந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு கட்டுரையும் ஒரு தீவிரமான அறிவியல் சவாலை முன்வைத்திருப்பது, இலகுவான மொழியில் ஹாஸ்யமாக வழுக்கும் நடை , தேவையான அளவு அறிவியல் முறைமையை எளிமைப்படுத்தாமல் முன்வைத்திருப்பது போன்றவை இப்புத்தகத்தின் வெற்றிக்கான காரணங்களாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. இதில் மூன்றாவது காரணம் மிக முக்கியமானதும், இதுவரை எழுதப்பட்ட தமிழ் அறிவியல் கட்டுரைகளில் அரிதாகக் காணப்பெற்றதுமாகும். இக்கலவையினால் இதுவரை அறிவியல் கட்டுரைகளாக அறியப்பட்டு வந்த கட்டுமானத்தை மேலும் செறிவாக ராமன் ராஜா மாற்றியிருக்கிறார். தமிழின் நவீன அறிவியல் எழுத்தாக அறியப்பட்ட சுஜாதாவின் கட்டுரைகளையும் இக்காரணங்களால் பல இடங்களில் இவை விஞ்சி நிற்கின்றன.

அறிவியல் முறைமையும் எளிமையான விவரணைகளும் இரு தண்டவாளங்கள் போன்றவை; ஒன்றாகப் பயணம் செய்ய முடியாதவை எனும் கோட்பாட்டை சர்வ சாதாரணமாக ராமன் ராஜா தாண்டியுள்ளார். அறிவுசார் முறைமைகளை விளக்கும்போது அத்துறை சார்த்த மொழிக் களஞ்சியம் கைகூட வேண்டும். மேலும் மிகவும் தட்டையான பாட புஸ்தக நடையில் இல்லாமல், நம் சிந்தனைக்கு சவால் விடும் விதத்தில் சுவாரஸ்யமாக சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும். இவை இரண்டும் இக்கட்டுரைகளில் மிக சிறப்பாக கையாளப்பட்டிருக்கின்றன. உதாரணமாக, ’பூச்சி உலகில் மர்ம மரணங்கள்’ மற்றும் ’எண்ணெய்ச் சிதறல்கள் பற்றி: சில எண்ணச் சிதறல்கள்’. இதுவரை தமிழில் அறிவியல் கட்டுரைகள் கண்டிராத பாய்ச்சல் இது; ஒரு விதத்தில் தமிழ் அறிவியல் கட்டுரைகளுக்கான சரியான ஆரம்பத் திறவுகோலே இக்கட்டுரைகள்.

மேலும், இப்புத்தகத்தில் முக்கியமானதாக நான் கருதுவது ரா.ரா என்ற பெயரில் ராமன் ராஜா உருவாக்கிய அமெச்சூர் கார்டூன்கள். பத்து வரிகளில் சொல்வதை பப்லுவின் அதிகப்பிரசங்கித்தனக் குறும்புகள் மூலம் ஒரே படத்தில் சொல்லிவிடுகிறார். தன் வீட்டிலுள்ள பப்லுவே இதன் வெற்றிக்குக் காரணம் எனச் சொன்னாலும், இன்றும் ராமன் ராஜா பப்லு போன்ற inquisitive குறும்பராகவே இருப்பார் என கட்டுரை படிக்கும்போது தோன்றியது.

சொல்வனம் புத்தக பிரசுரத்தில் நுழைந்ததை மிக அவசியமான ஒன்றாகக் கருதுகிறேன். இணைய வசதி இல்லாத வாசகர்களுக்கு இக்கட்டுரைகளை முனைப்போடு கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பதில் சொல்வனம் தீவிரமாக இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. சொல்வனம் போன்ற இணைய இதழ், ஊடகத் தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் வாசகர்களுக்கு மேலும் பல தகவல்களைக் காணொளி மற்றும் ஒலித்துண்டுகள் வழியாகக் கொண்டு செல்கிறது. அச்சு ஊடகத்தில் அவற்றை இணைக்க முடியாது என்ற குறை இருந்தாலும், சுட்டிகள் தருவதன் மூலம் வாய்ப்பு கிடைப்பவர்கள் மேல் தகவல்களுக்காக அவற்றை சென்றடைய வசதி செய்திருக்கிறது. அல்லது முன்னுரையில் ராமன் ராஜா கூறியிருப்பது போல் Tabletஇல் படித்துக்கொள்ளலாம்.

சொல்வனம் இதழின் ஆரம்ப காலத்திலிருந்து தீவிர வாசகனாகத் தொடர்ந்து படித்து வருவதால், அதன் வளர்ச்சிப் போக்கை ஆவல் கலந்த பிரமிப்புடன் பார்த்து நெகிழ்ந்து வருகிறேன். ஒவ்வொரு நிமிடமும் வாசிப்பு, புத்தகங்கள் என விழித்திருந்து அறிவுத்தேடலில் இருக்கும் இக்குழு, அறிவுப் பரவலுக்காகத் தரமான அறிவியல் கட்டுரைகளைத் தருவதில் குழந்தைத்தனமான குதூகலத்தோடு ஈடுபட்டு வருவதை ஒவ்வொரு இதழிலும் கண்டு வருகிறேன். அருண் நரசிம்மன், அரவிந்தன் நீலகண்டன் போன்ற ஜாம்பவான்களின் அறிவியல் கட்டுரைகளும் இதற்கு மிகப் பெரியச் சான்றாகும். இவர்கள் அறிவியல் பற்றி மட்டும் எழுதுவதில்லை. பல் துறை ஈடுபாட்டோடு, அன்றாட வாழ்வின் ஈடுபாடுகளையும் தரையில் கால் ஊன்றித் தருவதால் இவர்களது கட்டுரைகள் பேராசிரியர் சொற்பொழிவாக இல்லாமல் நண்பர்களுடனான உரையாடல் போல் அமைகின்றன. வான் குடைக்குக் கீழே இருக்கும் சகலத்திலும் ஆர்வம் கொண்டுள்ள சொல்வனம் குழு உருவாக்கியிருக்கும் பிரசுர பிஞ்சுக் கால்கள் இதழியல், இலக்கியம், கலை மேம்பாடு என சரியான திசையில் பயணித்துவருகிறது. களைப்படையாமல் மேலும் பயணிக்க வேண்டும் என நண்பர்களை வாழ்த்துகிறேன். சொல்வனம் இதழ் உருவாக்குவதிலேயே அவர்கள் ஊக்கம் பெறுவதால், தனியாக ஊக்க மருந்து தேவையில்லாததாகிறது.

இப்புத்தகத்தில் அமைந்திருக்கும் கட்டுரைகளை ராமன் ராஜா மேலும் விரித்தெடுக்க வேண்டும் என அவரது வாசகனாக விண்ணப்பம் வைக்கிறேன். தமிழில் அறிவியல் கட்டுரைகளுக்கான சிறந்த வகை மாதிரியாக இவை அனைத்தும் இருக்கும் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

அப்பராம பக்தி எந்தோ

இன்னிக்கு அதிகம் பேச்சு கிடையாது. ‘அப்பராம பக்தி எந்தோ கொப்பரா மா’ தியாகராஜர் பாடலின் பல உருவாக்கங்களைக் கேட்டு மகிழலாம். ’ராக சாகா’ தொகுப்புக்குப் பிறகு வி.ஸ்.நரசிம்மன் தன் தந்திக்குழுவினருடன் பல சங்கம இசை ஆல்பங்களை வெளியிட்டுள்ளார். அண்மையில் கேட்டு ரசித்தது ‘Seamless Strings’. இதைப் பற்றி பின்னர் விரிவாக எழுதவேண்டும்.

 

 

கீழுள்ளதுதான் மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக்.  அந்த வயலின் (யாரு?) ’மதுரமணி’ குரலையும் தாண்டுகிறது.  தியாகராஜரின் ராம பக்தி போல வேதம் ஐயரின் பக்தியில் ஊறியவரது பாடலை என்ன சொல்வது?

மித்திலன் எழுதிய 'விலங்குகள் அறம்' - சில எண்ணங்கள்

சொல்வனம் இதழில் மித்திலன் எழுதிய 'விலங்குகள் அறம்' கட்டுரையைப் படித்தேன். விலங்குகளின் பழக்க வழக்கங்களை கணக்கில் கொண்டு அவற்றின் அறம் பற்றிய பல முக்கிய கேள்விகளை முன்வைத்திருக்கிறார். இக்கட்டுரையைப் படிக்கும்போது தோன்றிய அடிப்படைக் கேள்விகளை பற்றி ஓரிரு எண்ணங்களை முன்வைக்கிறேன். இவை, எவ்வித அறிவியல் பின்புலமும் இல்லாத பார்வை கோணத்திலிருந்து மட்டுமே எழுந்த கேள்விகள்.

விலங்குகளின் பழக்க வழக்கங்களிலிருந்து அவற்றின் அறத்தை முன்வைத்திருக்கும் மித்திலன், குழு பாதுகாப்பு, சக குடும்பத்தின் மீதுள்ள பற்று போன்றவற்றை மட்டும் கணக்கில் கொள்கிறாரோ என ஒரு சந்தேகம் உண்டாகிறது. மேலும், அறம் என்பதை விலங்குகளின் உணர்வோடு மட்டும் சம்பந்தப்படுத்திப் பார்க்கிறாரோ என்றும் தோன்றுகிறது.

சரி, தத்தம் குழு பாதுகாப்புக்காக விலங்குகள் செய்யும் செயல்களை அறம் என வகுத்துக் கொள்ள முடியுமா? அவை உணர்வுகளால் மட்டும் உந்தப்பட்டவையா?

சிம்பன்சி பற்றி ஆராய்ந்துவரும் விலங்கியல் நிபுணர் ஜேன் குடால் விலங்குகளின் அறம் என நாம் சொல்வதை பரிணாம வளர்ச்சி தூண்டிய உணர்வு எனக் குறிப்பிடுகிறார். ஜேன் குடாலின் கூற்றுப்படி, உயிர்களின் அறம் என்பது உணர்வுகளோடு மட்டும் உறவு கொண்டது இல்லை. அது அறிவின் துணை கொண்டு ஒரு குழுவின் இருப்பை நிலைநாட்டும் ஒரு முறைமை என விளக்குகிறார். அதாவது குழு விருத்திக்கான செயலாக்கம் எனப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

மிருகங்களுக்கு இருக்கும் ஐந்தறிவில், அதன் செயல் எல்லையை விஸ்தரித்துக் கொள்ள முடியாது. அவற்றின் செயல் எல்லை மிகக் குறுகியது. மனிதனது எல்லை சற்றே அதிகம். தர்க்க அறிவு மூலம் அவனது எதிர்கால தேவையை அவனால் கணிக்க முடிகிறது. அந்த எதிர்கால சாத்தியம் கொடுக்கும் அபாய அறிவிப்பு கொண்டே அவன் தன் எல்லையை விஸ்தரிக்க முற்படுகிறான் என குட்ஹால் கூறுகிறார். இது எப்படி சாத்தியம்?  

 ஒரு உதாரணம் - நிலத்தில் கூட்டம் பெருகி தேவையானவை அரிதாகப் போனால் என்ன செய்வது எனும் எண்ணம் பறவையைக் கண்டு வியக்கும் அடுத்த நொடியில் அவனுக்குள் முளைத்துவிடுகிறதாம. அதனால் வானத்தையும் கைபற்ற முற்படுகிறான். இது மனிதன் தன் எல்லையை விரிவாக்கிகொள்ள நினைக்கும் ஒரு நிகழ்வு. ரிச்சர்ட் அட்டன்பர்ரோ காணொளியில் , பறக்கும் மீன்கள் பற்றி காட்டுகிறார். ஒரு ஹைப்ரிட் உயிரினம் போல், அவை எதிரிகளிடமிருந்து தப்பிக்க தண்ணீரிலிருந்து பறந்து சிறிது தூரத்தில் போய் விழுகின்றன. ஆனால், அப்படி பறக்கும் போது பறவைகளுக்கு இரையாவதை தடுக்க முடியாது. இதைப் பார்க்கும்போது, பரிணாம வளர்ச்சியால் காலப்போக்கில் அந்த மீன் தன்னுடைய எல்லையை நீட்டிக் கொண்டதாகத் தோன்றுகிறது. 

அதே போல் மனிதன் தன் பரிணாம வளர்ச்சியின் மூலம், குழு பாதுகாப்பு எனும் எல்லையை தாண்டுகிறான். குழு பாதுகாப்பு மட்டும் தன் இனத்தை காக்காது. அதையும் தாண்டி சக மனிதனின் உதவி தேவை என்பதால் தன் இனத்தையே காக்க வேண்டும் எனும் உணர்வே அவன் எல்லையை அதிகரித்ததுக்கான சாட்சியாகப் பார்க்கலாம்.

தன் உற்றார், நண்பன் என்பதைத் தாண்டி, அவனது இருப்பை நிலைநாட்ட, மற்ற மனிதர்களின் தேவையை உணர்கின்றான். இது அற உணர்ச்சியை மட்டுமே நம்பியிருக்கிறது எனும் கூற்றை மித்திலன் முன்வைத்திருக்கிறார். ஆனால் உணர்வையும் தாண்டி அவனது பரிணாம வளர்ச்சியும் இதில் பெரும் பங்கு வகிக்கிறது.

தன் குழு எனும் எண்ணத்திலிருந்து, தன் இனம் எனும் சமூக பொறுப்புணர்வு இதனால் உருவாகிறதா? இதுவும் ஒரு பரிமாண வளர்ச்சியாக பார்க்கலாமா?

பரிணாம வளர்ச்சியில் மனிதனின் நியாய தாத்பரியங்கள் மாறியபடி இருப்பதாக எடுத்துக்கொள்ள முடியுமா? கீழ்வரும் சம்பவம் இவ்வளர்ச்சியின் போக்காக இருக்கலாமா?

சமீபத்தில், மும்பை தாஜ் ஹோட்டலில் நடந்த தீவிரவாதிகளின் தாக்குதலின் போது நடந்த ஒரு சிறு நிகழ்வு என்னை மிகவும் பாதித்தது. தாஜ் ஹோட்டலுக்குள் புகுந்த தீவிரவாதிகள், சமையல் அறையில் வேலை செய்த எல்லாரையும் சுடத் தொடங்கினர். அதில் அடிபட்ட ஒரு சிம்பந்தி குண்டு காயங்களோடு பதுங்குவதற்கு இடம் தேடினார். ஹோட்டலில் சாப்பிட வந்திருந்த மருத்துவ தம்பதிகள், தாக்குதலுக்குப் பயந்து, சமையலறை அடுப்பு இருந்த சிறு பகுதியின் கீழே பதுங்கியிருந்தனர். சிம்பந்தி அடிபட்டு ஒளிந்துகொள்ள இடம் தேடுவதைப் பார்த்துவிட்டு, அவருக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தனர். மிகக் குறுகலான இடம். இரண்டு பேருக்கு மட்டுமே இடம் இருந்தது என்றாலும் , தங்கள் இடத்தைக் குறுக்கிக்கொண்டு, அடிபட்ட சிம்பந்திக்கு இடம் கொடுத்தனர். அதோடு மட்டுமல்லாது கிட்டத்தட்ட பதினெட்டு மணிநேரங்கள், ரத்த கசிவோடு இருந்த அவருக்கு தங்கள் கைப்பையில் இருந்தவற்றைக் கொண்டு முடிந்தளவு முதலுதவி கொடுத்து அவரைக் காப்பாற்றியுள்ளனர். இத்தனைக்கும், அவர்களது அறைக்கு வெளியே தொடர்ந்து துப்பாக்கி தாக்குதல் நடந்துகொண்டேயிருந்தது. ஒவ்வொரு அறையாகத் தேடி ஒளிந்துகொண்டிருந்த மக்களை தேடிக்கண்டுபிடித்துக் கொண்டிருந்தனர் தீவிரவாதிகள்.

தங்கள் உயிரைப் பற்றி கவலைப்படாமல், பாதிக்கப்பட்ட யாரோ ஒருவனுக்காக அத்தம்பதி உதவி செய்திருகிறார்கள். பின்னர் இம்மூவரின் பேட்டியின்போது, அச்சிம்பந்தி மிக உருக்கமாக அந்த பதினெட்டு மணிநேரங்களைப் பற்றிப் பேசினார். அதுவரை சம்பவத்தை வெறும் செய்தி போல் பார்த்து வந்த நான் அழத் தொடங்கினேன். மனிதனின் கீழ்மையும், மேன்மையையும் ஒரே சம்பவத்தின் மூலம் வெளிப்படுவது சாதாரண விஷயமாகத் தோன்றவில்லை. எத்தனை நூல்கள் தர்ம சாஸ்திரங்களைப் பற்றி எழுதினாலும், படித்தாலும் அந்த கணத்தில் தம்பதிகள் சந்தித்த தர்ம விசாரத்துக்கு ஈடு இணையே கிடையாது எனத் தோன்றியது. அந்த இடத்தில் கடவுள் நடந்து போனார் என ஒரு நாவலில் வரும் வாசகத்தின் முழு அர்த்தத்தை உணர முடிந்தது.

இது ஒரு மிகு உணர்ச்சியாகத் தோன்றலாம். ஆனால், தேவையான போது மட்டும் நண்பர்கள், உறவினன், தெரிந்தவன் எனும் அடையாளங்களை பயன்படுத்த நினைக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில், இச்சம்பவம் தரும் வியப்புக்கு எல்லையே இல்லை. ஒரு குழுவைக் காத்துக்கொள்ளாமல், முன்பின் அறிமுகமில்லாத தன் இனத்தவனையும் காக்க வேண்டும் எனும் உணர்வு, மனிதனுக்கு மட்டுமே இருக்கும் அற உணர்வாகத் தோன்றுகிறது.

அறம் உருமாறுவதற்கு உணர்ச்சி மட்டுமல்லாது, மனிதனின் பரிமாண வளர்ச்சியும் தேவை என்பதுக்கு சமூக பழக்க வழக்கங்களிலும் உதாரணம் தேடலாம்.

 

உதாரணம் - 'சதி' வழக்கம். வரதட்சனை மற்றும் சதிக்கு எதிராக ஒரே நேரத்தில், பல இயக்கங்களால் போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டாலும், சதி மட்டுமே காணாமல் போனது. மனிதனுக்கு தேவையில்லாமல் போனது. அரக்கத்தனம் எனப் புரிந்ததால் இருக்கலாம். ஆனால் வரதட்சணைக் கொடுமை இன்னும் இருப்பதற்கு, அதன் சாதக/பாதகங்கள் அளவு கருப்பு/வெள்ளை போல் தெளிவில்லாமல் பழுப்பு நிறத்தில் இருப்பதுதான் காரணமா? சதிக்கு எதிராகத் தெளிவாக தீர்ப்பை வழங்கிய நம் சமூகம், வரதட்சணையை பிடித்துத் தொங்குவதற்கு என்ன காரணமாக இருக்க முடியும்? கட்டாய சதி காணாமல் போனதற்கு நம் அற உணர்வு காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

அடுத்த கேள்வி : விலங்குகளின் உணர்வுகளைப் பற்றி தொகுத்துக் கூறும்போது, அவற்றை மனித உணர்வுகளின் நீட்சியாக மட்டுமே பார்த்து வருகிறோம். நம்மைப் போலவே உண்டு, சுகித்து, சண்டையிட்டு வாழ்வதினால் அவற்றின் உணர்வுகளும் நம்மைப் போலவே இருக்கும் என யோசிக்க முடியுமா?

Birds of India - A literary anthology

எனும் புத்தகம் இப்படித்தான் தொடங்குகிறது

 

'Deliberate attempts to portray the life of nature in prose face a huge philosophical barrier.here after all, is language, one of the most exquisite human inventions, resonant with the structures of human consiousness,being used to describe a world about whose inner states and meanings we can know virually nothing.It forces us to relay on external clues, on empathy and most notoriously on anthromorphism, the assumption that nature shares human motives and feelings. Yet,attempts to sidestep this by, for example, denying any inner lives to speceis other than our own, or attmpting to contain their bvehaviour within apparently objective description (based on our defitions) can also suffer from a kindof backdoor human-centerdness.'

 

இந்த பறவையியலாளர் சொல்வது போல், விலங்குகளின் உணர்வுகளை அளக்க சரியான வழிமுறை நமக்கு இன்னும் அமையவில்லை என்பது ஒரு உண்மையாக இருக்கலாமோ? பார்வை இல்லாதோர் யானையை விவரிப்பது போல் நாமும் விலங்குகளின் உணர்வுகளுக்கு நமக்கு தோன்றியபடி அர்த்தம் கொடுக்கிறோமா?

 

பல வார்த்தைகளில் நிரப்ப முயன்றாலும் ,ஊமை கண்ட கனவு போல் விலங்குகளின் எண்ண ஓட்டம் விளக்க முடியாததாகவே இருக்கிறது. ஜேன் குடால் பற்றி ஒரு கார்ட்டூன் மிகப் பிரபலம். மிகத்தீவிரமாக மோட்டு வளையத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் சிம்பன்சியைப் பார்த்து அதன் தாய் சிம்பன்சி 'என்ன? இன்னும் ஜேன் குடாலை ஆராய்ந்து முடிக்கவில்லையா? இன்னும் எவ்வளவு நபர்களைத் தான் உனக்கு சோதனை செய்ய வேண்டும்?' எனக் கேட்பது போல் இருந்த கேலி சித்திரம் மிகப் பிரபலம்.

விலங்குகளைப் புரிந்து கொள்ள நாம் வகுத்துள்ள அறிவியல் வழிமுறைகள் எவ்வளவு தூரம் சரியாக இருக்கும்? நம்மைப் போலவே செயல்கள் செய்யும் போனோபோ, சிம்பன்சி போன்றவற்றைப் பார்த்து, அவை மனிதன் போலவே சிந்திப்பதாக நாம் நினைத்துக்கொள்கிறோம். அவை என்ன மனதில் நினைத்துகொண்டிருக்கிறதோ? எலி சோதனை என நாம் செய்வது உண்மையில் யாருக்கான சோதனை?

வம்சி பதிப்பகத்தினர் நடத்திய சிறுகதைப் போட்டி முடிவுகள்

வம்சி பதிப்பகத்தினர் நடத்திய சிறுகதைப் போட்டி முடிவுகள் இங்கே. போன வருடம் நான் எழுதிய 'இரைச்சலற்ற வீடு' கதை ரெண்டாம் பரிசு பெற்றுள்ளதை  மிக்க மகிழ்வுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன். முதல் முறையாக நான் எழுதுவது  அச்சில் வெளியாகிறது என்பது கூடுதல் மகிழ்ச்சி தரும் விஷயமாக உள்ளது. போட்டியில் பங்கு பெற்ற அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள். நடுவர்களுக்கும் (எழுத்தாளர்கள் நாஞ்சில்நாடன், பிரபஞ்சன், தமிழ்நதி) வம்சி பதிப்பக ஒருங்கிணைப்பாளர்களுக்கும் மிக்க நன்றி.

தொடர்ந்து நான் எழுதும் அனைத்துக்கும் கறாரான விமர்சனங்களை  அளித்து வரும் நண்பர் நட்பாஸ் அவர்களுக்கும் இந்தக்  கதையில் இருந்த எழுத்துப்பிழைகளை சுட்டிக் காட்டிய நண்பர்கள் ஆர்.கோபி, கபீஷ் இருவருக்கும் பலப் பல நன்றிகள்.

நண்பர்களுக்கு இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்!

Departures

நண்பர் அய்யனார் கூகிள் பஸ்ஸில் Departures என்ற ஜப்பானியத் திரைப்படம் பற்றி சிலாகித்து எழுதியிருந்தார். குறிப்பாக படத்தின் நாயகன் செல்லோ கலைஞன் என்றவுடன் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல் எழுந்தது. இசைக் கலைஞர்களைப் பற்றிய படங்களில் பொதுவாக பின்ணணி இசை நன்றாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையும் ஒரு காரணம். பொதுவாக இம்மாதிரி புகழ் பெற்ற அ-ஆங்கிலப் படங்களை லவ்பிலிம் தரவு வரிசையில் போட்டால் வருவதற்கே மாமாங்கம் ஆகிவிடும். ஆச்சர்யமாக இந்தப் படம் ஒரே வாரத்தில் வந்து சேர்ந்தது.
 
முழு கதையைச் சொல்லி,  காமிரா கோணங்கள் மேக்கிங் சில்லாப்புகளை விவரித்து, பின்னணி இசையின் ரசாபாவத்தை சிலாகித்து  (என்னையும்) உங்களைப் படுத்தப்போவதில்லை. ஆனால் இந்தப் படம் என்னை மிகவும் அழ வைத்தது. அதைப் பற்றி மட்டும் இந்தப் பதிவில் எழுதப் பார்க்கிறேன்.
 
நான் பொதுவாக மசாலாப் படங்களை அதிகம் பார்ப்பவன், ரசிப்பவன். மிகவும் கலைத்துவமான உலகப்  படங்கள் என ஒருசிலவற்றை மட்டுமே பார்த்துள்ளேன். அவற்றில் வெகு சில படங்கள் என்னை அழ வைத்துள்ளன.  இந்தப் படத்துல என்ன இருக்குன்னு இவன் அழுதான்னு தோன்றும்படியானப் படங்களும் அதில் அடக்கம். அதனால் அந்தப் படங்களைச் சொல்லப்போவதில்லை. அப்படங்கள்  அந்தந்த வயதுக்கேற்ப மன நிலைக்கேற்ப சிற்சில சங்கடங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. வெளியான நாட்களில் பிடிக்காத 'அஞ்சலி', சுமார் மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் பார்த்தபோது மிகுந்த வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது.   'குணா', 'Schindler's List', 'Life is Beautiful' போன்ற ஒருசில படங்களை எப்போது பார்த்தாலும் மனம் கனக்கும். டைடானிக் படமும் முதல் முறை கலங்கடித்தது என்றாலும் பின்னர் அவ்வளவாகக் கவரவில்லை.

மிக மெதுவானத் தொடக்கம். செல்லோ ஆர்கெஸ்ட்ரா கலைந்த பின் செய்வதறியாது தன்னுடைய கிராமத்துக்குத் திரும்பும் நாயகனுக்கு சவப்பெட்டி தயாரிக்கும் ஏஜென்சியில் வேலை கிடைக்கிறது. சவப்பெட்டி தயாரிப்பதோடு மட்டுமல்லாது ஜப்பான் நாட்டுச் சம்பிரதாயப்படி இறந்தவர்களை அலங்காரம் செய்யும் பொறுப்பும் அவனது வேலை. பல கஷ்டங்களுக்கிடையே தன் முதலாளியிடமிருந்து இதைக் கற்றுக்கொள்கிறான்.
 
ஜப்பான் நாட்டுக் கலாச்சாரத்தில் இது ஒரு முக்கியமான இறுதிச் சடங்கு. உடலைப் பாதுகாப்பதுபோல, ஒன்பது துவாரங்களை சுத்தம் செய்வதும், anoint  செய்வது போல ஜவ்வாது வாசனைப் பொருட்களைக் கொண்டு தோலைச்  சுத்தம் செய்வது, சவரம் செய்து மேக்கப் போட்டு முகத்தை மிக அழகாக மாற்றுவது, அவர்களுக்கு விருப்பமான ஆடையை உடுத்தச் செய்வது என உலகை விட்டுப் பிரியும் உடலுக்கு அலங்காரம் பிரமாதமாக நடக்கும். இதைச் செய்தபின் உறவினர்களும், நண்பர்களும் இறந்தவருக்கு  கடைசி மரியாதை செய்வர். இவ்வளவு கனமான விஷயம்  மிக இயல்பாகப்  படமாக்கப்பட்டுள்ளது. எந்த இடத்திலும் அதிகப்படியான சோகம் வெளிப்படுவதில்லை. படம் நெடுகிலும் வரும் மிக இயல்பான மெல்லிய நகைச்சுவை படத்தை ரசித்துப் பார்க்க வைக்கிறது.

சங்ககால இலக்கியத்திலிருந்து இன்றைய 'இடைவெளி (சம்பத்)' வரை, மரணத்தின் அர்த்தம் மற்றும் அர்த்தமின்மை பற்றி பலதளங்களில் படித்திருக்கிறோம். வாழ்வென்பது கொண்டாட்டம் மட்டுமே என நினைக்கக்கூடிய பல சமூகப்  பழக்கங்களையும், மரணத்தை இயல்பாக எதிர்கொள்ளும் கல்யாணச் சாவுகளைப் பற்றியும் பல கதைகள் தினப்படி நமக்குக் கிடைக்கின்றன. பல சமயங்களில் மரணத்தை மிக சந்தோஷத்தோடு எதிர்பார்க்கும் 'வாழ்ந்து முடித்தவர்' சாவைப் பற்றியும் நமக்குத் தெரியும். துரத்தும் மரணத்துக்குப் பயந்து ஊரை விட்டு ஓடிய முல்லா கதையிலிருந்து, மரணத்தை வெல்ல சொல்லப்பட்ட ஆயிரத்தொரு இரவுகள் கதை வரை, மரணத்துடனான சமரசத்தை உருவாக்கும் பார்வை கோணங்கள் எண்ணிலடங்காமல் விரவியிருக்கின்றன.
 
சமரசத்தையும் தாண்டி வாழ்வினூடாகப் பிரிக்கமுடியாத சங்கதியாக இருக்கும் மரணத்தின் கடைசி சடங்குகளை உறவுகளும் சமூகமும் எப்படி எதிர்கொள்கின்றன என்பது இப்படத்தின் கதை.

இந்தப் படத்தைப் பார்த்து முடிக்கும்வரை பல காட்சிகளில் கண் கலங்கினேன்.
 
குறிப்பாகத்  தன்னுடைய அப்பா எனத் தெரிந்தபின் அவரது சடலத்தை கதாநாயகன் அலங்காரம் செய்யும் கடைசி காட்சியைப் பார்த்தபடி அழுதுகொண்டே இருந்தேன். முழுவதாக நான்கு நிமிடங்கள் நீளும் காட்சி அது. இசையோ உரையாடலோ இல்லாமல் மெளனமாக நடக்கும் மிக அற்புதமான காட்சி. ஆரம்பத்தில் ஒரு பாட்டியின் சடலத்தை அவளது பேத்திகள் விதவிதமாக அலங்காரம் செய்து சிரித்து ரசிக்கும் காட்சி ஒன்று வரும். பேத்திகள் பாட்டியின் பிணத்துக்கு அலங்காரம் செய்து  படுத்தும் பாடு மிகவும் சந்தோஷமான தருணங்களில் ஒன்று. இறப்பவரின் மன நிறைவைப் பொருத்து சடங்குகள் சந்தோஷமாகவோ துக்கமாகவோ நடத்தப்படுகின்றன. இப்படி சின்னச் சின்னக் காட்சிகள் மூலம் படத்தில் சொல்லாமல் உணர்த்தபடும் விஷயங்கள் பல இருக்கின்றன.

கடைசி அலங்காரத்தையும் மிக முழுமையாக அனுபவித்து செய்வதற்கும், இறந்தவருக்குப் பிடித்ததுபோல உடைகள் அணிவிப்பதற்கும் நல்ல சாவாக இருத்தல் அவசியம். அப்படி இல்லாத காட்சிகளை, சாவுக்குக் கூடியிருப்போர் மனதில் இருக்கும் இறுக்கத்தை பல இடங்களில் உரையாடல் இல்லாமலேயே நிகழ்த்திக் காட்டியுள்ளனர்.  மன அமைதியுடன் இதைச் செய்வதற்கு சாவின் இயல்பும் ஒரு காரணமாகிறது. எப்படியாகினும், இறந்தவர்  நம்மிடையே விட்டுச் செல்லும் சில சந்தோஷ நிகழ்வுகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. உடனடியாக இல்லாவிடினும், நிறைவாக வாழ்ந்தவர்களது மரணம் அவர்களுடனான சந்தோஷமான தருணங்களை  சிறிது நாட்களுக்கேனும் நெருங்கியவர்கள் மனதில் தங்கவைக்கும்.
 
குறிப்பாக, கோபத்துடனும் அழுகையுடனும் சடலத்தைத்  தழுவியபடி, அறியமுடியாத மரணத்தின் காரணத்தை கேள்விகளாகக் கதறிக் கேட்கக் கூடிய வாய்ப்பு எல்லாருக்கும் கிடைப்பதில்லை. சடலத்தை அணைத்தபடி நம் கோபங்களையும் துக்கங்களையும் கூப்பாடு போட்டு கதறக்  கூடிய வாய்ப்புள்ள மரணம்  ஒரு விதத்தில் பார்த்தால் நற்சம்பவம் தான். அந்த  எளிய விஷயம் கூட கிடைக்காத எண்ணிலடங்கா மரணங்கள் ஒவ்வொரு நிமிடமும் நடந்தபடிதான் உள்ளது. சடலம் கூடக் கிடைக்காத, கிடைத்தாலும் அலங்காரத்துக்குத் தகாத எத்தனை துர்மரணங்கள் நம்மைச் சுற்றி நடந்துள்ளன எனக் கணக்கிட்டாலே இதன் முக்கியத்துவத்தை நாம் உணர முடியும். என் அப்பா, நெருங்கிய நண்பன் என இருமுறை எனக்கு இது நடந்துள்ளது. இதனாலேயே இப்படம்  இன்னும் அதிகமாக என்னை பாதித்தது என நினைக்கிறேன். அப்படிப்பட்ட இறப்புகளை நெருக்கமாகப் பார்த்தவர்களுக்கு இந்தப் படம் சொல்லாமல் விட்ட செய்தி புரியும்.

இரைச்சலற்ற வீடு

லண்டன் வாழ் மக்களின் சந்தோஷங்கள் வெம்ப்ளி கால்பந்தாட்ட மைதானத்தில் விளையாடும் சிலரது கால்களில் திரண்டுகொண்டிருந்தன. தேன் கூட்டைக் கலைத்தது போல கூச்சலும் குழப்பமுமாக இலக்கை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு எங்களைக் கடக்கும் கால்பந்தாட்ட ரசிகர் கூட்டத்துக்குப் புறமுதுகிட்டு ரஞ்சனா வீட்டுக் கதவுமுன் மனைவி ராதாவுடன் நின்றிருந்தேன்.

உலகின் பெருங் கவலைகளெல்லாம் ரஞ்சனாவின் முகத்தில் தெரியும் என்ற எதிர்பார்ப்போடு என் முகம் சோகத்தை கொஞ்சம் அதிகமாகவே பூசியிருந்தது. சஞ்சலம் கொஞ்சமும் இல்லாது முன்விழுந்த மயிர்க் கற்றைகளை ஒன்றாய் சேர்த்து காதுக்குப் பின் கொக்கியாக மாட்டியபடி கதவைத் திறந்தாள் அவள். 'உள்ள வாங்க' என வரவேற்று ஹாலுக்குத் திரும்ப நடக்கும்போது, துணி காய்ந்து கிடப்பது போல அவளது நீண்ட கூந்தலில் ஆங்காங்கே மாட்டியிருந்த கிளிப்புகள் அதிர்ந்து ஆடின. க்ஷண நேரம் மட்டுமே நீடித்த அற்புத நடனம். மீறல் கலையைக் கச்சிதமாகக் கற்றுக்கொண்டிருந்தாலும் நாங்கள் ஹாலுக்குப் போகும்வரை ஆட்டத்தின் தாளகதிக்கு மனம் ஆதரவு தெரிவித்துக்கொண்டிருந்தது. சே! இது என்ன எண்ணம் என ஒரு கணம் மன நாக்கு கடிந்து கொண்டது.

'சாரி, இன்னிக்கு மேட்ச் இருக்கிறதை மறந்திட்டேன், இல்லைன்னா நானே உங்க வீட்டுக்கு வந்திருப்பேன். ரொம்ப டிராபிக்கா?'

ஹால் மூலையில் வெள்ளைத் திரைச்சீலையை விலக்கிவிட்டு மைதானத்தின் ஆர்ச் வளைவுவழியே மங்கும் மஞ்சள் சூரியனைப் பார்த்தபடி 'M25 ல அவ்வளவா இல்ல. வாவ்! நைஸ் வியூ' என்றேன். நண்பிகள் பேசுவதற்கு இடைஞ்சலாக இருக்க விருப்பமிலாது தொடர்ந்து சூரியனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். மெல்ல ஒளிப்பிழம்பிலிருந்து ரேகையிலாது சுழலும் செந்தகடு மட்டும் புலனானது. சூரிய வெளிச்சத்தின் ஒளிமுழுவதும் என் கண்ணிலிருந்து வீசுவது போல் உலகமே வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது. திரைச்சீலையை மூடியபின், கண்களை கசக்கி ஒரு நிமிடம் நிதானித்தபின் இருண்ட ஹாலின் உலகம் சகஜமானது.

 

'நீ இப்ப சொல்ற எல்லாத்தையும் முதல்லியே யோசிச்சிட்டேன்' - ஹாலைத் தாண்டி படுக்கையறைக்குப் போகும் இடத்திலிருந்த சோபாவில் உட்கார்ந்தபடி ரஞ்சனா தீர்க்கமாகத் தன் முடிவை சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

 

'ஒரு குடும்பத்தை பிரிக்கிறேன்னு எனக்கும் தெரியும். அந்த கட்டத்தையெல்லாம் தாண்டிட்டேன் ராதா.' - மிக நிதானமாக ரஞ்சனா சொன்னாள்.  

 'பின்ன எப்படிடீ இந்த மாதிரி ஒரு விஷயத்தைச் செஞ்ச?' - தான் குற்றம் இழைத்தவள் போல் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டாள் ராதா.

எனக்கு ஓரளவு விஷயம் புரியத் தொடங்கியது. ஆனாலும் ஒரு செவியை அவ்விடத்துக்குத் தத்துக்கொடுத்துவிட்டு மற்ற புலன்களோடு ஹாலில் இருந்த புத்தக அடுக்குகளையும், ஷோ கேஸ் பொம்மைகளையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். எத்தனை விதமான மான்கள்! ஒன்றாய் திரியும் புள்ளி மான்கள், கொம்பொடு உரசும் முரட்டு மான்கள் என பெரிய பிளாஸ்டர் ஆப் பாரிஸ் மான் பண்ணை இருந்தது. ஷோ கேசில் ரஞ்சனாவின் ஆங்கிலக் கணவர் புகைப்படம் இருக்கிறதா எனத் தேடிப்பார்த்தேன். நான் அவரைப் பார்த்ததில்லை. தேம்ஸ் நதி சலனத்தின் ஜொலிப்பில் வெஸ்ட்மினிஸ்டர் படம் மட்டும் சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. மற்றபடி சுத்தமான பழுப்பு சுவர்.

'ரெண்டு வருஷமா தனியா இருக்கே! என்கிட்டவாச்சும் சொல்லியிருக்கலாமில்ல?' என ராதா கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

இங்கு காரில் வரும்போதே இந்த சந்தேகத்தை நான் ராதாவிடம் கேட்டிருந்தேன்.

'எனக்கென்னவோ சந்தேகமா இருக்குமா..ஒண்ணு டைவோர்ஸ், இல்லைன்னா சண்டை..ரெண்டுத்துல ஒண்ணுதான் இருக்கும். ஸ்டீவை நீயாச்சும் பார்த்திருக்கியா உங்க ஆபிஸ் பார்டில எங்கியாச்சும்? '

நகத்தைக் கடித்துக்கொண்டே ராதா தலையாட்டினாள். ஸ்டீவ் பற்றி கேள்விப்பட்டதோடு சரி. எப்பவாவது விசேஷத்துக்கு வீட்டுக்கு அழைத்து வரலாமே எனக் கேட்டால் அவருக்கு இந்திய உணவு அவ்வளவா பிடிக்காது என்ற பதிலோடு ரஞ்சனா மட்டும் தனியாக வருவாள்.

இப்போது பார்த்தால் கதை இன்னும் தலைசுத்தும் குழப்பத்தில் இருக்கிறது. ஸ்டீவுடன் பிரிந்து ஒரு வருடம் ஆயிற்று என்பதை சொலும்போது ராதாவுக்கு பெரிய அதிர்ச்சி இல்லை. ஒரு மாதிரி யூகித்திருந்தாள். ஆனால் அதற்கு பின்னர் அவள் சொன்னதை தான் யாராலும் நம்பமுடியவில்லை.

'ஸ்டீவைப் பிரிந்து இந்த ஸ்டூடியோ அபார்ட்மெண்டில் தான் ரவியுடன் பழக்கமாச்சு. ஒரு விதத்தில் தனிமையின் ரி - பவுண்ட்ன்னு வெச்சுக்கோயேன்' - மிக கேஷுவலாகச் சொல்ல முயன்றதை ராதவால் தாங்க முடிவில்லை.

'என்னடி சினிமா மாதிரி இருக்கு. பதிமூணு வயசு பொண்ணு இருக்கிற ஒருத்தரை எப்படிடீ? உங்களுக்கே ஒரு பத்து வயசு வித்தியாசம் இருக்குமே! அவரோட மனைவியப் பத்தி யோசிச்சியா?'

'ராதா, இவ்ளோ நாளா இதெல்லாம் யோசிக்காம இருப்பேன்னு நினைக்கிறியா? உனக்கு முதல்ல வர்ற எண்ணமெல்லாம் எனக்கு வந்திட்டு உலுக்கி விட்டுப் போயாச்சு. நான் இப்ப அடுத்த கேள்விகளோடு இருக்கேன்! ஒரு குடும்பத்தைக் கலைக்கறது, மூணு பசங்களோட அப்பாவை அபகரிக்கிறது, இதெல்லாம் இப்ப ஜஸ்ட் அவுட் ஆப் மை மைன்ட்!'

 

அவள் தீர்க்கமாகப் பேசியது எனக்கு மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது. புதுச்சேரியில் பிறந்து வளர்ந்தவளா இப்படி பேசுவது? முதல்முறை சந்திக்கும்போது, நானும் புதுவை எனத் தெரிந்து சிறுவயதுப் பெண்ணின் உற்சாகத்தோடு வில்லியனூர்  தேர் திருவிழா பற்றி நிறைய பேசியிருக்கிறாள். ஒரு வேளை, உலகத்தில் இப்போது இதெல்லாம் சகஜமாகிவிட்டதோ? கால்சென்டரின் சில மணித்துளிக் காதல்கள், தேன்நிலவில் கணவனை திட்டம் போட்டு கொல்வது என்பது போல இதுவும் சகஜமாகிவிட்டது போலிருக்கிறது.

 

புத்தக அலமாரியில் இருந்த பாரதியார் கவிதைகள், ஓஷோவுடன் உரையாடல், கீதை உரை, சாய்பாபா பஜன் என தொட்டுக்கொண்டே வந்து காமசூத்ரா புத்தகம் மீது விரல் பட்டதும் சட்டென விலக்கிக் கொண்டேன். அவர்கள் பார்த்துவிட்டார்களா என ஒருகணம் திரும்பிப் பார்த்தேன். ரஞ்சனாவின் ஒரு வருடக் கனவுலகை சில சொற்களில் கலைத்து நிதர்சனத்துக்கு விழிக்க வைக்க ராதா போராடிக்கொண்டிருந்தாள். மீண்டும் ஒரு தடவை புத்தகத் தலைப்பு சரிதானா எனப் பார்த்தேன். 'காமசூத்ரா எனும் கலை' என தங்க நிற எழுத்துகள். சுற்றிலும் சிகப்பு நிற ரோஜா மலர்கள். உள்ளே புரட்டிப் பார்த்தால் வாசனை வருமோ?

அங்கிருந்து நகர்ந்துவிடவேண்டும் என உள்மனம் பதற்றத்தில் அறிவுறுத்த, ஹாலின் வலது மூலையில் இருந்த டிவிக்கு அருகே நின்றுகொண்டேன். அருகிலிருந்த ஜன்னலைத் தட்டி கதைகேட்கும் ஆர்வத்தோடு சிறு மழைத்துளிகள் உள்நுழையப் பார்த்தது. காக்காவுக்கும் நரிக்கும் இங்கிலாந்தில் தினமும் கல்யாணம் உண்டு. தடுப்புக் கீலை நீக்கிவிட்டு ஜன்னலை மூடிவிட்டு நடப்பவற்றை எங்களுக்கு மட்டுமேயான சொந்தக் கதையாக அடைத்துவிட்டேன்.

 

நான் இருந்த இடத்திலிருந்து படுக்கையறை கட்டில் தெரிந்தது. செம்மஞ்சள் நிற படுக்கைவிரிப்பில், ஆங்காங்கே கருப்பு பூ இதழ் விரித்திருந்தது. கட்டிலின் கால் பகுதியிலிருந்து நீண்ட தூண்கள் மேலிருந்த சுவரில் செருகியிருந்தததைப் பார்க்கும்போது அந்தகால அரண்மனைக் கட்டில் போல் இருந்தது. தடிமனான தலையணைகளில் சூழலுக்குப் பொருந்தாத 'கலையே கடவுள்' என்ற வாசகம் பச்சை நிற எம்ப்ராய்டரில் மினுக்கியது. படுக்கையறையைப் பார்ப்பது கூட ரொம்ப கூச்சமாக இருந்தது. என்னை யாரும் கவனிக்கவில்லை எனத் தெரிந்தாலும் பார்வையை விலக்கிக்கொண்டு அவர்களுக்கு அருகில் சென்றேன்.

 

ரஞ்சனாவின் ஐந்து மாத கர்ப்பம் பற்றிய சிக்கல்களை பேசிக்கொண்டிருந்தனர். எனக்கென்னவோ அவளைப் பார்க்கும்போது எட்டு மாதம் போலிருந்தது. ஒருவேளை இதையும் மறைக்கிறாளோ? தெரியாது. ஏதோ கர்ப்பமானதால் அவளது குழப்பங்கள் வெளியே வந்தது. ஒரு வருடமாக மறைத்துவைத்ததை ராதாவிடம் சொல்கிறாள் என்றால் குழந்தைதான் காரணம்? அல்லது ரவி மேல் நம்பிக்கை குறைந்துவிட்டதா?

'உங்க வீட்ல யாருகிட்டயாவது சொல்லிட்டியா? உங்க அக்காவுக்காச்சும் சொல்லேன்..என்ன செய்யறாங்கன்னு பார்க்கலாம்?' - எப்படியும் தீர்வு கண்டுபிடிக்கவேண்டும் என்ற தீவிரம் அவளது குரலில் ஏக்கமாக வெளிப்பட்டது. நான் ஏதாவது சொல்லலாம் என வாயெடுப்பதற்குள்,

'அம்மாகிட்ட குழந்தை பத்தி சொல்லிட்டேன், ஆனா ரவி பத்தி இல்ல', சிறுகச் சிறுக விடுவிப்பதற்கு இது என்ன புதிர் விளையாட்டா? இல்லை கேட்டால்தான் சொல்லுவேன் என்றால் கதை கேட்பவர்கள் மீது நம்பிக்கையில்லையா? குறைந்தபட்சம் இதைச் சொல்பவன் மேல் வைக்கும் நம்பிக்கைக்காகவேனும் முழுவதும் அவள் சொன்னால் என்ன?

'இன்னும் பெரிய சிக்கலில்லையா? சொல்லாமலேயே இருக்க முடியாது, பாவம் உங்க அம்மாவும் உடம்புக்கு முடியாம இருக்காங்க. சொன்னா ரொம்ப தவிச்சுப் போயிருவாங்களேடி?' - உன் பதட்டம் அவளுக்கு கொஞ்சமாவது தொற்றிக் கொள்ளுதாப் பாரேன் என ராதாவிடம் கேட்க வேண்டும்போலக் கோவம் வந்தாலும் அடக்கிக்கொண்டேன். ஆனால், ஏதாவது கேட்காமல் இருக்க முடியாது என்பதால்,

'இப்ப வாட்ஸ் தெ நெக்ஸ்ட் ஸ்டெப்? ஸ்டீவ் கிட்ட பேசிப் பார்த்தியா?'

கேட்கக் கூடாத கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டதுபோல இருவரும் துணுக்குற்று என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

'அம்மாவிடம் சொல்லப் போறதில்லை. நேத்து கூட வளைகாப்புக்கு வளையல் அனுப்பறேன். தேங்காய்பால் வேணுமான்னு கேக்கிறாங்க..நான் என்னத்த சொல்ல?' - ஒரு நிமிடம் அவளது முகத்தில் தெரிந்த கவலை படபடவென அடித்துக் கொண்ட படுக்கையறை ஜன்னலைத் திரும்பிப் பார்த்ததும் போய்விட்டது.

அதற்குள் நான் படுக்கையறைக்குள் சென்று ஜன்னலைச் சாத்தினேன். சிறிது நேரம் வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆங்காங்கே ஒழுகிய சிறுதுளிகள் மெதுவாகத் தொடங்கி வழியில் மேலும் சில துளிகளுடன் சேர்ந்து வேகவேகமாய் ஜன்னல் விளிம்பை நோக்கி இறங்கிக்கொண்டிருந்தன. எவ்வளவு விரைவாக வந்தாலும் இக்கதையை நீங்கள் கேட்க முடியாது என்பதில் துளி சந்தோசம் வந்தது.

 

படுக்கையறை டேபிள் மேல் வெள்ளி  நிற சட்டகத்தில் ஒரு புகைப்படம் கவிழ்ந்து கிடந்தது. ஸ்டீவ் அல்லது ரவி? படத்தைத் தூக்கிப் பார்க்கத் தயங்கி ஹாலுக்கு வர எத்தனித்தபோது அதற்கு அருகில் இருந்த அலமாரிக்கருகே நீளமாக சில புகைப்படங்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது தெரிந்தது. நவீன வண்ண குழப்பங்களுடன் கொலாஜ் போல இருந்தாலும் அவற்றில் ஒன்று தனித்துத் தெரிந்தது. இரு சிறுவர்கள் வானவில்லின் வண்ணங்களைக் கைகளால் கட்டி தங்கள் வீட்டுக்குள் இழுக்க முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தனர். சட்டகங்களுக்குள் அடங்காத வண்ணக்கலவை. வளைந்து நீண்டு எந்நேரமும் திமிறி விடுமோ எனப் பூட்டிய வில் போல வானவில் புடைத்துக் கொண்டிருந்தது. சிறுவர்களின் நீண்ட கரிய நிழல்களின் தீர்க்கத்தில் அவர்களது வேகம் தெரிந்தாலும் முகத்தில் மட்டும் அதீதக் குழந்தைத்தனம்.

 

புகைப்படம் பெரிதாக என்னை ஈர்க்க ஹாலில் இருந்த ரஞ்சனாவிடம் காட்டி 'நீங்க படம் வரைவீங்களா?' எனக் கேட்டேன்.

 

புகைப்படத்தில் அசைவற்று இருந்த சிறுவர்களின் ஆர்வமானக் கண்களை சில நொடித்துளிகள் பேசாமல் பார்த்தாள். அதுகாறும் தீர்க்கமாக முடிவெடுப்பவள் போலிருந்த அவளது கண்கள் நிலைகொள்ளாமல் தவித்தன. உடலசைவில் குழைவும் எந்நேரம் விம்மலாக வெளி வருமோ எனும்படியான தொண்டை அசைவுகளும் அவளது நிலையின்மையை உணர்த்தின. அசைவுகளற்ற அவளது வறண்ட உதடுகளில் கசப்பின் சுவையை ரசித்தவள் போன்ற சுழிப்பு.

 

'இது ஸ்டீவ் வரைந்த படம். அலுவலகத்துக்கு லீவ் போட்டுவிட்டு அறைக்குள் ஒரு வாரம் அடைந்துகிடந்து வரைந்தது.'

'ஒ..அந்தளவு ஆர்வமா இருந்திருக்காரா!'

'இந்தப் படத்தை அவர் முடிக்கவில்லை. அவரது சாமான்களை எடுக்க வந்தபோது கூட இந்தப் படம் நல்லாயில்லை, எனக்கு வேணாம் நீயே வெச்சிக்கன்னு சொல்லிட்டார். ஓரளவு நிறைய பணம் சம்பாதித்ததும் பாரீஸ் போய் அங்க இருக்கிற ஆர்டிஸ்டோடு வேலை செய்யணும்னு எப்பவும் சொல்லுவார், அந்தளவு நடைமுறை தெரியாத அப்பாவி!'

'முன்ன தான் பாரீசுக்கு போனாதான் இந்த மாதிரி விஷயமெல்லாம் செய்யமுடியும்னு சொல்லுவாங்கயில்லை?' என நான் ராதாவைப் பார்த்துக் கேட்க, 'ஆமாம், பாட்டிலில் இருக்கும் பூச்சியோடது மாதிரி அவரோட உலகம். உள்ள இருக்கிற வரை இதுக்குதான் பொறந்தோம்னு இருக்கும். வெளிய விட்டா சில நிமிடங்கள் கூட தாக்குபிடிக்க ரொம்ப சக்தி இருக்காது' என ரஞ்சனா தனக்குள் பேசினாள்.

மெல்ல, ஸ்டீவுடனான வாழ்வின் உறைந்த கசப்புகளை நோக்கி அவளது வார்த்தைகள் திரும்பிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டேன். நான்தான் அவ்விடத்துக்கு அவளைச் செலுத்திவிட்டேனோ எனும் நிர்க்கதியற்ற முகபாவத்துடன் ராதாவைப் பார்க்க, இக்கணமே என்னை மறைந்துபோகும்படியான மந்திரத்தை அவளது இமைக்காத கண்களில் தேக்கி வைத்திருந்தாள்.

'இப்படியெல்லாம் வாழ்ந்தா நல்லதுன்னு ஒரு லிஸ்ட் இருக்கில்ல? அது என்னென்னு எனக்குத் தெரியும். அப்படி வாழுன்னு எதிர்பார்க்கும்போதுதான் நமக்கே தெரியாத சக்திகளால அலைகழிக்கப்பட்டு எல்லாமே மாறிடும்னு தோணுது.'

 

ஒரு வருட மனக்குமுறல் அவளை தத்துவார்த்தமாகப் பேச வைக்கிறது. என்னுடைய நெருங்கிய நண்பனாக இருந்தால் 'என்னடா மந்திரிச்சி வுட்டாங்களா?' எனக் கேட்டிருப்பேன். சிறு கூழாங்கற்களால் பாளம் பாளமாகப் பிரிந்திருந்த தரையைப் பார்த்தபடி அவள் பேசிக்கொண்டேபோக அகராதியிலிருந்து எங்களுக்குத் தெரிந்த சமாதான வார்த்தைகளைத் தேடித் தேடிப் பிரயோகித்தோம். சட்டி சீக்கிரம் காலியாகப் போகிறதென எனக்குத் தோன்றியது.

 

'என்னடா ரொம்ப ஞானி மாதிரி பேசறேன்னு நினைக்கிறீங்களா? இப்ப, ரவியோட அப்பா அம்மாவை அவனது மனைவி லண்டனுக்கு அழைத்துவந்திருக்கிறாள். சமாதானம் பேச! காதலிக்காத ஒருவனோடு எப்படி அவளால் குடும்பம் நடத்த முடியும்? நான் யோசிச்சதுல பாதியாவது அவள் யோசிச்சிருப்பாளான்னு தெரியலை.'

'என்னடி, நீ உன்னோட கனவு உலகத்திலருந்து பாக்கற. நாற்பது வயசுக்காரிக்கு மூணு குழந்தைகளோட அவளோட எதிர்காலத்தைத் தக்கவைக்கிற கடைசி ஆயுதம் இது. இங்க காதல் கத்திரிக்கா எல்லாம் எங்க வந்தது?' - முதல் முறையாக ராதாவின் குரலில் எரிச்சல் வெளிப்பட்டது.

'இவ்வளவு நடந்தபின்னால அவனோட தொடர்ந்து குடும்பம் நடத்த முடியுமா?' - பதில் தெரிந்தும் எங்களுக்குப் பொழுது போகணுமே எனக் கேட்டது போலிருந்தது.

'ஏன்? எப்பவாவது அவன் திருந்திருவான் என அவ நினைக்கலாம். நீயே அவனைப் பத்தி இவ்வளவு யோசிக்கும்போது அவளுக்கு அந்த உரிமையில்லையா?' - எங்களது வருகை மனநிம்மதியை விட குழப்பங்களையே அதிகம் செய்யப்போகும் தளத்திற்கு பாதை மாறிக்கொண்டிருந்தது.

கூச்சல் போட்டாவது உடைக்கவேண்டும் எனும் ஆவேசத்தைக் கொடுக்கும் கனத்த மெளனம் அடுத்த ஐந்து நிமிடத்துக்கு அறையின் சுவர்களில் எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தது. வானவில் சிறுவர்களின் கரங்கள் வருடப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. அழுதுவிடும் பாவனை அவளது முகத்தில் தெரிந்தாலும் எதை நினைத்து அழுவது எனும் பிரமிப்பும் கூடவே சேர்ந்திருந்தது எனத் தோன்றியது.

ராதாவால் மட்டுமே இந்த இறுக்கத்தை உடைக்க முடியும் என நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தபோது,

'ரவிகிட்ட பேசிப் பார்த்தியா? இனிமேலாவது ஏதாவது முடிவெடுக்க வேண்டாமா?' என் எண்ணத்துக்கு வாயசைத்தாள்.

'சந்தேகமா இருக்கா? ரவி ரியலி லவ்ஸ் மி. ஹி இஸ் சின்சியர்லி இன் லவ்.'

எனக்கு என்ன சொல்வது எனத் தெரியவில்லை. ஏதாவது மிடில் ஏஜ் கிரைசிசாக இருக்கலாமோ எனக் கேட்டுப் பார்க்க நினைத்தேன். எல்லாவற்றையும் கட்டிலுடன் தொடர்பு படுத்துவது ஆண்களின் குணம் என வழக்கம்போல ராதா முறைத்தால் என்ன செய்வது?

 

'ஆனா ஒண்ணு. முதல்ல ஒரு வெள்ளைக்காரன், அடுத்து நாற்பது வயசைத் தாண்டிய குடும்பஸ்தனோடு தொடர்பு. எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி ஆகுதுன்னு தோணாம இருக்கணும். அதுதான் வேணும். அப்படி தோணினா அப்புறம் பிரயோஜனமில்லை. எல்லா திசையிலும், என்னால எவ்வளவு நல்லவங்க உருவாகறாங்கன்னு நினைச்சா சில சமயம் வேடிக்கையா இருக்கு. நாளைக்கு என் பொண்ணோ, பேத்தியோ இதைப் பத்தி என்கிட்டே சொல்லி சிரிச்சிட்டு எவ்வளவு நல்லவங்களை நான் அடையாளம் காட்டியிருக்கேன்னு சொல்லும்போது நானும் நல்லவளா ஆயிருவேன் இல்ல? அதுவரை, என் குற்றங்களுக்குக் குறைந்தபட்ச தண்டனை மட்டும் கொடுங்கன்னு இந்த வீட்ல இருக்கிற பொருளெல்லாம் கேக்கப் போறேன்!'

அவளது சுழிப்பு சிரிப்பாக மாறி எங்கள் மூச்சுகளை சீராக்கியது. உலகம் புரண்டது போல அறையின் சீதோஷண நிலையும் கட்டுக்குள் வந்தது. பொதுவான சில விஷயங்களைப் பேசிவிட்டு சிறிது நேரத்தில் கிளம்பத் தயாரானோம்.

 

வெளியே வந்ததும் எங்கள் முதுகுக்குப் பின் கதவு சாத்தப்பட்டது. ஏதோ ஒரு கால்பந்தாட்ட அணி வென்றிருக்க, பார்வையாளர்கள் வருத்தத்தையும் குதூகலத்தையும் பங்குபோட்டபடி எங்களைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தனர். ஊரில் உள்ள நிழல்களை எல்லாம் திருடிக்கொண்டு வானம் கறுமையை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

 

 

நாவல் - செளரிங்கி - பின்காலனிய கல்கத்தாவின் கதை.

சில வருடங்களுக்கு முன் பெங்களூரில் இருந்தபோது  'சிகப்புக்  கம்பளம்' (The Red Carpet) எனும் சிறுகதைத் தொகுப்பை படித்தேன். லாவண்யா சங்கரன் எனும் அமெரிக்க இந்தியர் எழுதிய பதினைந்து கதைகளின் தொகுப்பு. பெங்களூரை முன்வைத்து எழுதியதால் கதைகளோடு மிக நெருக்கமாக உணரமுடிந்தது. மாறிவரும் நகர்புற பெங்களூர்,மென்பொருள் மின்னணு நிறுவனங்களின் நிலை, சிற்றூர்களிலிருந்து  நகரத்தில் இருக்கும் அதி-நவீனமான நிறுவனங்களில் தங்களைப் பொருத்திப் பார்க்கும் இளையவர்களின்  நிலை பற்றி மிக அழகாக எளிமையாகச் சொல்லப்பட்ட கதைகள்.சிகப்புத்  தரைவிரிப்பு என்பது ஒரு உலகத்திலிருந்து மற்றொரு மேலான உலகுக்கான  வெத்திலை தாம்பூல அழைப்பு மட்டுமல்ல, அது இரு உலகுக்கு இடையேயான  ஊசலாட்டம் என்பதை அழகாக கதைகளில் காட்டியிருப்பார் .

 

ஆனாலும் நவீன இந்திய - ஆங்கில நாவல்கள் மேலிருந்த கசப்பு குறையாமலிருந்து. இந்தியாவின் ஆன்மாவை சரியாகக் காட்சிபடுத்தும் சில இந்திய-ஆங்கில புனைவு/அபுனைவு நூல்களைப் படிக்கும்போது கொஞ்சம் நம்பிக்கை வரும். திடீரெனப் இதுதாண்டா பெஸ்ட்செல்லர்  என  அடிபடும் இந்திய-ஆங்கில புனைவு/அபுனைவு அதைக் குலைத்துவிடும். அரவிந்த் அடிகாவின் 'வெள்ளைப் புலி' படித்தவுடன் வந்த எரிச்சலில் அந்தப் பக்கமே தலைவைக்காமல் இருந்தேன்.

 

சில மாதங்களுக்கு முன் 'செளரிங்கி'  எனும் நாவலைப் பார்த்தபோது வெள்ளைப் புலி நினைப்பு  வாங்க விடாமல் தடுத்தது. அடுத்தடுத்து பல பழைய புத்தகக் கடைகளில் புதிதாகக் கிடைத்த இந்த புத்தகத்தைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் 'சரிதான், யாருக்குமே பிடிக்காமல் சாரிடிக்கு கொடுத்து விட்டாங்க' என்ற எண்ணத்தைக்  கலைக்க முடியவில்லை. எதிர்பாராத விதமாக அலுவலக சாரிடி சேலில்  அதே புத்தகம் விடாது கருப்பாக வந்ததில் புரட்டிப் பார்த்தேன். நான் நினைத்தது போல இல்லாமல்,1962ஆம் ஆண்டு வெளியான வங்காள நாவலின் மொழிபெயர்ப்பு (2007) எனத்தெரிந்ததும் பட்டென அமுக்கிப்போட்டேன்.

 

ஷங்கர் (மணி ஷங்கர் முகர்ஜி)  என்ற எழுத்தாளர் எழுதியது. கல்கத்தாவின் செளரிங்கி எனும் இடத்தில் இருக்கும் ஷாஜஹான் என்ற ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் நடக்கும் கதைதான் இது. ருஷ்டியின் 'நள்ளிரவின் குழந்தைகள்' (The Midnight's Children) நாவலின் சலீம் சினாய் தனது   சுயசரித்திரம் தான் இந்தியாவின் சரித்திரம்   எனப் பிரகடனம் செய்வது போல, ஷாஜஹான் ஹோட்டல் நிகழ்வுகள் வழி கல்கத்தாவின் காலனிய மற்றும் பின்காலனியச் சரித்திரத்தை ஷங்கர் எழுதியிருக்கிறார்.

 

பலரின் கதையைப் பேச ஹோட்டல் சூழல் மிக சவுகரியமாக அமைந்திருக்கிறது. அதே போல கதை நடக்கும் ஐம்பதுகளின் காலகட்டமும் மிக முக்கியமானதுதான். சிகப்பு கம்பளம் வழி நுழைந்த ஆங்கிலேயர்கள் விக்டோரியா பாணிக் கட்டடங்களையும், இந்திய மத்திய/ மேல் தட்டு வாழ்வில்  'ஆங்கிலேய பாபு' தோழர்களையும் உருவாக்கிவிட்டு  லண்டனுக்கு வெளியே ஆங்கிலேயரின் தலைநகரமாக இருந்த கல்கத்தாவை விட்டு வெளியேறிக்கொண்டிருந்த காலகட்டம். வெளியேறினாலும் ஆங்கிலேயர்கள்  புழக்கத்தில் விட்டிருந்த விழுமியங்கள், கலாசார தாக்கங்கள் பல காலத்துக்கு கல்கத்தா காற்றில் மிதந்துகொண்டிருந்தன. கதை அதைப் பற்றியதுதான்.

 

பழமைவாதத்தை பின்காலனிய எச்சங்களோடு மோதவிட்டிருக்கிறார் ஆசிரியர். ஷாஜஹான் ஹோட்டல் வரவேற்பறையில் வேலை செய்யும் ஷங்கர், போஸ், மார்கோ போலோ (மேனேஜர்) போன்றவர்களின் பார்வையில் கதை விரிகிறது.காலனிய கல்கத்தாவிலிருந்து விடுபட முயற்சிக்கும் மக்கள் , அதை விடாப்பிடியாக பிடித்திருக்கும்  'ஆங்கிலேய பாபு'களின் மனோபாவத்தையும் ஆசிரியர் விவரிக்கிறார்.

 

ஆங்கிலேய நீதிபதியின் காரியதரிசியாக வேலைப் பார்த்த ஷங்கர் அவரது இறப்புக்குப் பின் வேலையில்லாமல் கல்கத்தாவில் சுற்றி வருவதோடு நாவல் தொடங்குகிறது. ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கிய கட்டடங்கள், பாலங்கள், கர்சன் துரை, மெகாலே துரை போன்றோரின் சிலைகளை ஷங்கர் ஏக்கத்தோடு பார்க்கிறான். ஆங்கிலேயர்கள் ஊரை விட்டுச் சென்றதால் அவனைப் போன்ற ஆங்கில 'பாபு'களுக்கு வேலை கிடைப்பதில்லை. திடுமெனப் பெரிய வெறுமை சூழ்ந்தது போல காலனிய வாழ்வை நினைத்துருகிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் ஷங்கரின் பழைய நண்பர் ஷாஜஹான் ஹோட்டலில் வேலை வாங்கித் தருகிறார்.

 

ஷாஜஹான் ஹோட்டல் நாவலின் மிக முக்கியமானப் பாத்திரமாக அமைந்திருக்கிறது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஒரு ஆங்கிலேயரால் கட்டப்பட்டது. அவரது ஆவி ஹோட்டலை ஒழுங்குப்படுத்த இரவில் வளம்வருவதாக அங்குள்ளவர்கள் எப்போதும் நம்புகிறார்கள். ஆங்கிலேய  ஆட்சியின் மேலோட்ட படோபடத்தின் சாட்சியாக ஷாஜஹான் ஹோட்டல் சவுரிங்கீயில் நிற்கிறது. ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலுக்கு ஏற்ற வண்ண விளக்குகளும், வழுக்கும் தரை, சிகப்பு தரைவிரிப்பு, அன்றாடம் சாப்பாட்டு மேஜையில் வைக்கப்படும் புது சாப்பாட்டுப் பட்டியல், அறைகளில் தினந்தோறும் மாற்றப்படும் திரைச்சீலைகள் விரிப்புகள், வாரயிறுதியில் நடக்கும் பான்கட் கேளிக்கை, மேற்கத்திய இசை, வெளிநாடுகளிலிருந்து வரவழைக்கப்படும் கேபரே நடன மங்கைகள், கல்கத்தாவின் மேல்தட்டு மக்களின் கரிய இரவு வாழ்க்கை என ஹோட்டலில் நடப்பவையே கல்கத்தாவின் ஆன்மாவாக விரிகிறது.

 

ஐம்பதுகளின் கல்கத்தாவை நம்மால் வியப்போடு வேடிக்கைப் பார்க்க முடிகிறது. இதுதான் நாவலில் மிகப் பெரிய விஷயமாகத் தோன்றுகிறது.ஷங்கர் மற்றும் அவரது நண்பராக வரும் போஸ் இருவரும் ஹோட்டலின்  வரவேர்பாளர்கள். 

 

கடப்பவை எல்லாவற்றையும் வேடிக்கை பார்த்தபடி அவை எதுவும் தனது சுயத்தைப் பாதிக்காத கதாபாத்திரம் போஸ். ஹோட்டலின் நிழல் நடவடிக்கைகள் அவனைக் கலங்கச் செய்வதில்லை. கல்கத்தாவின் மேல்தட்டு குடும்பப் பெண்கள் தங்கள் காதலர்களைச் சந்திக்க அறை கேட்கும்போது அவனால் உணர்ச்சிவசப்படாமல் ஏற்பாடு செய்யமுடிகிறது. கேளிக்கை விருந்தில் கலந்து கொள்ளும் குடிகாரப் பணக்காரர்களின் இந்திய வெறுப்புப் பேச்சை மீறி அவர்களது கோப்பையை அவனால் நிரப்ப முடிகிறது. ஹோட்டலின் எல்லா அலுவல்களிலும் அவனது கருத்தை எதிர்பார்த்து மரியாதை செய்கிறார்கள். ஒருவிதத்தில் அவனது விலகல் சுபாவம் அந்த ஹோட்டலின் சொத்து. அவன் எதிர் கருத்து சொல்லாதவன் என்பதால், பல வாடிக்கையாளர்கள் அவனிடம் பேசுவதை விரும்புகிறார்கள்.

 

இதெல்லாம் ஷங்கருக்கு ஆரம்பத்தில் ஆச்சர்யத்தை கொடுக்கிறது. ஹோட்டல் நிழலாட்டங்களில் அவனது சுயமரியாதை பாதிக்கப்படுகிறது. வெளிப்பூச்சோடு வாடிக்கையாளர்களிடம் பேசினாலும், இரவு அறைக்குத்திரும்பியதும் போஸிடம் வெடித்து விம்முகிறான். மேலும் ஒரு நாள் கூடத் தங்க முடியாது என ஒவ்வொரு நாள் இரவிலும் புலம்புகிறான்.

 

பல சின்னச் சின்ன கதைகளின் மூலம் நாவலை முன்னகர்த்தியுள்ளார் ஆசிரியர். ஒரு பொதுவானக் கதைஎன்றில்லாமல், வாடிக்கையாளர்களின் வாழ்வும் சிக்கலுமே நாவலுக்கான அடித்தளத்தைக் கொடுத்திருக்கிறது. காதலனைச் சந்திக்க வரும் மேல்தட்டுக் குடும்ப மாதரசி இந்தியாவின் கீழ்மைக்கானக் காரணங்களை மேடை போட்டுப் பேசுகிறாள். அவளது மகன் அதே ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் விபசாரியிடம் காதல் வயப்படும்போது அவனைக் கண்டிக்கிறாள். அவளை மிரட்டி தற்கொலைக்குத் தள்ளிவிடுகிறாள். இவற்றை ஆங்கிலேயர் விட்டுச் சென்ற எச்சங்களாக ஷங்கர் பார்த்து வெறுக்கும்போது, போஸ் அவற்றை எந்தொரு சமூகத்தின் கீழ்மையில் உள்ளவைதான் என காரணம் சொல்கிறான். கல்கத்தாவின் பாரம்பரியத்தோடு   போஸ் ஒட்டுவதில்லை; ஆங்கிலேயர் உருவாக்கிய கல்கத்தா மட்டுமே அவனது உலகம்.

 

ஒரு நகரத்தின் சீரழிவுக்கானக் காரணத்தை பாரம்பரியத்திலும்,காலனி வாழ்விலும் ஆசிரியர் தேடுவதால்,இந்தியாவின் பின்காலனிய நாவலாக ஆழமாகக் காலூன்றி நிற்கிறது.

 

ஆனால், இப்பெரு நாவலில் சிக்கல் இல்லாமல் இல்லை.

 

(தொடரும்)

 

 

நித்ய கன்னி - கனவின் பயணம்.

சொல்வனம் இதழில் 'மித்திலன்'  நித்ய கன்னி நாவலை அறம் பற்றிய விசாரணையாகப் பார்க்கும் கண்ணோட்டத்தை கச்சிதமாக முன்வைத்துள்ளார்.

அக்காலகட்டச் சமூகப் போக்கையும் இன்றைய விழுமியங்களையும் ஒப்பிட்டால் நித்ய கன்னி மேலும் பல விஷயங்களைக் கொண்டிருக்கிறாள் எனப்படுகிறது. இதற்குத் துணையாக ராஜ் கெளதமன் முன்வைத்த தமிழ் சமூக அறம் குறித்த பார்வையை போட்டுப்பார்க்கலாம் ('தமிழ்ச் சமூகத்தில் அறமும் ஆற்றலும்').

நித்ய  கன்னி, புராண மகாபாரத மாதவிக் கதையின் மறு உருவாக்கம். இந்த நூற்றாண்டுக் கண்ணோடு முரணியக்க முறையில் அறத்தையும், அழகியல் நோக்கையும் விவாதப் பொருளாக உட்படுத்துகிறார் எம்.வி.வெங்கட்ராம்.

மகாபாரத மாதவி காலகட்டம் இனக்குழு சமூகத்திலிருந்து, உடைமைச் சமூகமாக (அதிகாரம், மன்னராட்சி) மாறிய காலகட்டம்.

இனக்குழு சமூகத்தில் இருந்த அறம் எப்படிப்பட்டது - அதிகாரத்தை நோக்கிக் குவியாத, உணவு விளைச்சல் செய்யாத காலம். பாணர்கள், விறலிகள் போன்றவர்கள் ஒன்றாகப் பகிர்ந்து உணவை உண்ட காலம். அதாவது உணவு சேகரிப்பு இருந்தாலும் உணவு சேமிப்பு பற்றித் தெரியாத காலகட்டம். அன்றைய அற விழுமியங்கள் வேறு - அங்கு ஈதல் என ஒன்று கிடையாது, காமம் காதலாக மேம்படுத்தப்படவில்லை , அதிகாரம் வழி கட்டுப்பாடு இல்லை. சுருக்கமாக, ஜாதி, பால், உடைமை கொடுக்கும் வசதி போன்ற வித்தியாசங்கள் இல்லாத சமூகம்.

உடைமைச் சமூகத்தில் உணவு விளைச்சளோடு, உணவு பராமரிப்பும் உண்டானது. உணவைப் பகிர்வது நல்லது செய்வது எனும் அறம் உண்டானது. ஈதல் பெருமைக்குரிய அம்சமாக இருந்தது. பகிர்ந்து உண்பதோடு , உணவைக் கொடுத்தால் உணவு பெருகும் என்ற லாப நம்பிக்கைகள் பிறந்த காலகட்டம். அரசாட்சி உண்டாகி, அதிகாரக் குவிமையங்கள் உருவானது. அதனால் ஒருவித நேர்வரிசை (hierarchy) சமூகத்தில் உண்டானது. அதிகார குவிமையங்கள் ஆண் சார்ந்தவையானது. பால் சமத்துவம் குலைந்தது. கற்பு நெறி உண்டானது. காமம் உடைமையாகப் பார்க்கப்பட்டு காதலாக உருவமெடுத்தது. பாணர்கள் புலவர்களாக மாறினர். உணவுக்காக, செல்வத்துக்காகப் பாடல்கள் புனையப்பட்டன. இரத்தல் இழிந்தது, ஈயேன் எனச் சொல்லுதல் அதனினும் இழிந்தது என அறக் கோட்பாடுகள் உண்டானது.

இவற்றின் தொடர்சியாக தர்மம் செய்தால் குடும்பம் தழைக்கும், விளைச்சம் அதிகமாகும் என வைதீகக் கோட்பாடுகள் உருவாயின. மதக் கோட்பாடுகளாக, தண்டனைக்குரியவையாக அற விழுமியங்கள் வைதீகப் பழக்கங்களாக மாறின (தீயினால் சுட்ட புண், நா காக்க போன்ற நாக்கு சார்ந்த புலன் கட்டுப்பாட்டுகள் தோன்றியது). இந்த காலட்டத்தில் வைதீக எதிர்ப்பாக, சமண மதம் அறக்கோட்பாடுகளை முன்னிறுத்தியது. இந்தப் பின்புலத்தில் நாம் மாதவி கதையைப் படிக்கலாம்.

இப்போது கட்டுரை சொல்லும் நாவலின் மூன்று பாத்திரங்களை அவரவர்விழுமியங்களுக்கேற்ப எம்.வி.வி உருவாக்கியுள்ளதைப் பார்க்கலாம்.

இந்த சமூக மாற்றமடையும் காலகட்டத்தில் மூவகை மக்கள் இருந்திருக்கிறார்கள்.

வைதீக விழுமியங்கள் உருவாக்கியவை (ஆசார சீலர்கள்), இனக்குழு விழுமியங்கள் உருவாக்கியவை (காமுகர்கள் - காதல் அறியாதவர்களாக நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம், அதாவது காமம் காதலாக மாறாத சமூகம்) எனப் பிரிக்கலாம். மூன்றாவது எழில் சீலர்கள் (aesthetician) - இதற்கு இருபதாம் நூற்றாண்டு உசீதரன் தான் பிரதிநதி.

இப்போது இவர்களுக்குள் நடக்கும் விவாதங்கள் தான் கதை. இன்றைய நோக்கில் எழில் ரசிகரான உசீதரன், மற்றக் காதாபாத்திரங்களின் சமூக உலகை எப்படிப் பார்க்கிறார் என்பதே எம்.வி.வியின் நோக்கம்.

நாவலின் அடி நாதமாக கட்டுரையாசிரியர் சொல்வது -

"பெண்மையை ஆக்கத்தின் உருவகமாகக் கொண்டால், படைப்பின் இருமுனையும் கூர் கொண்ட தன்மையை அறியாதவர்களின் அறிவீனத்தைக் கண்ட கசப்பு;, அதை முரட்டுத்தனமாகக் கையாள்வோர் தற்சார்பால் கட்டமைத்த அறக்கொள்கைகளின் மேல் சினம் - இந்த கசப்பும் சினமும் நித்ய கன்னியின் அடிநாதமாக இருக்கின்றன."

ஆனால்,சமூக மாற்றங்களைக் கணக்கில் கொண்டால் நித்ய கன்னி எதைச் சொல்வதாக நாம் புரிந்துகொள்வது?

இனக்குழு மக்களும் பெண்மையைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை (ஏனென்றால் அவர்களுக்கு காதல் இல்லை), ஆசார சீலர்களும் புரிந்துகொள்ளவில்லை (ஏனென்றால் அது ஆதிக்கத்தின் மறு உரு). இவர்கள் இருவரைப் பொறுத்தவரை பெண்கள் உடைமைகள் மட்டுமே. இந்த இரு முனையும் பெண்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பதால், . அதை உணர்வுபூர்வமாக கையாலத்தெரியாததால், அவர்களைப் பொறுத்தவரை பெண்மை என்பது கைக்கு சிக்காத, புரிந்துகொள்ள முடியாத விசித்திரமாக இருக்கிறது(கானல் நீர்) - அதனால் அப்பெண்கள் இந்த இரு சமூகத்துக்கும் நித்தியகன்னிகள் தான். உடம்பைத் தீண்டினாலும், பெண்மையைத் தீண்ட முடியாததால் அவர்கள் நித்தியகன்னிகள்.

"மனுதர்மமே முடிவான தர்மம் அல்ல. தர்மம் காலத்திற்கும் சூழ்நிலைக்கும் தகுந்தபடி வளைந்து கொடுக்க வேண்டும். மனிதனுக்காக, மனிதன் உயர்வு பெறுவதற்காகத்தான் தர்மம்; தர்மத்திற்காக மனிதன் அல்ல..."

உசீதரன் சொல்லும் இந்த வார்த்தைகள் வழி அவன் இருபதாம் நூற்றாண்டு மனிதன் எனக் கட்டாயமாகச் சொல்லிவிடலாம். தர்மம் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப மாறுபடும் என்பது உண்மைதான் என்றாலும், மனிதன் உயர்வு பெறத்தான் தர்மம் எனும் வாக்கியம் பழைய சமூகத்தில் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. உசீதரன் கூறுவது ஒரு பெரும் கனவு மட்டுமே. அது இனக்குழு, உடைமை சமூகம் என்ற எதிலும் நடக்காது. அதனால், உசீதரன் முன்வைப்பது இந்த நூற்றாண்டுக்கான கனவு. எம்.வி.வியின் கனவு.

உசீதரன் சொல்லும் அறம் மனிதனை உய்விக்க வந்த அறமல்லவா? உடமைச் சமூகத்தில் பலிகடா ஆகாத மனிதக் குழு சாத்தியமில்லை. அந்தப் பலியை குறைவாக்கும் செயலைத்தான் ஒவ்வொரு சமூகமும் அந்தந்த காலகட்டத்தில் செய்ய முற்படுகிறது. அதனால் முழுமையாக மனிதனை உய்விப்பது சாத்தியமேயில்லை. அதனால் தான் எம்.வி.வி உசீதரனின் மரணத்தைச் சொல்கிறார் போலும்?

எம்.வி.வி முன்வைக்கும் பூரண அறமும் ஒரு மிகுகனவு தான். அது சமூகத்தில் ஆழ் மனதின் (கூட்டு நனவிலி) கனவு மட்டுமே. சமத்துவ சமூகம் போல. நூற்றாண்டு காலமாக மனிதன் அதை நோக்கி தான் நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறான். ஏனோ, பிடிபடாத கனவாகவே இருக்கிறது, பெண்மையின் ஆழத்தைப் போல.

உசீதரன் முன்வைக்கும் ஆண் அறம், வைதீக உடைமைச் சமூக விழுமியங்களால் புனையப்பட்டது. அது ஆண் மைய சமூகமாக இருந்ததால் வந்த விளைவு. கற்பு, ஒழுக்கம், அதிகாரம், நேர்வரிசை (hierarchy ) என்பது இந்த அமைப்பின் பண்புகள் ஆண் அறம் எனும் சிக்கல் இனக்குழு சமூகத்தில் இல்லை. பொதுமையான அறம் மட்டுமே இருந்தது. ஒன்றோடு ஒன்று சார்ந்திருக்கும் இன்றையச் சமூகத்தில் பகிர்ந்து பூரணமாகும் அற விழுமியங்களே சாத்தியம். அதற்கு உசீதரன் போல, பிற மனங்களைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பது சரியானத் தொடக்கமாக இருக்கலாம்.

ஒருவிதத்தில் சமூகத்தில் அறத்தின் பயணத்தை எம்.வி.வி உருவகப்படுத்தியிருக்கிறார் எனத் தோன்றுகிறது. கைக்கு சிக்காத முப்பரிமாணப் படப் பொருட்கள் போல, தொடமுடியாத அறச் சமூகத்தைத் தான் நித்தியகன்னி என எம்.வி.வி உருவகப்படுத்துகிராரோ? இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால்,   நூற்றாண்டு காலத் தமிழ் சமூகத்தின் மேல் வைக்கப்படும் தீவிர விமர்சனமாக நாவல் எனக்குத் தெரிகிறது. ஆதி காலச் சமூக ஆர்கிடைப்புகளிலிருந்து, தற்கால அணுகுண்டு மனிதன் வரை எம்.வி.வி அலசியிருக்கிறார் போலத்தோன்றுகிறது.

 

நல்லது கெட்டது

நண்பர் நட்பாஸ் தளத்தில் எழுதிய சம்பவக்குறிப்பு. நிமிஷக்கதையான்னு படிச்சிட்டு முடிவு பண்ணுங்க.

 

*

பார்க்காதது போல நடந்து சிறு கல் தடுக்கி கீழே விழும் பபூனுக்கு இருக்கும் மதிப்புக்கு கொஞ்சம் மேலேதான் பள்ளிக்கூட தமிழ் வாத்தியார்களுக்கு. அதுவும் ஆங்கில வழிப் பள்ளி என்றால் சொல்லவே தேவையில்லை. பபூனுக்குக் கூட பெஞ்சு சீட் கிடைத்துவிடும். தமிழ் வாத்திகளுக்கு தரை டிக்கெட்டுதான்.

இன்னிக்குக் மார்னிங் வரைக்கும் நானும் இது கரெக்டுதான்னு நினைச்சேன்.

பெரிய பொயட் பெயர் வெச்ச எங்க ராமலிங்கம் வாத்தி செய்யும் சேஷ்டைகள் கொஞ்ச நஞ்சம் கிடையாது. நான் படிப்பது ஆங்கிலோ இந்தியப் பள்ளி என்பதால் பாதர்களின் பாதரேஷன் நிறைய உண்டு. வகுப்பில் பாடம் நடக்கும்போது விண்டோ வழியா எட்டி டிசிப்ளின் மெயிண்டயின் செய்வது அவர்களது வேலை. ஆனா அப்படி ஸ்டடி செய்யும்போதுதான், வாத்தியின் சேஷ்டை ஆரம்பமாகும்.

“டேய் பசங்களா, இந்த காலத்துல மட்டுமில்ல, அந்த காலத்துலக் கூட உளவுத்துறை உண்டு. வணிகம் செய்யறேன்னு உள்ள நுழைஞ்சு உளவு பார்த்து சொல்றது அந்த காலத்து ஸ்டைலு. இந்த காலத்தைப் பத்தி உங்களுக்குச் சொல்ல வேணாம். ஆனா, ஆசைப்பட்டு எட்டிப் பார்த்து தொட நினைச்சவங்க மூக்கு அறுந்தது நமக்குத் தெரிஞ்ச கதை தானே! சரி செய்யுளைக் கவனமா படிச்சிக்கோங்க..”

நாங்கெல்லாம் கஷ்டப்பட்டு சிரிப்பை கண்ட்ரோல் பண்ணிக்குவோம். அருணால மட்டும் முடியாது. விரலு வழியா எச்சி தெறிக்க சிரிச்சிருவான். லஞ்சுக்கு அப்புறம் நடக்கிற கிளாசுன்னா பர்ர்ரு தான். வெடிச் சிரிப்பா எல்லாரும் சிரிக்கத் தொடங்கிடுவோம். எங்க ரோவுக்கு பின்னாடி சிரிப்பு போறதுக்கு முன்னாடி கேஸ் கண்டினியு ஆகிடும்.

ப்ரைமரி வாத்தி சீனிவாசன் எதையும் ராமலிங்கம் வாத்தி மாதிரி வெளிப்படையா சொல்லமாட்டாரு. ரொம்ப கோவம் வந்தா உளவுக்காரங்க இருக்காங்களான்னு சுத்திப் பார்த்துவிட்டு உதட்டை மடக்கி தலை முடியைப் பிய்க்கிறா மாதிரி ஆக்ஷன் செய்வார். அப்புறம் அந்த கை போகும் இடம் தான் செம கேஸ் பரவக் காரணமாயிருக்கும்.

கிளாசுக்கு உள்ள தான் இப்படின்னா, பி.டி பீரியடில் அரட்டை அடிக்கும்போதும் தமிழ் வாத்திங்க சொல்றதை வெச்சுத்தான் கிண்டல் அதிகமாப் பண்ணுவோம்.

இன்னிக்கும் அப்படித்தான். சும்மா வேடிக்கைப் பார்த்திருந்த என் தலை மேல வாட்டர் பாட்டிலை கவிழ்த்திட்டு டீச்சர் ரூம் வாசலுக்கு அருண் ஓடிட்டான். நான் சேஸ் பண்ணா, சீனிவாசன் வாத்தி மாதிரி ஆக்ஷன் காட்டிகிட்டே கிளாஸ் இருக்கிற பக்கம் ஓடறான் அவன், திருப்பத்தில ராமலிங்கம் வாத்தி வர்றதைப் பார்க்காம.

“போடாங்க…..” என அருணைப் பார்த்து நான் கத்த, வாத்திய எதிர்பார்க்காத அவன் நேரா போயி அவர் மேல மோதி கீழே விழுந்திட்டான்.

ஒரு நிமிஷம் எனக்கு மூத்திரம் வந்திருச்சு. கையில டஸ்டரை உருட்டிகிட்டே வாத்தி என்னையும் அருணையும் பார்க்கறாரு. அருண் விழுந்தவன்தான் – “அவன்தான் சார், அவன்தான் சார்” உளறிகிட்டே பிட்ஸு வந்தவன் மாதிரி படுத்தபடி பின்னாடியே போக, என் தொடை நடுங்க, “சாரி சார், சாரி சார்” என பயந்தபடி ஓடப் பார்த்தேன்.

கொஞ்ச நேரம் எங்களையே பார்த்துகிட்டிருந்த வாத்தி,

“ஏண்டா, கை கால் மாதிரி அதுவும் ஒரு உறுப்புதான? அதை வெச்சு ஏண்டா திட்டிக்கிறீங்க!” என கைக்கொடுத்து அருணை எழுப்பிவிட்டார்.