வார்த்தைகளின் விளிம்பில்

உப்புவேலி - மறிகடல் பாழ்பட

ஜெயமோகன் 'உலகின் மிகப்பெரிய வேலி' கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்த 'The Great Hedge of India' புத்தகத்தை நூலகத்திலிருந்து எடுத்துப் படித்தேன். இங்கிலாந்தின் சில நூலகங்களில் இது வெறும் நோக்குநூலாக மட்டும் வைத்திருக்கும் ரகசியம் புரியவில்லை. மிக மிக சுவாரஸ்யமான புத்தகம். வெள்ளைக்காரன் வந்ததால் தான் நமக்கு ரயில் கிடைச்சது, இங்கிலீஷ் படிச்சோம், நம்ம அறிவு வளர்ந்தது என ஐரோப்பா சர்வாதிகாரத்தை விதந்தோம்பும் என் நண்பர்கள், மாமாக்கள், தாத்தாக்களுக்கு பல பிரதிகள் வாங்கிச் செல்லவேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன் (சீக்கிரம் தமிழில் கொண்டுவர வேண்டும் என நினைக்கிறேன், இல்லையென்றால் இதையும் வெள்ளைக்காரன் சொல்லித்தான் தெரிந்தது, இங்கிலீஷு படிச்சதினால தான தெரியவந்ததுன்னு கிளம்புவார்கள் :))

ஆங்கிலேய ஆட்சியின் சில புதிய பக்கங்களை இந்த புத்தகம் நமக்கு காட்டுகிறது. குறிப்பாக, உப்பு போன்ற மிகவும் அடிப்படையான உணவைக் கட்டுப்படுத்தும்போது பாதிப்படைந்த தலைமுறையின் நிலை என்னை மிகவும் வருத்தமாக்கியது. வியாதிக்கு குறைவிலாமல் லட்ச லட்சமாக மக்கள் மடிந்து போனதை விட அதன் காரணம் உப்பு குறைபாடென அறிவுமிலாத கொடுமையை என்னவென்று சொல்வது? ஆங்கிலேய வைத்தியர்கள் பலர் இங்கிலாந்து பார்லியமெண்டில் போராடிப்பார்த்த விஷயம் இந்திய மேல் வர்க்க தொழிலதிபர்களுக்குத் தெரிந்தபோதும், ஒரு பொது அறிவாக இது பரவவில்லை என்பது மிகவும் வருத்தத்துக்குரியது. அதுவும், வரி வசூலிக்க நில வரியை அதிகப்படுத்தலாம் எனும் சாத்தியம் இருந்தும், எங்கே அதனால் தங்களுக்கு பாதிப்பு வருமோ என இந்திய நிலக்கிழார்கள் உப்புவரியை முன்னிறுத்திய சுய அழிப்பு மிகப் பெரிய அநியாயம்.

மூன்று விஷயங்கள் என்னை மிகவும் ஆச்சர்யப்படுத்தின. இவை ஜெமோ கட்டுரையில் குறிப்பிட்ட விஷயங்கள் தான் என்றாலும் புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது மனம் பதைபதைத்தது.

ஒன்று, சுங்கவேலி தொடர்பான சரித்திர சான்றுகளை எந்த வரலாற்று ஆசிரியரும் பெரியளவு குறிப்பிடாதது. அதுவும் பெரும் பஞ்சங்கள் நடந்த காலகட்டத்தில் உருவான இந்த வேலி பற்றி The Great Bengal Famine போன்ற புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டிருப்பார்கள் என எதிர்பார்த்தேன். ஒருசில புத்தகங்களில் குறிப்பிட்டிருந்தாலும், மிக விரிவாக எங்கும் இல்லை என ராய் மாக்ஸாம் குறிப்பிடுகிறார்.

ரெண்டாவது - ஒரு ஆறாத ரணமாக உப்பு வேலி பற்றி சதா தேடியபடி இருந்த ராய் மாக்ஸாம், கிட்டத்தட்ட இந்திய ஆத்மாவின் மையத்தை இத்தேடலின் வழி எட்டிவிட்டார் எனத் தோன்றுகிறது. நேரடியாகக் களத்தில் இறங்கிய அவரது அனுபவம் மிகத் தெளிவாக எழுதப்பட்ட வகையில், இந்திய தேசத்தின் நிறை குறைகளை, மக்களின் மன ஓட்டத்தை (உப்புவேலியைப் பார்த்துவிடவேண்டும் என சிவன் கோவிலில் வேண்டிக்கொண்டபின், பெரிய தப்பிழைத்தது போல, மீண்டும் உள் சென்று தன குடும்ப நலனுக்காகவும் வேண்டிக் கொள்கிறார்) , இந்திய அரசியந்தரத்தின் போக்கை (ஹைத்திராபாத் வானிலை மையத்தில், சுங்கவேலி இருந்த பகுதியின் செயற்கைக்கோள் வரைபடங்கள் கிடைக்க $15000 கேட்டிருக்கிறார்கள்) தெளிவாக முன்வைத்துள்ளார்.

மூன்றாவது - பெரிய திட்டத்துடன் பலவகைக் கட்டுமானத் தொழில்நுட்பங்கள் பயன்படுத்தி உப்புவேலியை உருவாக்கிய A .O .Hume பற்றிய சித்திரம். தான் செய்யும் வேலையின் கொடுமை தெரியாமல் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றாலும், சீனச் சுவர் போலத் திட்டமிட்டு ஹியூம் முழுமூச்சோடு இதை அமைத்திருக்கிறார். இதற்காக இங்கிலாந்து பார்லியமெண்டில் வாதாடி வென்றிருக்கிறார். இதை எதிர்த்த ஆங்கிலேய வைத்தியர்களின் குரல்களை அமுக்கியுள்ளார். ஆனால், உப்புவேலி பயன்படுத்தப்பட்டாத காலகட்டத்துக்குப் பிறகு, இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கட்சியை உருவாக்கி இந்திய விடுதலைக்காக பாடுபட்டிருக்கிறார். இவர் எழுதிய பறவையியலாளரின் நாட்குறிப்புகள் படித்துள்ளேன். கண்டிப்பாக, உப்பு பற்றாக்குறையால் கால்நடைகளுக்கு உண்டாகயிருக்கும் பாதிப்பை இவர் உணர்ந்தேயிருப்பார். அப்போதே இதை எதிர்க்காமல், பின்னர் இந்திய காங்கிரசில் பாடுபட்டது எப்படி? எவ்வாறு இந்த மாற்றம் உருவாயிற்று? ஆச்சர்யமாக உள்ளது. இந்தியர்களுக்கு சவுக்கடி கொடுத்ததை எதிர்த்திருக்கிறார். 'சரக்கு' வரியை எதிர்த்திருக்கிறார். இந்திய பறவையியலில் குறிப்பிடத்தக்க பறவை குணாதிசய வகைமாதிரிகளை உருவாக்கியிருக்கிறார். கூடவே, ஏற்கனவே பஞ்சத்தில் தத்தளிக்கும் மறிகடல் பாழ்பட சுங்கவேலியை உறுதியான வேலியாக மாற்றவும் கடுமையாக உழைத்திருக்கிறார்.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின் கீழிருந்த இந்தியாவின் அடிப்படை சிக்கல்களைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள இந்த புத்தகம் மிக அருமையான ஆவணமாக இருக்கிறது. அவர்கள் வரி விதித்த, தடை செய்த ஒவ்வொரு பொருட்களுக்குப் பின்னும் இப்படி ஏதேனும் சரித்திரம் இருந்தே தீரும். பலவகையில் அவர்களது சுரண்டல்கள் வெளிவரும் இக்காலகட்டத்தில் களஆய்வுடன் செய்யப்படும் இப்படிப்பட்ட ஆராய்ச்சிகளை நமது கல்விக்கூடங்கள் எடுத்துச்செய்ய முடியுமா? செய்தாலும், கல்வி அமைப்புகளால் அவற்றின் உண்மைகளை எந்தளவு சகித்துக்கொள்ள முடியும் எனும் கேள்வி இருக்கும்போது, இப்படிப்பட்ட தனிமனித முயற்சிகளும் புனைவுகளும் தான் நமக்கு நம் சரித்திரத்தின் நுழைவாயில்.

ஆக்ரா அருகில் இருக்கும் எளிஹான் எனும் கிராமத்தில் மிச்சமிருந்த சிறு சுங்கவேலியைக் கண்டுபிடித்த திருப்தியில் ராய் மாக்ஸாம் வீடு திரும்புகிறார். பழைய வரைபடங்களிலிருந்து உப்புவேலியின் பூமத்திய அட்சரேகைகளைக் கொடுத்துள்ளார். ராய் மாக்ஸமாக மாறி கூகிள் மேப்பில் தேடிப்பார்த்ததில் அதே இடங்களில் இன்றைய உப்புசுரங்கமான KFC யைக் கண்டு மகிழ்ந்தேன். போடா முட்டாபயலே, வெள்ளைக்காரன்னா சும்மாவா? உப்பு எடுத்த இடத்திலேயே இன்னிக்கு உப்பு அபிவிரித்தியா கொடுக்கிறான் பாரு என என் தாத்தா சொல்லியிருக்கக்கூடும்.

செளரிங்கி நாவலின் சிக்கல்கள்

கிட்டத்தட்ட ஐந்து மாதங்களுக்கு முன் எழுதிய முதல் பகுதி விமர்சனத்தைத் தொடர்ந்து இந்தப் பதிவில் முடித்துவிடும் எண்ணத்தோடு செளரிங்கி நிறைவுப் பகுதி. வெளியூர் சென்றால் இட்லி எங்கு கிடைக்கும், மிளகாய்பொடி கிடைத்ததா என என் கவலைகளை என்னுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் நண்பர் இப்படி தொடர் விமர்சனம் எழுதுவதனால் மிகவும் கடுப்பாய் இருக்கிறார் எனக் கேள்வி. நமக்கு எதற்கு வம்பு? முடிக்கும்போது முடித்துவிட்டு சுபம் போட்டுவிட வேண்டியதுதான்.

முதல் பகுதியில், 'செளரிங்கி நாவலில் சிக்கல் இல்லாமல் இல்லை' என இந்த பெரிய நாவலின் விமர்சனத்தை ஏதோ அம்பு குத்திட்டு தொடரும் போட்ட யவனராணிக் கதைப் போல நிறுத்தியிருந்தேன். என்ன சிக்கல் எனும் டென்ஷன் எனக்கே தாங்காததால் மேலும் காக்க வைக்காமல் அம்பில் செருகியிருந்த இலச்சியின் சாயம் மறைவதற்குள் ஓலையைப் பிரித்துவிடுகிறேன்.

சூரியன் அஸ்தமிக்காத ஆட்சியின் இரண்டாம் தலைநகரத்தினுடைய இதயத்துடிப்பை பல நிகழ்வுகள் பாதித்திருக்கின்றன. ஆனால், பின்காலனிய கல்கத்தாவின் கதையான இந்த நாவலில் பிரிவினை சார்ந்த பாதிப்புகள் கொஞ்சமும் இல்லை. ஒரு ஹோட்டலில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் தான் கதையே எனக்கொண்டாலும், காலனிய பாதிப்பைக் கொண்டு கல்கத்தாவைக் கற்பனை செய்யும் நகரத்தின் அடிமட்ட ஊழியர் போஸ் போன்றவர்களின் விவரணைகள் பெரிதளவு இதில் காணப்படவில்லை. இத்தனைக்கும், இந்திய சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் ஆங்கிலேய பாரிஸ்டர்கள் ஊரைவிட்டுச் சென்றுவிடுவதால் போஸ் போன்றவர்கள் வேலையில்லாத பட்டதாரிகளாக கைவிடப்படுகிறார்கள். ஆசிரியர் சொல்ல முற்பட்டது ஒரு நகரின் கதை;அதை பாதித்த ஆங்கிலேயரின் வருகை, நகரின் சீரழிந்த ஆத்மாவினுடைய ஓலம். இந்து-இஸ்லாமியப் பிரச்சனை உச்சகட்டத்தில் இருந்த நாட்களில் நடக்கும் கதையில் அவற்றின் பாதிப்பு கொஞ்சம் கூட இல்லாதது ஆச்சர்யப்படுத்துகிறது.

ஷங்கரின் எழுத்துகளில் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய ஏக்கம் நிறைய தெரிகிறது. அதுவும் ஒரு இந்தியனாக இல்லாமல் ஆங்கிலேயர் விட்டுச் சென்ற கல்கத்தா மீதிருக்கும் காதலாக. ஆங்கிலேய வாழ்வு முறையை பிரதியெடுக்க முனையும் மேல் தட்டு இந்திய வர்க்கங்கள் பற்றிய எள்ளல், ஆங்கிலோ இந்தியர்களின் வாழ்க்கை, நடுத்தர வங்காளியின் 'பண்டைய இந்திய' கனவு ('அக்னி நதி' போல) என பல திசைகளில் விரிந்து வளரத் தகுதியான நாவலாக இது இருந்தாலும், மேற்சொன்ன எந்தொரு வாழ்வையும் நேர்மையோடு ஆசிரியர் அணுகவில்லை எனத் தோன்றுகிறது. செளரிங்கி ஹோட்டலை விட்டு வெளியே அவரது பார்வை செல்லவில்லை என்பது பெரும் குறை.

இதே ஹோட்டல் லண்டனிலோ, அமெரிக்காவிலோ இருந்தால் இப்படி ஒரு உள்முகமான பார்வையை ஆசிரியர் வழங்கியிருப்பாரா என்பது வாதத்துக்கு உரியது. அப்படி வழங்கியிருந்தாலும் வாசகர்களின் எதிர்பார்ப்பையும், கருவின் அடியோட்டத்தை எந்தளவு விவரித்திருக்க முடியும் என்பதும் கேள்விக்குரியதே. அதுவும் ஒரு நகரத்தின் வரலாறு எனும் முகாந்திரம் இருக்கும் பட்சத்தில் ஷங்கர் அணுகியுள்ளவிதம் குறுக்கல்வாதமாகத் தோன்றுகிறது.

ஆர்தர் ஹைலி எழுதிய ஹோட்டல் நாவலுடன் இதை பலர் ஒப்பிடுகிறார்கள். ஹோட்டல் எழுதப்பட்ட மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னரே செளரிங்கி வெளியாகிவிட்டது என இணையத்தில் ஒருவர் கூறியிருக்கிறார். இது சரியான ஒப்பீடாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. ஒரு ஹோட்டலின் அன்றாட நிகழ்வுகளைப் பற்றிய மிக விரிவாக நுணுக்கமானப் பார்வையை ஆர்தர் ஹைலி வழங்கியிருப்பார். ஹோட்டல் என்பது ஒரு பெரிய இயக்கம். அதுவும் ஐந்து நட்சத்திரங்களைத் தாங்கி இருப்பவை பல ராட்சச கைகளைக் கொண்டு இயங்குபவை. அத்தகைய ஒவ்வொரு இயந்திரத்தின் அமைப்பையும், இயக்கத்தையும் ஆர்தர் ஹைலி மிக விரிவாக எழுதியிருப்பார். அதாவது, அந்த நாவலைக் கொண்டு ஒரு ஹோட்டலின் சகல இயக்கங்களையும் புரிந்துகொள்ளலாம். உதாரணத்துக்கு, 'ஹோட்டல்' நாவலில் குப்பைகளின் சுழற்சி பற்றி பல பக்கங்களில் விஸ்தாரமாக வரும். வெறும் தகவலாக இல்லாமல் கதையில் மிக முக்கியமான குறிப்பு அந்த குப்பைகளில் தான் அகப்படும் என்பதால் கதைக்கு கதையும் ஆச்சு, உண்மையான தரவுகளைத் தெரிந்துகொண்டதாகவும் ஆச்சு. ஆசிரியரின் குறிக்கோளும் இதைச் சுற்றித் தான் இருக்கும். அதனால், நம் புரிதலில் 'இலக்கியமாக' இல்லாமல் போனாலும், படிப்பதற்கு 'ஹோட்டல்' மிக விறுவிறுப்பான நாவல். பல நல்ல நாவல்களைப் போல, நடைமுறை உண்மைக்கு நெருக்கமானத் தகவல்களைக் கொண்டு புனையப்பட்டதால் கூடுதல் ஏற்றம் பெறுகிறது.

ஒரு ஹோட்டலின் கண்ணுக்குத் தெரியாத இயக்கங்கள் பற்றி செளரிங்கியில் பெரிதாக எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. ஒரு நாவலாக, குறிப்பாக ஹோட்டல் பற்றிய நாவலாக இது மிகப் பெரிய குறை. அதே போல, இந்திய காலனிய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான நகரமாக அமைந்திருந்த கல்கத்தாவின் கதையையும் இது விரிவாக முன்வைக்கவில்லை. பெரும் நாவலாக எழுதப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு நாவலுக்குத் தேவையான தத்துவ பார்வைகளோ, தகவல்களோ, வரலாற்று பின்புலமோ இல்லை. செவ்விலக்கிய நாவல் மரபின் உச்சாணிக்கொம்பாகத் திகழும் இந்திய இலக்கிய வரிசையில் (அக்னி நதி, பாவா) இந்த நாவல் அமையாமல் போவதற்கு இவை முக்கியமான காரணங்கள்.

வரலாற்றோடு ஒரு ஒப்பந்தம்:வாக்னரும் நானும்

கடந்த சொல்வனம் இதழில் வெளியான ‘வரலாற்றோடு ஒரு ஒப்பந்தம்: வாக்னரும் நானும்’ எனும் விவரணப்படத்தின் அறிமுகம் இங்கே.

ஐரோப்பிய சாஸ்த்ரிய இசையின் மிக முக்கியமானத் திருப்புமுனை வாக்னர் முதல் தொடங்கியது எனலாம். வாக்னரைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வது இசையைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளும் முயற்சி மட்டும் அல்ல. அது ஐரோப்பிய வரலாற்றின் முக்கியமான போக்கையும் தெரிந்துகொள்ள நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் முக்கியமான அலகும் கூட.

இத்தனைக்கும் இஸ்ரேலில் இவரது இசை தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. பல யூத குடும்பங்களில் உள்ள இன்றைய தலைமுறையினர் கூட மானசீகமாக அவரது இசையை கேட்காமலேயே வெறுக்கத் தலைப்படுகின்றனர். ஆனாலும் மேற்கத்திய இசையில் மட்டுமல்லாது, ஜெர்மன் நாட்டு தேசியவாத எழுத்தின் முன்னோடி, இசை நாடகத்தின் சகல பரிணாமங்களையும் வெளிக்கொணர்ந்த மேதை, ஹிட்லரின் முதன்மையான குரு என வாக்னரின் ஆளுமை சிதறிக்கிடக்கின்றது. இத்தனை முரண்பட்ட ஆளுமையான இவரைப் பற்றி பல ஆவணப்படங்கள் உள்ளன. அதில் பிபிஸி குழுவினர் உருவாக்கிய ‘Great Dates’ மிக முக்கியமானது. அவரது ஆளுமை மட்டுமல்லாது இசையின் முக்கியத்துவத்தையும் சேர்த்து அளிப்பதால் மிகவும் ரசிக்கத்தக்க வகையில் அமைந்துள்ளது.

 

 

இந்த விவரணப்படத்தில் ஸ்டீபன் ஃப்ரை சொல்லும் செய்தி மிக முக்கியமானது.

‘வாக்னரின் ’யூத வெறுப்பாளன்’ எனும் அடையாளம் மிகவும் முக்கியமான விஷயம். அதற்கு நேரடியான ஆதாரங்கள் இல்லையென்றாலும், அவரது நாடங்களில் சில பாத்திரங்கள் அப்படிப்பட்ட சாயலுடன் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அது அந்தக் கால ஜெர்மன் நகரத்து சமூக மனச் சாய்வாக இருக்கலாம். ஆனால், பல வருடங்களாக அவரது இசையைக் கேட்கும் ரசிகன் என்ற முறையில் என் மனதுக்குத் தெரியும், வாக்னர் இதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவர். அவரை இப்படிப்பட்ட அடையாளங்களில் குறுக்க முடியாது. அதையும் மீறி உலகம் இதுவரை காணாத இசை மேதை அவர் என்பது எனக்குத் தெரியும்.’

வரலாற்றில் நடந்தவற்றுக்கு ஒவ்வொரு தலைமுறையும் பொறுப்பு ஏற்க வேண்டுமா எனும் அடிப்படைக் கேள்விகளை பேசுபொருளாக எடுத்துகொண்டால் வரலாற்றையே முழுவதாக அலசினாலும் விடை கிடைக்காது என்கிறார் ஸ்டீவன். முடிந்துபோனவை என்பதால் வரலாற்றின் கோர முகங்களுக்கு இன்று எதுவும் மதிப்பில்லை என தீர்ப்பெழுத முடியுமா? அல்லது, பதிலுக்கு பதில் கொடுக்கும் பணியை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா? மெல்ல அந்த பொறுப்பைத் தட்டிக் கழித்து நம் வருங்காலச் சந்ததியினருக்கு சொத்தாகக் கொடுக்கலாமா? இல்லை அவற்றை மறந்துவிடத்தான் முடியுமா? பழைய நிகழ்வுகளுடன் நாம் ஒவ்வொருவரும் கொள்ளும் ஒப்பந்தம் தான் நமக்கான வரலாறு எனக்கொண்டால், ஸ்டீவனுக்கு மட்டுமல்ல நம் எல்லாருக்குமே அந்த பொறுப்பு இருக்கிறது. கதவு ஜன்னல்களை அடைத்துவிட்டு நம் வேலையைப் பார்த்தாலும் நம் உள்ளத்திலிருக்கும் கேள்விகளை என்றாவது எதிர்கொள்ளத்தான் வேண்டும் என்பதும் நம் சரித்திரம் தான்.

Hello, Goodbye புகைப்பழக்கம்

புகைப் பிடிப்பதை நிறுத்தி இன்றோடு மூன்று ஆண்டுகள் ஆகின்றன. கல்லூரி நாட்களிலிருந்து தொடர்வோம் துறவோம் மறவோம் என இருந்தாலும் அவ்வப்போது நிறுத்தியிருக்கிறேன். முழு முற்றாக நிறுத்தி அப்பழக்கத்தை துறந்தது என்றால் கடந்த மூன்றாண்டுகளாகத்தான்.

இந்தப்பழக்கத்தை நிறுத்துவதால் வரும் விளைவுகளைத் தொகுக்கும் எண்ணத்தோடு, கீழுள்ள பதிவை அவ்வப்போது எழுதி வந்தேன். சொல்வதற்கு இன்னும் நிறைய இருக்கிறது.

*

 

சிகரெட் பற்றவைத்தபின் ஊதி அணைக்கும் தீக்குச்சிப் புகை கண்ணில் புகுந்து கலக்கமுறச் செய்யாத புகைவாசிகளே இருக்க முடியாது. கடைசி சிகரெட் வரை இந்தப் பிரச்சனை எனக்கு இருந்தது. உரசிப் பற்ற வைத்தவுடன் கண்களை மூடியபடி குச்சியை அணைத்துவிடவேண்டும் என ஒவ்வொரு முறையும் நினைப்பேன். இன்று அணைத்த கடைசி குச்சியும் கண்களைக் குளமாக்கியது. அது ஒரு எரிச்சல் தான். சுகமான எரிச்சல். முதல் இழுவைக்காக எதையெல்லாம் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியதாக உள்ளது! கிட்டத்தட்ட பன்னிரண்டு வருடப் பழக்கம். பழக்கத்தை விடும்போதாவது கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் இந்தப் பழக்கத்தை எதற்கு துறக்கவேண்டும்? இல்லை, இதைத் தொடர்ந்து செய்வதால் தான் என்ன பிரயோஜனம்?

பழக்கத்தை விட்ட நண்பர்களைக் கேட்டேன். விட்டேனா? எப்போது? எனக் கேட்ட பலரைத் தவிர ஓரிருவர் 'வெயிட்டு போடும் பார்த்துக்க..மத்தபடி நடுக்கம் குறைய சில மாசமாகலாம்' எனக் கூற, தைரியம் பிறந்தது. அதற்கு முன் எதற்கு விடவேண்டும் என சுயசோதனை கேள்வி பதில்கள், விடுவதற்காகப் புதுப் புது தேதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பதற்றங்கள் என ஆயத்தங்களே வாழ்வைத் தின்றுவிடும்போலிருந்தது. தயாராகும் பிரஸ்தாபங்களைத் தவிர்த்து நேரடியாக கோதாவில் இறங்கலாம் - பூஜை சாமான்களைக் மீண்டும் கையிலெடுக்க யாருடைய சம்மதமும் வேண்டாம் - இந்த தைரியம் ஒன்றுமட்டும் போதும் பழக்கத்தைத் துறக்க;பழக்கத்தைத் தொடரவும்.

நாட்களின் வெறுமையை வென்றெடுக்க சில புதிய பழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள். குரங்கை மறந்துவிடு. மருந்தை மட்டும் உட்கொள். போடாங்க..

*

 

உடல் எடை கூடுவது, நள்ளிரவில் வியர்ப்பது, பாறாங்கல்லைக் காலில் கட்டிவிட்டதுபோல் நடக்கச் சிரமப்படுவது, கைகள் நடுங்குவதேல்லாம் ஒரு விஷயமே கிடையாது. இந்த பாதிப்புகள் சில மாதங்களுக்குத் தான். முதல் சில மாதங்களுக்கு பார்க்குமிடமெல்லாம் குரங்குதான். ஒல்லி குரங்கு மற்றவர் வாயில் புகையும், தவிர்க்க முகத்தைத் திருப்பி ஓடினாலோ வாசனை நம்மைப் பிடித்துவிடும். பல மாதங்களுக்கு பின் குரங்கின் வால் மறைந்தாலும் ஆலிஸின் சிரிப்பு போல, அதன் அழிச்சாட்டியம் மட்டும் மறையாது, அடங்காது.

புகையை நிறுத்திய சில வாரங்களுக்குப் பிறகு மூளையில் நடக்கும் மாற்றங்கள் தான் என்னை மிகவும் பாதித்தன. புகையில் இருக்கும் நிகோடின் எந்தளவு மூளையை பாதிக்கும் என அனுபவித்தால் மட்டுமே தெரியும். நிறுத்திய மூன்றாவது வாரத்திலிருந்து பலவிதமான பயம் என் நாட்களை ஆக்கிரமித்தன. நடக்கும்போது விழுந்துவிடுவேனோ என பயம், படுத்தால் கட்டிலிருந்து மிதப்பது போலத் தோன்றும், ஜீரோ டிகிரியில் கூட கைவிரல்களிடையே வியர்க்கும், ஒருவிதப் பதற்றத்தில் நள்ளிரவில் கால்கள் உதறிக்கொள்ளும்.

மனப்பிராந்தி. சிகெரெட்டை விட்டொழித்தால் பிராந்தி தரும் வியாதியா? கருமம். சில வாரங்களில் பயம் பல புதிய பரிமாணங்களை எடுத்தது. தனியாக லிப்டில் நுழைவதற்கு பயம், இரு ஸ்டேஷனுக்கு இடையே தரையடி ரயில் நின்றுவிட்டால் பதற்றம் அதிகமாகும். தனியாக மாட்டிக்கொள்வோமோ, உதவ யார் வருவார்கள்? யாருமே தேடாமல் போய்விட்டால் என்ன ஆவது என அடிப்படை பாதுகாப்பு சார்ந்த சந்தேகங்கள் வலுக்கத் தொடங்கின. சில நாட்களுக்குப் பின்னர் மறைந்தன.

பிறகு நடந்தது தான் உச்சகட்டம். இன்று நினைத்தால் கூட சிரிப்பு எல்லா வழிகளில் பிய்த்துக் கொண்டு போகும். ஆனால் அன்று அப்படியில்லை.

ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில், அடுத்த ஜென்மத்தில் எப்படி பிறப்பேன் என்று பயம் வந்துவிட்டது.சிரிக்காதீர்கள். சத்தியமான பயம். படபடபடப்பு. கொடுமையான கொலைக்காரனாக சின்ன வயதிலேயே இருட்டு சிறையில் அடைபட்டால் என்ன ஆவது, வெளி உலகமே தெரியாத குகைக்குள் சாப்பாட்டுக்கே அல்லல்படும் மிருகமாக மாட்டிக்கொண்டால்? இப்போது படிக்கும்போது உங்களுக்கு சிரிப்பு வரலாம். எனக்கும் தான். ஆனால், அன்று நான் இருந்த மன நிலையில் இப்படிப்பட்ட பய உணர்வுகள் தாறுமாறாக என்னை அலைகழித்தன. படித்த படிப்பு, சுயமுன்னேற்ற சுலோகங்கள், தர்க்க அறிவு எல்லாம் காற்றில் காணாமல் போயின. ஓரிரு மாதங்கள் இப்படிப்பட்ட பலவிதமான பயம் என்னைத் துரத்தியது. சுற்றிலும் மனிதர்கள் இருக்கும் ரயிலில், அலுவலகத்தில், வீட்டில் என துரத்தித் துரத்தி என் நினைப்பில் தொற்றிக்கொள்ளும். பதற்றம் கூடிக்கொண்டே போகும், பின்னர் எதோ ஒரு நிகழ்வால் படபடப்பு குறைந்து சரியாகிவிடும். மருத்துவர் anxiety தான் என்றார்.

அக்காலகட்டத்தில், என்னளவில் உடலுழைப்பும், மன உழைப்பும் அதிகமாக செலுத்திக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு நிமிடம் கூட வெறுமையாக இருக்க அனுமதிக்கவில்லை. பல உடற்பயிற்சிகள் செய்தேன், ஜிம்மில் ஓடத்தொடங்கினேன். தொடர்ச்சியாக பாடல்கள், இசைத் தொகுப்புகள் எனக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன். தன்னம்பிக்கை தரும் விஷயங்களை மட்டும் செய்தேன் அதேசமயம் அன்றாட சோக நிகழ்வுகள் பற்றிப் படிப்பதை தவிர்த்தேன். நிராயுதபாணியாக இருப்பதுபோல் ஒரு தவிப்பு. ஏனோ அவற்றைப் பார்த்தால் பதற்றம் அதிகமாகுமோ என பயம் வந்தது. ஆனால் எதுவும் உடனடியாகப் பயனளிக்கவில்லை.

இந்த பயத்தைப் பெருக்கும் அன்றாட வாழ்வின் கவலைகள் தின்னத் தகாமல் பார்த்துக்கொண்டதில் நண்பர்களுக்கு மற்றும் இசைக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு. நாட்கள் செல்லச் செல்ல உடம்பும் மனமும் ஒருவித கண்டிஷனில் வந்துவிட்டன. என்ன தான் நடக்கும் நடக்கட்டுமே என தைரியம் ஒரு பக்கம் அமர்ந்தாலும் மற்றொரு பக்கம் பயத்தின் நிழல் நினைப்பில் நுழைய சமயம் பார்க்கும். அதை அண்ட விடாமல் செய்யப் பெரும் பிரயத்தனங்கள் செய்யவேண்டும்.

கிடைக்கும் சந்தர்ப்பத்தில் எல்லாம் இணையத்தில் புகைபழக்கத்தின் அதீத விளைவுகளைப் பற்றிப் படித்தேன். கைபேசியில், வீட்டில், அலுவலகத்தில் என ஒரு பக்கம் அதைப் பற்றி தேடிக்கொண்டே இருப்பேன். உடலில் ஏதேனும் வித்தியாசமாகப் பட்டால் உடனே கூகிள் தான். விசித்திரமாக இணையத்தில் படித்ததெல்லாம் எனக்கு வருமோ என பயந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் எது எதைச் செரிக்கத் தொடங்கியது எனத் தெரியவில்லை. அடிக்கடி என் லோக்கல் டாக்டரைத் தொந்திரவு செய்து, என் பயத்தை எல்லாம் கேள்விகளாகக் கேட்டுத் தள்ளுவேன். அவரும் பொறுமையாக எனக்கு ஒன்றும் இல்லை என ஒவ்வொரு முறையும் விளக்கி விளக்கி ஓய்ந்து போய்விட்டார்.

அடுத்த பாதிப்பு பல் ஈறுகளுக்கு உண்டானது. புகை பழக்கத்தால் ஈறுகள் இறுகி ஜடம் போல ஆகிவிடுமாம். புகையை கைவிட்டபின் ஈறுகள் இளகி கருப்பு- வெள்ளை மாதரசிகள் போல தொட்டதுக்கெல்லாம் கசியுமாம். பல் துலக்கும்போது ஈறுகளிலிருந்து ரத்தம் வரத்தொடங்கியதைப் பார்த்து அலறி அடித்துக்கொண்டு பல டெஸ்டுகளை எடுத்துக் கொண்டேன். பழக்கத்தை விட்டிருக்கக் கூடாதோ என எண்ணுமளவு உடல் உபாதைகள் தாங்க முடியவில்லை. புகையில்லாமல் உடம்பு பழகுகிறதாமாம். என்னத்த சொல்ல?

தெரிந்தவர் தெரியாதவர் என யார் பேசக் கிடைத்தாலும் ஏதாவது சாக்கு வைத்துக்கொண்டு புகைப் பழக்கத்தைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினேன். அவர்களது அனுபவங்களைத் தெரிந்துகொள்ள புதுப் புது வியூகம் வகுத்து கேள்விகளைக் கேட்பேன். பெரும்பான்மையானவர்கள், ஏதோ சரியில்லைன்னு தோணிச்சு சார் விட்டுட்டேன் என ஆபிஸ் போகும் வழியில் ஈபி பில் கட்டியது போல சர்வசாதாரணமாகச் சொன்னதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி சஞ்சலம் எனத் தோன்றும். ஒரு வேளை நாம் தான் அதிகமாகப் புகை பிடித்துத் தள்ளிவிட்டோமோ?

ஆனால், இரு விஷயங்களில் மட்டும் திடமாக இருந்தேன். ஒன்று, இந்தப் பழக்கத்தை விடுவதற்கு எதுவும் பேட்ச் அல்லது மருந்துகளை சாப்பிடக்கூடாது. தானாக அனுபவித்துச் சரியாக வேண்டும். ரெண்டு, இந்த விளைவுகள் நாளடைவில் சரியாகிவிடும் என்பதால், வீட்டில் யாரிடமும் சொல்லி பயமுறுத்தக் கூடாது.

இப்போது படிக்கும்போது இதெல்லாம் பெரிய பூ சுற்றல் போலத் தெரியலாம். அந்த சில மாதங்களை நினைத்துப் பார்க்கும் போது எனக்கே அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. சாதாரண சிகரெட் என்ன பெரிய போதைமருந்தா என்றெல்லாம் தோன்றியது. விளைவுகள் எல்லாம் ஓவராக இருக்கே என இப்போது தோன்றுகிறது. ஆனால், இவை அனைத்தும் உண்மை. எந்த கற்பனையும் இல்லாமல் எனக்கு நடந்தவை. எல்லாருக்கும் இவை நடக்கும் என நினைக்கவில்லை. இருபத்து ஐந்து வருடங்கள் நாளொன்றுக்கு ரெண்டு பாக்கெட் பிடித்த சிலர் சாப்பிட்டு கைகழுவி ஈரத்தை உதறுவது போல அனாவசியமாக இப்பழக்கத்தை உதறியிருக்கிரார்கள்.

உடலில் இருக்கும் கடைசி அவுன்ஸ் நிகோடின் வெளியேறியபின் சிக்கலில்லை என பலர் சொல்வதில் உண்மை இருந்தாலும், மூளையில் அவை நிகழ்த்தும் சாகசங்கள் பல மாதங்களுக்கு நீடிக்கின்றன. சிகரட்டில் எட்டாயிரம் ரசாயினத் துகள்கள் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அவற்றில் சில மில்லிகிராம்கள் தான் நம் உடம்பில் தங்குகின்றன. ஆனால், பாதிப்பு அளவிடமுடியாதது. உடல் உழைப்பின் சாத்தியங்களை, மனதின் விநோதங்களை பெரிதளவு பாதிக்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் நாம் புகைப் பழக்கத்திலிருந்து விலக முடியாமைக்கு இவை பெரிய காரணிகளாக இருக்கின்றன.

எது எப்படியோ இன்றோடு மூன்று ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இதுவரை ஒரு முறை கூட இப்பழக்கத்தை உதற மருந்து உட்கொள்ளவில்லை. பேட்ச் அணியவில்லை. எதுவும் இ-சிகெரெட் பிடிக்கவில்லை. சட்டென வந்ததுபோல, திடுப்பென விலகிவிட்டது எனச் சொல்லத்தான் ஆசை. ஆனால், பழக்கத்தை விட்டபின் ஒரு வருட அனுபவத்தினால் இப்படிச் சொல்ல மனமில்லை. இப்பழக்கத்தை விட்டவர்கள் சிகரெட் வாசனை ரசிப்பார்கள். யாராவது பிடித்தால் அந்தப் புகையை மட்டும் இழுத்து ஆஹா என்ன வாசனை என அனுபவிப்பார்கள். சிலர் அறுபது வயதுக்குப் மேல் மீண்டும் பிடிக்கத்தொடங்குவேன், அந்த அனுபவத்தை விடக்கூடாது எனச் சொல்வார்கள். நல்ல அனுபவம் தான், இல்லைஎன்று சொல்ல முடியாது. தனிமைக்குத் துணை.

பீட்டில்ஸ் குழுவினரின் ஒரு பிரபலமானப் பாடல் 'Hello,Goodbye'. அதில் வரும் வரிகள்,

 

You say "Goodbye" and I say "Hello, hello, hello".
I don't know why you say "Goodbye", I say "Hello, hello, hello"

 

சிகரெட்டைப் பொறுத்தைவரை, மனதுக்கும் உடலுக்குமான உரையாடலாக இவ்வரிகள் கச்சிதமாகப் பொருந்துகின்றன. போய்வா என நாம் கோபமாகச் சொன்னாலும் எப்போதாவது வேண்டும் எனும் நினைப்பு சிகரெட் பிடித்தவர்களுக்குப் புரியும்.ஒருவிதத்தில் சிகரெட் பிடிப்பது கூட பழைய நினைவுகளுடன் நாம் செய்யும் ஒரு நினைவுருட்டி எனத் தோன்றுகிறது. அதைப் பிடிக்கும்போது ஒவ்வொரு முறையும் நாம் இப்பழக்கத்தின் ஆரம்பகாலகட்ட சுகங்களை ஒருமுறை ஓட்டிப்பார்கிறோம். எனக்கு அப்படித்தான், நண்பர்கள், கல்லூரி சூழல் என ஒரு வட்டம் வரும். ஒவ்வொரு முறையும். ஆனால், மீண்டும் ஒரே ஒரு சிகரெட் பிடிக்க வேண்டும் எனும் எண்ணம் இதுவரை ஒரு முறை கூட எழவில்லை. பார்க்கலாம்.

செல்லமே செல்லம்.

என் மகள் ஆதிராவுக்கு இரண்டரை வயதாகிறது. அவள் பார்ப்பதற்காக சில குழந்தைத் தமிழ்ப் பாடல் குறுந்தகடுகளை கடந்த இரண்டு வருடங்களாக வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். பல வண்ணங்களில் விதவிதமான அனிமேஷன் யுத்திகளுடன் ஆங்கிலத்தில் பல காணொளிகள் இருக்கின்றன. ஆனால் எத்தனை காலத்துக்குத்தான் டிவிங்கிள் டிவிங்கிள், ஜாக் அண்ட் ஜில் பார்ப்பது? தமிழில் வரும் குழந்தைப் பாடல் தொகுப்புகளின் அனிமேஷன் நன்றாக இருக்காது, இருந்தாலும் தமிழ் பாடல்களை ஏன் கேட்க வேண்டும் என்பதே என் நண்பர்கள் பலரின் வாதமாக இருந்தது. மேற்படியாளர்களுக்கு பெரிய விளக்கங்கள் அளிக்காமல் தொடர்ந்து பல பாடல் தொகுப்புகளை வாங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.மிகத் தரமான பல குறுந்தகடுகள் அகப்பட்டன.

கடந்த வருடம் இந்தியா சென்றிருந்த  போது அபிராமி ரெகார்டிங் கம்பெனி தயாரித்துள்ள செல்லமே செல்லம் தொடர் பாடல்களையும், மேஜிக் பாக்ஸ் எனும் விற்பனையாளர் தயாரிக்கும் குறுந்தகடுகளையும் வாங்கினேன். இப்போதெல்லாம், ஆதிரா பார்க்காவிட்டாலும் நான் தினமும் ஒரு முறையாவது பார்த்துவிடுகிறேன். மிக அழகானப் பாடல் வரிகள், உறுத்தாத வண்ணங்கள், எளிமையான கிராபிக்ஸ் என ரசிக்கும்படி செய்திருக்கிறார்கள். குழந்தைகளின் நார்னியா உலகம் போல கனவுலகில் சஞ்சரிக்காமல் லோகாயாத நிகழ்வுகளையும் அன்றாடம் நாம் பார்க்கும் வாழ்வையும் தெளிவாக அனிமேஷனில் செய்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக, வீடுகளின் அமைப்பு, சராசரி குடும்பங்களில் இருக்கும் வீட்டுச் சாமான்கள், புழங்கும் அன்றாட பேச்சு மொழி என அசத்தியிருக்கிறார்கள்.

ஔவையின் ஆத்திச்சூடி, பஞ்சதந்திரக் கதைகள், தெனாலிராமன் கதைகள், கிருஷ்ண பலராமன் கதைகள் என நமக்குத் தெரிந்த கதைகளை ரசித்துப் பார்க்கும்படியாக உருவாக்கியுள்ளனர். கீழுள்ள 'எலியும் பூனையும்' என் விருப்பப் பாடலில் சேர்ந்துவிட்டது. பாடல் வரிகள் எத்தனை அழகாக உள்ளன! பூனையின் தந்திரக் கேள்விகள், எலியின் தற்காப்பு பதில்கள் அவைகளின் முக பாவனைகள் என ரசிக்கும்படியாக செய்திருக்கிறார்கள்.

 

ஒரு முறை கேட்டதும் குழந்தைகளை ஈர்க்கக் கூடிய வகையில் எளிமையான மெட்டுகள், அழகான பாடல் வரிகள், சிறு புன்னகையை வரவழைக்கும் மிருகங்களில் அங்க அசைவுகள், குறும்புத்தனங்கள் என பாடல்கள் கண்ணுக்கு, செவிக்கு செம கதம்பக் கூடை. சிறு குழந்தை உள்ளவர்களுக்கு கண்டிப்பாக பரிந்துரைக்கிறேன்.

ஆங்கிலத்தில் மட்டும் சில பாடல்களைப் பாடி வந்த ஆதிரா, இப்போதெல்லாம் பல தமிழ் குழந்தைகள் பாடல்களையும் ரசித்துப் பாடுகிறாள். வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் கேட்கிறாள். எலி பூனை போல மாறி மாறி வெவ்வேறு குரல்களில் பாடிக்காட்டுகிறாள். திரும்பப் பாட முடியும்படியான மெட்டுக்கள் இருப்பதால் தமிழ் சாவதும் சற்றே தள்ளிப்போகலாம்.

ஐந்தாம் நாள்: உருக்கமான தந்திகள் - நவீன டாங்கோ

ஐந்தாம் நாளான இன்று லண்டன் இசை நிகழ்ச்சிக்காக யூஸ்டன் எனும் பகுதியில் இருந்த புனித மேரி மேக்தலின் தேவாலயத்துக்குச் சென்றேன். அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பும்போதே நேரமாகிவிட்டது. வழியும் தெளிவாகத் தெரியாது என்றாலும் வாரன் வீதி தரையடி ரயில் நிலையத்திலிருந்து பக்கத்தில் தான் இருக்கிறது என மேப்பில் போட்டிருந்தார்கள். அதை நம்பி நடக்கத்தொடங்கியதில், சிறு சதுக்கத்தின் மூலையில் மறைந்திருந்த தேவாலய வாசலைத் தாண்டிச் சென்றுவிட்டேன். ஆங்காங்கே வழி கேட்டபின் தேவாலயத்துக்குள் செல்வதற்குள் நிகழ்ச்சி தொடங்கி பத்து நிமிடங்கள் ஆயிருந்தன.

இது மிகவும் பழைய பரோக் பாணி தேவாலயம். மர வேலைப்பாடுகள் மிகுந்த உயரமான வளைவுகள் ஆலயத்தின் உயரத்தை அதிகமாகக் காட்டியது. இன்றைய நிகழ்ச்சியில் பீத்தாவனின் பியானோ ட்ரியோவும், ஷுபர்டின் பியானோ ட்ரியோவும் இசைப்பார்கள் எனப் போட்டிருந்தது. தேவாலயத்தின் மூலையில் இருந்த சிறு மேடையில் பியானோ, வயலின் மற்றும் செல்லோ கலைஞர்கள் இசைத்துக்கொண்டிருந்தனர். கூட்டம் கம்மிதான். இருபது நபர்களுக்கும் குறைவாகவே இருந்தனர். சத்தம் போடாமல் கடைசி பெஞ்சில் உட்கார்ந்துகொண்டேன். ஆச்சர்யமாக படம் எடுக்கவும் தடை அறிவுப்புகள் எதுவும் இல்லை.

ஸ்டாட்லர் ட்ரியோ எனும் குழுவினரது இசை நிகழ்ச்சி. பியானோ, செல்லோ மற்றும் வயலின் கலைஞர்களான மூவர் குழு, பீத்தாவன் பியானோ ட்ரியோவின் (Op 70, D Major) இரண்டாவது பகுதியை இசைத்துக்கொண்டிருந்தனர். அதற்குள் செல்வதற்கு முன் இன்றைய முக்கிய இசையாக அமைந்த ஒப்லிவியன் எனும் இரண்டாவது ட்ரியோ பற்றிச் சொல்லிவிடுகிறேன்.

இரண்டாவது இசையாக வரவேண்டிய ஷுபர்ட் பியானோ ட்ரியோ என்ன காரணத்தினாலோ இன்று நடைபெறாது என அறிவித்தார்கள். அதற்கு பதிலாக அவர்கள் இசைத்த அஸ்டர் பியாசொலா எனும் டாங்கோ கலைஞரின் சாஸ்திரிய இசை தான் இன்றைய ஆச்சர்யம். முதல் முறையாக அவரது பெயரைக் கேள்விப்படுகிறேன். பீத்தாவன் தான் கேட்க தாமதமாகிவிட்டது, ஷுபர்டாவது முதலிலிருந்து கேட்கலாம் என ஆசையாக காத்திருந்ததால் டாங்கோ இசை என்றவுடன் கொஞ்சம் எரிச்சல் வந்தது. ஆனால், அவர்கள் வாசித்த நான்கு நிமிடங்களும் அந்த இசையோடு ஒன்றிவிட்டேன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். வயலின் செல்லோ குழைந்து குழைந்து விளையாடின. மிகவும் சோகமான இசை, ஆனால் கேட்க அழகாக இருந்தது. நான்கே நிமிடங்கள் மட்டும் இருந்த இந்த இசை 1982 ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்டதாம். மிகவும் உருக்கமான இசை.இரவு நேரத்துக்கு உகந்த இசை. தந்திக் கருவிகள் நம்மை உருக வைக்கவே பிறந்தவை எந்த் தோன்றியது. எத்தனை நுண்ணிய உணர்வுகளை தங்கள் கம்பிகளில் தேக்கி வைத்துள்ளன!

 

மிகக் குறைவான கூட்டம் இருந்ததால் இன்று நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் இசைக்கலைஞர்களுடன் பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. குறிப்பாக செல்லோ கலைஞர் நிறைய பேசினார். அவரிடம் கேட்க வேண்டும் என சில கேள்விகள் வைத்திருந்தேன். ஆனால், ஒன்றிரண்டு தவிர மீதத்தைக் கேட்க சந்தர்ப்பம் அமையவில்லை - அவரே நிறைய பேசினார்.

'நிகழ்ச்சி ரொம்ப நன்றாக இருந்தது. வாழ்த்துகள். ஏன் பீத்தாவனின் இந்த குறிப்பிட்ட ட்ரியோவை ஒப்லிவியானுடன் சேர்த்து வைத்தீர்கள்? இவ்விரண்டு இசைகளின் கரு முற்றிலும் மாறுபட்டவையாகத் தோன்றியதே?' எனக் கேட்டேன்.

'பீத்தாவைன் ட்ரியோ மிகவும் குதூகலமானது. ஒப்லிவியான் மிகவும் சோகமான இசை. பொதுவாக பல பாடல்கள் இருந்தாலும் ஒரே போன்ற கருவைத் தான் நிகழ்ச்சிகளில் வைப்பார்கள். ஆனால், வெரைட்டிக்காக இன்று இப்படி வைத்தோம். அதுவும் தவிர ஒபிலிவியன் போன்ற இசையை பெரும் அரங்கங்களில் வாசிக்கக் கூடாது. மிகவும் ரசித்து இழைக்கப்படும் சிற்பம் போல, சிறு அரங்கங்களில் குளிருக்கு அடைக்களமடையும் பறவைகள் போல, ஒன்றினால் தான் அந்த உருக்கத்தில் கறைய முடியும்'  என்றார்.

'ஒப்லிவியான் எழுதியவர் யார்? கேட்க மிகவும் இனிமையாக இருந்ததே?' என நான் கேட்டதும் மிகவும் உற்சாகம் அடைந்தார் 'பியாசொல்லா எனும் தென் அமெரிக்க டாங்கோ கலைஞர். பத்து வருடங்களாக சாஸ்திரிய சங்கீத இசைப் படைப்புகளை உருவாக்கி பாரீசின் ஆசிரியர் நாடியா புலான்ஞேரிடம் எடுத்து சென்றார். அதையெல்லாம் பார்த்த அவரோ, டாங்கோ தான் உன் விரல்களில் இருக்கு. அதிலிருக்கும் அம்சங்களை சாஸ்திரிய சங்கீதத்தில் இணைத்துப் பார். நவீன ஜாஸ் எல்லாம் முயற்சி செய்யாதே, விட்டுவிடு, டாங்கோவின் வேரை சென்றடைந்து அதிலிருந்து உன் ஆதார கருக்களைப் பெற்றுக்கொள் எனச் சொன்னதும் பிறந்ததுதான் நவயுக டாங்கோ. ஆனால் டாங்கோ புனிதமான இசை, அதை கெடுக்கக் கூடாது என அவருக்கு கொலை மிரட்டல் வந்ததாம்' என உற்சாகத்தோடு விளக்கினார். தான் அவருடைய மிகப் பெரிய ரசிகன் என்று அவர் சொல்லும்போது அவரது குரலில் பெருமிதம் தெரிந்தது.

'நீங்கள் வாசித்தது ரொம்ப அழகாக இருந்தது. ஒவ்வொரு குழுவுக்கும் பிரத்யேக வாசிப்பு அடையாளம் இருக்கும் இல்லையா? அப்படி உங்கள் சேம்பர் குழுவுக்கு எது அடையாளம்?' எனக் கேட்டேன்.

வயலின் கலைஞரைப் பார்த்து சிரித்துவிட்டு, 'மெலடி தான் எங்கள் பலம். குறிப்பாக வாசிக்கும்போது மற்றவருக்கு பெரிய இடைவெளியை திட்டமிட்டு விடுவோம். அது சில நொடிகள் இருக்கலாம். அதற்குள் அவரால் சில துணுக்குகளை மேம்படுத்த முடிந்தால், அதையும் எங்கள் இசையில் சேர்த்துக் கொள்வோம்..நாங்கள் டுயட் இசைக்கும் மூவர்' எனச் சத்தமாகச் சிரித்தார்.

'அப்படி மெருகேற்றும்போது  மூல இசையுடன் ஒத்துப்போகும்படி எப்படி அமைப்பீர்கள்?' எனக் கேட்க நினைத்த கேள்விக்கு முன் வேறொருவர் அவரது கேள்வியைக் கேட்கத் தொடங்க, எனக்கு வாய்ப்பு பறிபோனது. கூட்டம் கலைந்ததால் இக்கேள்வியைக் கேட்க சந்தர்ப்பம்  அமையவில்லை.

இப்போது முதல் நிகழ்வான பீத்தாவனின் பியானோ ட்ரியோ (Op 70, D Major) பற்றிப் பார்ப்போம். தாமதமாகச் சென்றதால், நான் கேட்கத் தொடங்கும்போது செல்லோ இசை மிக ஆழத்தில் கேட்பது போல அதிர்வுகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. பொதுவாக இரண்டாம் பகுதிகள் மெதுவாக அமைந்திருக்கும். முதல் பகுதியில் இசைத்த கருவிலிருந்து ஏதேனும் குறிப்பிட்ட இசைத் துணுக்கை மட்டும் மேலும் விரிவாக இரண்டாம் பகுதியில் இசைப்பார்கள். இப்பகுதி முழுவதும் பியானோவும், வயலின் மட்டுமே பிரதானமாக இசைத்தது போலிருந்தது. நிகழ்ச்சி நிரலில் இந்த இசையை 'Ghost' என வகைப்படுத்தியிருந்தனர். செல்லாவின் ஆழமான அதிர்வலைகளால் இருக்கலாம்.

மூன்றாம் பகுதி மிகவும் ரசிக்கும்படியாக வேகமாக அமைந்திருந்தது. வயலினும் செல்லாவும் டூயட் போல கைகோர்த்தபடி சில இசைத் துணுக்குகளை வாசிக்க பியானோ அவற்றுக்கு பக்கவாத்தியமானது. பின்னர் பியானோ பிரதானமாக ஒலிக்கத் தொடங்க, வயலினும் செல்லோவும் மாறி மாறி அதற்கு பக்கவாத்தியமானது. மொத்தத்தில் ஒரே மாதிரி ஸ்வர வரிசையைத் தான் மூன்று கருவிகளும் இசைத்தன, கால தாமதத்துடன். ஷுமன் பியானோ ட்ரியோவில் ஒவ்வொரு வாத்தியமும் வெவ்வேறு ஸ்வரங்களை இசைத்தன. அவை ஒன்றாகச் சேருமிடத்திலிருந்து ஒட்டியோ விலகியோ இசை தொடரும். பீதாவனின் இந்த ட்ரியோ மிக எளிமையாக இருந்ததோடு மட்டுமல்லாது, அழகான ஒத்திசைவையும் கொடுத்தது.

நான்காம் நாள் நிகழ்ச்சி: இசை இசைக்காக - பிரான்ஸிஸ் புலென்க்

நான்காம் நாளான இன்று நவீன பிரெஞ்சு இசையமைப்பாளரான பிரான்ஸிஸ் புலென்க் (1899-1963)அமைத்த இரு இசைப்பாடல்கள் நிகழ்த்தப்பட்டன. இது ஹால்பர்ன் பகுதியில் இருந்த புனித ஆண்ட்ரூ தேவாலயத்தில் நடைபெற்றது.

டடாயிஸத்தின் கொள்கை பரப்புத் தலைவராக இருந்த புலென்க் மிக வித்தியாசமான சாஸ்திரிய சங்கீதப் படைப்புகளை வழங்கியுள்ளார். இருபதாம் நூற்றாண்டின் முதல் பகுதியில் வாழ்ந்த இவரது வாழ்க்கை அக்காலகட்டத்து ஐரோப்பா போலக் குழப்பம் நிறைந்தது. பல வகை இசங்களும் புது பாணி முயற்சிகளும் மட்டுமே கலை என நம்பிய பல எண்ணிலடங்கா மேதைகள் வாழ்ந்த காலகட்டம். அந்த அலையில் மிக முக்கியமானவர் எனக் கருதப்படுபவர் புலென்க். நான் அவரது படைப்புகளைக் கேட்டதில்லை என்பதால் இந்த நிகழ்ச்சிக்குச் செல்ல தீர்மானித்தேன். நேற்று போல மனக்கணக்கு தப்பவில்லை. எப்படிப்பட்ட இசையாக இது இருக்கும் என நினைத்திருந்தேனோ அப்படியே இருந்ததில் உள்ளூர கொஞ்சம் மகிழ்ச்சி.

அடோனல் எனும் இசை வகையை அறிமுகப்படுத்திய ஸ்ட்ராவின்ஸ்கி, ஷோன்பெர்க் வாரிசாக புலென்க் போற்றப்படுகிறார். அதுவரை மேற்கத்திய சாஸ்திரிய சங்கீதம் டோனல் வகை இசையை மட்டுமே வழங்கி வந்தது. அதாவது, நேற்றைய நிகழ்ச்சியில் அமைந்த சோபினின் A Major, செயிண்ட் சான்ஸின் G Minor போன்றவை ஒரு குறிப்பிட்ட கார்டை ஆதார ஸ்ருதி என வகைப்படுத்தி வைத்திருக்கும் இசை வடிவமாகும். அதாவது சோபினின் ட்ரியோ A Major கார்டை மையமாக வைத்திருக்கும். அதைச் சுற்றியே ஸ்வர அலங்காரங்களும், ஹார்மொனி துணுக்குகளும் அமைந்திருக்கும்.

 

அடோனல் எனும் இசை வகையில் ஆதார ஸ்ருதி என எதுவும் முக்கியத்துவம் பெறாது. எல்லா ஸ்வரங்களும் முக்கியமானவையே. மையம் என ஒன்றும் இல்லாமல் விளிம்பும் மையமும் மாறி மாறி அமைந்து ஒற்றை கருத்தைத் தகர்ப்பது பின்நவீனத்துவம் என்பது போல் இசையில் அடோனல் தான் பின்நவீனத்துவ பாணி. இதனால் எளிமையான வாசிப்பு உடைக்கப்பட்டது. அதுகாறும் வந்த மையம் முதல் வாத இசையை அடோனல் நிராகரித்தது. பொதுமக்களிடையே மேற்கத்திய சாஸ்திரிய சங்கீதத்தைக் கொண்டு சேர்க்க முடியவில்லை என்ப்தால் டோனல் வகை இசையை ஆதரிக்கக் கூடாது எனப் பிரகடனப்படுத்தியது. அதற்கு மாற்றாக அடோனல் உருவானது. அதாவது மையக் கருத்தாக பெளராணிய கருத்துகளை கலை முன்வைக்கக்கூடாது, கலையின் தரிசனத்தை அவரவர்க்கு புரிந்தமாதிரி அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே அவர்களது வாதம். கலை கலைக்காக - இறையாண்மை, அதிகாரம், அழகியல்  என எதுவும் கலையின் அடிநாதமாக இருக்கக்கூடாது.

ஆனால், மக்கள் ரசனைக்கும் இசைக்கும் இருந்த இடைவெளியைக் குறைக்கப் போகிறோம் என உருவாக்கிய இசையே மக்களை மேலும் அதிக தூரம் விலக்கியது தான் வரலாற்றின் முரண். கலை, இலக்கியம், விமர்சனம், தத்துவம் என இன்றுவரை இது தொடர்ந்து நிரூபணமாகிறது. நவீனத்துக்கு எதிர்ப்பாக உருவான பின்நவீனத்துவம் மக்கள் கலையிலிருந்து மிகவும் விலகிப் போய்விட்டது.

அக்காலகட்டத்தில் பல முக்கிய இசை நிகழ்வுகளிலெல்லாம் இக்கூட்டம் நுழைந்து கலாட்டா செய்யும். ஸ்ட்ராவின்ஸ்கியின் The Rite of Spring, Parade எனும் இசை நாடகம் போன்றவை இப்படிப்பட்ட கலாட்டக்களையும் கூச்சல்களையும் கண்டன. The Rite of Spring முதல் நிகழ்ச்சியின் ஆரம்பத்திலேயே செயிண்ட் சான்ஸ் வெளியேறினாராம். சின்ன சத்தம் கூடப் போடாமல், தும்மல் வந்தாலும் அடக்கிவைத்திருந்த கும்பலுக்கு திடீரென என்ன ஆனது? அதற்கானக் காரணங்களை இன்றும் ஆராய்ந்து வருகின்றனர் - பொதுவாக மக்கள் ரசனையில் மாற்றம் வரத்தொடங்கியது ஒரு முக்கியமானக் காரணம். அதற்குப் பிரெஞ்சு புரட்சி முதல், ரஷ்யப் புரட்சி வரை பல சமூக தளங்களில் வரலாற்றாசிரியர்கள் காரணம் தேடுவார்கள்.

இசை விமர்சகர்கள் சொல்லும் ஒரே காரணம் ‘Music for every day use'. அதாவது அன்றாட நிகழ்வுகளையும், அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வையும் பிரதிபலிக்கும் கலை மட்டுமே எங்களுக்குத் தேவை எனும் கூக்குரல். வாக்னர், மாஹ்லர் போன்ற இசை மேதைகள் நாட்டின் தொன்மக் கதைகளையும், பழம் புராணங்களையும், நார்னியா போன்ற மிகுகற்பனை உலகங்களையும் இசைக்குள் கொண்டுவந்ததை இவர்கள் எதிர்த்தனர். பிரான்ஸிஸ் புலென்கைப் பொருத்தவரை இப்படிப்பட்ட மிகுகற்பனை உலகங்களை சிருஷ்டிக்கும் இவர்கள் அனைவரும் போலிகள். கலையின் அடிப்படையையே வாக்னர் போன்றவர்கள் குலைத்துவிட்டார்கள் என புலென்க் வாதிட்டார்.

இங்கிருந்துதான் நாம் புலென்கின் இசையை புரிந்துகொள்ள முடியும்.

முகமூடி அணிந்தவர்களது நிகழ்ச்சி (Le Bal Masque)

பாரிஸின் ஆன்மா உறங்கிவிட்டது. அரக்கன் சோம்பல் முறித்து எழுந்திருக்கும் நள்ளிரவு. மதுவிடுதிகளும், சுகப் பெட்டகப் பெண்களும், அவர்களை தேடும் தங்களைத் தொலைத்த ஆண்களும், சுயத்தைத் தேடும் தத்துவ மேதைகளும் மட்டுமே முழித்திருக்கும் இரவு. இரவு வாழ்க்கைக்குப் பெயர் போன பிகால் பகுதி.

ஒரு கபே சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இடமில்லாமல் ஆட்கள் பிதுங்கியபடி உள்ளும் புறமும் அலைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள், காலி மதுக்கிண்ணங்களும், உரத்த குரல் வாக்குவாதங்களும் உச்ச ஸ்தாயியில் நடக்கின்றன.

வழியும் எச்சிலுடன், வாயில் குழறலும், வயிற்றில் பல நாட்கள் பசியும், நெஞ்சில் புறக்கணிப்பின் வேதனையும் சுமந்தபடி மனம் நிறைய கவித்துவ புத்துயிர்ப்போடு ஒரு கவிஞன் உள் நுழைகிறான்.

சமூகத்தின் முகத்திரையை கிழிக்கும் கவிதைகளை அங்கதத்துடன் பாடத் துவங்குகிறான். மெல்ல அவனைச் சுற்றி இசைக்கலைஞர்கள் கூடுகிறார்கள். அவனை ஊக்குவிக்கிறார்கள். இலவசமாக இரண்டு கோப்பை மது கூட அவனுக்குக் கிடைக்கிறது.

அவனது மனதில் இருக்கும் சுயபச்சாதாப விரக்தியை, தன் சமூகத்தின் போலி முகத்தினை கிண்டல் செய்வதன் மூலம் தீவிரமான விஷயத்தை விளையாட்டாக சொல்லத் தொடங்குகிறான். கிட்டத்தட்ட கிங் லியரின் கோமாளி போல, சார்லி சாப்ளின் போல, அவனது சேஷ்டைகளும் குரலின் ஏற்ற இறக்கங்களும் அங்குள்ளவர்களைச் சிரிக்க வைக்கிறது.

கண் தெரியாத கிழவி வரையும் சித்திரம், ஒழுகும் வீட்டை அடைக்கும் முடவன் என அவனது கவிதைகள் அவலங்களைக் கூடத் தத்துவச் சிரிப்போடு சொல்லிச் செல்கிறது. அவனது வார்த்தைகளைத் தொடரும் இசையும் சிரிப்பும், கேலியுமாக சம்பந்தமிலாத அபத்த இசைத் துணுக்காக உருவாகிறது. எதிலும் ஒரு கோர்வை இல்லை. வேகமான தாளத்துடன் ஆக்ரோஷமான உணர்வு வெளிப்படும்போது வாழைப்பழத்தில் வழுக்கி விழும் முதிரா சிரிப்பொலிகள் கேட்கின்றன. திடீர் திடீரென மிலிட்டரி தாள இசை கேட்கிறது, மெல்ல கிண்டல் ஒலிகளாக அவை மாறுகின்றன. ஒழுங்கிலாத இசை வெள்ளம். இதையெல்லாம் தாண்டி, அந்த நள்ளிரவின் கூத்தை மேலிருந்து பார்க்கும் ஒருவன் ஒரு ஒழுங்கைக் கண்டடைவான். இவ்வளவு பல்கூசும் சத்தங்களிலும் ஒரு ஒழுங்கு குடிகொண்டுள்ளது. கலையின் அபத்தத்தையும் மேன்மையாக்கி அதையும் அபத்த தத்துவமாகப் பார்க்கும் ஒரு நோக்கு கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் நமக்கும் அமைந்துவிடுகிறது.

அந்த கவிஞரின் பெயர் மாக்ஸ் ஜேகப்.

கீழுள்ள இசையைக் கேட்டுப் பாருங்கள். எத்தனைவிதமான இசை அலங்காரங்களும், குரல்களும் இணைகின்றன என்பதைக் கொண்டு கபேயின் நாடித்துடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இது பாரிஸில் இருக்கும் ஒரு கபேயின் நிலைமை அல்ல. இது போலி உணர்வுகளை எழுப்பும் ஆடம்பர கற்பனை இசையின் முகத்திரையை கிழிக்க வந்திருக்கும் முகமூடி நாடகம்.

இதைக் கண்டு ரசித்துவிட்டு மீண்டும் அதே குட்டையில் விழுபவர்கள் தான் முகத்திரை அணிந்துள்ளார்கள். உண்மையைக் காணாமல் இருக்க முகத்திரை. the joke is on us.

 

புலென்குக்கு மற்றொரு முகமும் உள்ளது. பிகாலைப் போல பாரீஸின் Notre-Dame தேவாலயம் அவரது பிற்காலத்திய இறை நம்பிக்கைக்குப் புகலிடமாக அமைந்தது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஐம்பதுகளில் பழைய பாணி தேவாலய இசைக்கு புது வடிவங்களும் கொடுத்தார். அடோனல் ஸ்வரங்களை அப்போதும் கைவிடவில்லை. சில சமயம் கேட்க கிறீச்சென இருந்தாலும், தேவாலய் இசையில் புது பாணியைப் புகுத்தியதில் இவருக்குப் பெரும் பங்கு உள்ளதென இசை விமர்சகர்கள் கருதுகிறார்கள். ஐரோப்பிய இசையில் இருபதாம் நூற்றாண்டு நுழைந்த ஜாஸ் வகையின் அம்சங்களும் நவீன மேற்கத்திய இசையில் இணைந்துகொண்டு சாத்தியங்களை விரிவுபடுத்தியது.

இன்று அவரது Suite Francais எனும் இசையும் நிகழ்த்திக்காட்டப்பட்டது. சிட்டி ஆப் லண்டன் சிம்போனியா எனும் குழு இதை இசைத்துக்காட்டியது. ஹார்ப்ஸிகார்ட் எனும் தந்திப்பியானோ வகை வாத்தியக்கருவியைக் கொண்டு தேவாலய இசையில் பிரதானமாக இருக்கும் ஆர்கன் சத்தங்களைக் கொண்டுவந்தனர். இசை மிக எளிமையாகத் தெளிவாக இருப்பதை உணர முடியும். ஏனென்றால் டோனல் வகை இசையாதலால் அடிப்படை ஸ்ருதிக்கு இசை திரும்பிவும். மேலும் ஒத்துவராத கார்டுகளை இணைத்து வரிசை குலைந்த ஸ்வரஸ்தானங்களைப் பிரயோகப்படுத்தவில்லை. அதனால், பதினேழாம் நூற்றாண்டு பாக்கின் இசை போலத் தோன்றும். அதற்காகவே இன்றைய நிகழ்ச்சியில் பாக்கின் French Suite 5 in G Major துணுக்கையும் இசைத்துக் காட்டினர். இதன் மூலம் முன்னூறு ஆண்டுகள் இடைவெளியில் டோனல் இசை எவ்வகை புதுமைகளைச் சந்தித்துள்ளது என நிகழ்த்தினர்.

கீழுள்ள காணோளியில் இதைப் பார்க்கலாம்.

 

எனது அபிமான பியானோ கலைஞர் க்ளென் கோல்ட் இசைக்கும் பாக்கின் பிரெஞ்சு இசைக்கதம்பம் ஐந்து.

 

பாக்கின் பிரெஞ்சு நடன இசையைக் கேட்கும்போது, குறிப்பாக கீழுள்ள இந்த இடம் இளையராஜா அமைத்த புன்னகை மன்னன் தீமின் பியானோ போலத் தோன்றியது.பியானோ விரிவாக்கமும் கார்ட்ஸும் கிட்டத்தட்ட அதே சாயலில் இருந்தன. G Major ஸ்வரக்கூட்டணியின் லீலையாக இருக்கலாம். பாக்கின் தீவிர ரசிகரான ராஜா அவரது பாணி இசையை இது போல பல இடங்களிலும் பிரயோகப்படுத்தியுள்ளார். பாக்கின் தாக்க்கத்தை How to Name it ஆல்பத்தில் கூட வெளிப்படுத்தியுள்ளார். பல நூற்றாண்டுகள் இடைவெளி இருந்தாலும் இரண்டு மாஸ்டர்கள் இப்படி பேசிக்கொள்வது ரசிகர்களான நமக்குத் தானே கொண்டாட்டம்.

 

இன்றைய நிகழ்ச்சியை நான் மிகவும் ரசித்தேன். முக்கியமானக் காரணம் புலென்க்கின் இசை. அவரது இசையையும் பதினேழாம் நூற்றாண்டு இசையையும் அருகருகே வைத்துக் கேட்க முடிந்தது மிக இனிமையான அனுபவம். நவீன இசையைத் தொடர்ந்து கேட்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இருப்பதால் இப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகள் மூலம் காணக்கிடைக்காத பலதரப்பட்ட இசை வடிங்களைக் கேட்க முடிகிறது. கேட்கக் கேட்க இசை எனும் கடலின் ஆழமும் அகலமும் ஆச்சர்யப்படுத்துகிறது. இத்தனை குறைவான ஸவரங்களைக் கொண்டு எத்தனை நுண்ணிய உணர்வு அலைகளை உருவாக்க முடிகிறது! ஒவ்வொரு நூற்றாண்டிலும் எத்தனை வகையான இசை வடிவங்களும், நுணுக்கங்களும் உருவாகின்றன என நினைக்க நினைக்க அளவிடமுடியாத வைரச் சுரங்கமே நம்முன் குவிந்து கிடப்பது போலத் தோன்றுகிறது.

லட்சிய இசை - டெபுஸி, சோபின், ஷுபர்ட் பின்னே இளையராஜா!

லண்டன் இசை நிகழ்ச்சியில் மூன்றாம் நாளான இன்று மதியம் மூவர் இசை. பீத்தாவன், டெபுஸி, சோபின் - மூவரும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு இசையமைப்பாளர்கள்.

ஒரே நாளில் பல அரங்கங்களில் மதிய நேர இசை நிகழ்ச்சிகள் நடக்கின்றன. பொதுவாக, என் அலுவலகத்துக்கு அருகே இருக்கும் அரங்கத்தை மட்டுமே இதுவரை தேர்ந்தெடுத்து வந்தேன். ஆனால், பல இடங்களிலும் நிகழ்ச்சி நடப்பதால் இசை நிரலை ஒரு முறை நோட்டம் விட்டபின் செல்லும் வழக்கத்தைத் தொடங்கலாம் என்றிருக்கிறேன். பிரத்யேகமான காரணம் என எதுவுமில்லை என்றாலும், பல தேவாலையங்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை இசையை மட்டுமே வாசிக்கின்றனர். இருபதாம் நூற்றாண்டு இசை எனும் நவீன வகைகளின் ஆத்திகவாதம் ஒவ்வாதது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

கடந்த ஐந்து நூற்றாண்டுகளாக வளம் பெற்று வரும் மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய சங்கீதத்தை இசை விமர்சகர்கள் பலவிதங்களில் வகைப்படுத்தியுள்ளனர். பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் தூய சாஸ்த்ரிய சங்கீதம், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு கற்பனாவாதம், இருபதாம் நூற்றாண்டு பின்நவீனத்துவ இசை என மேலோட்டமாக இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். கலை, நாடகம், இலக்கியம், தத்துவ தளங்களிலும் இதே பிரிவினை உண்டு.

கால தேச வர்த்தமானங்களைத் தாண்டி இன்னொரு வகையான பிரிவினை கொண்டு மேலும் நெருக்கமாக இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

கர்நாடக சங்கீத பாணியில் இப்பிரிவினையை லட்சண இசை, லட்சிய இசை எனக் குறிப்பிடலாம். இசை இலக்கணத்துக்கு உட்பட்டு எவ்விதமான லய ஸ்ருதி இலக்கண விழைவும் அல்லாது திட்டமிட்ட வடிவில் அமைவது லட்சண இசை. மிகவும் கட்டுக்கோப்போடு எல்லை தாண்டிவிடாமல் கவனத்தோடு அமையும் இசை இது. இசைக் கலைஞரின் கற்பனை, படைப்பாற்றல் திறமைக்கு உட்பட்டு இசை இலக்கணத்தை மீறி அழகியலின் உச்சகட்ட சாதனையாகப் படைப்பது லட்சிய இசை. லட்சிய இசை தடைகளே இல்லாதது. கலைஞருக்கே தெரியாமல் லட்சண பாவங்கள் அதில் தென்படலாம், ஆனால் திட்டமிட்டு அவை உருவாக்கப்ப்டுவதில்லை. கர்னாடக சங்கீதம், ஜாஸ் போன்றவற்றில் இருக்கும் இயல்பான மெருகேற்றம் கலைஞரின் திறமையை வெளிக்காட்டவதினால் லட்சிய இசைக்கு உருவாகிறது.

லட்சிய இசைக்கு அசாத்திய கற்பனை அவசியம். அதைத் தவிர அளவிலாத துணிவும் மிக அவசியம். குறிப்பாக, இசை போன்ற மென் உணர்வுகளைத் தூண்டக்கூடியத் துறையில் லட்சிய இசையின் செல்வாக்கு எல்லா இடத்திலும் பொருந்தாது என்பது என் எண்ணம். கூட்டத்துக்குத் தகுந்தாற்போல லட்சண அல்லது லட்சிய இசையை உருவாக்கும் இசைக்கலைஞர்களும் உண்டு. லட்சிய இசையை இசைக்கும் திறமைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கும் வண்ணம் கேட்பவர்களின் மனோபாவமும் இருக்க வேண்டும்.ஜனரஞ்சகமானக் கலவைக் குழுவில் லட்சிய இசைக்கான செவிகள் குறைவாகவே அமையும்.

என் அலுவலகத்தருகே இருந்த இரு தேவாலயங்களிலும் மதிய நேர இசை நிகழ்ச்சிகள் இருந்தன. ஒன்றில் பீத்தாவனின் இசைத் துணுக்குகள். மற்றொன்றில் சில குரலிசைப் பாடல்கள் - தேவாலய சான்ட்ஸ் வகையறா. இரண்டையும் கேட்க மனமில்லாமல், சற்று தூரத்தில் இருந்த பிஷப்கேட் கல்லூரி அரங்கில், டெபுஸி, சோபின், பீத்தாவன் இசையைக் கேட்கச் சென்றேன்.

இதில், சோபினின் இசையை சில இடங்களில் கேட்டிருந்தாலும், டெபுஸி முற்றிலும் புதுசு. அதற்காகவே இந்த நிகழ்வைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். முழு திருப்தி எனச் சொல்லமுடியாது. சாஸ்த்ரிய சங்கீதத்தில் புதுவகை முயற்சிகளையும், பின்நவீனத்துவ இசைத் துணுக்குகளையும் ரசிக்க ஒரு மனக்குவிப்பு அவசியம். அதுவும் தொடர்ச்சியாக கேட்டால் மட்டுமே அவற்றின் பிரயோகங்களும் நளினமும் புரியும். இசையை இசைக்காக மட்டும் ரசிக்க ஒருவித கனிவான மனநிலை தேவைப்படுகிறது. தத்துவப் பாடல்களைக் உணர்ந்து ரசிக்கத் தேவைப்படும் மனச் சஞ்சலம் போல. குறிப்பாக, டெபுஸி போன்ற நவீன பாணி இசைத் துணுக்குகளை பயன்படுத்தியவர்களது இசையை சாப்பாடு முடித்தபின் வெத்தலை மடித்தபடி ‘ஆமாம், ஒரு பாட்டு படி’ என ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு கேட்க முடியாது.

ஏன் அப்படி ஒரு மனநிலை தேவைப்படுகிறது?

பொதுவாக இசையை ரசிக்கத் தேவைப்படும் மனநிலைக்கும் இதற்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை. சில வகை இசை தன்னியல்பாகவே நம் உணர்வுகளைத் தூண்டிவிடும். பழைய ஞாபகங்கள் வழியாக. ஏற்கனவே கேட்ட பாடலென்றால் அப்போது நடந்து சம்பவத்தை நினைவுக்குக் கொண்டுவந்து நம்மிடையே உறவாடத் தொடங்கிவிடும். நண்பனைப் போல, நம் தோளில் உட்காரக்கூடிய அவற்றுக்கு ஏற்ப நம் மனநிலையும் மாறிவிடும். ஊரடிங்கிய நள்ளிரவில் ரசிக்கும் பழைய சினிமா பாடல்கள் போல.

ஆனால், சில நுணுக்கமான வாசல்கள் வழி மேற்கத்திய இசை நம்மை அடைகிறது. கான்சர்ட்டோ, சிம்பொனி எனச் சொல்லும்போது கூடவே வரும் E Major, G Minor எனும் கார்ட்ஸ் வகைகள் இதற்கு பெரிதும் உதவுகின்றன. ராகங்களில் சில குறிப்பிட்ட ஸ்வர சஞ்சாரங்கள் முக்கிய்மானவை, தனித்துவமானவை என்பதுபோல இந்த இசைக்கு  கார்ட்ஸ்கள் தான் ஆதார ஸ்ருதி. நன்றாக கவனிக்கும்போது, இந்த கார்ட் தான் மீண்டும் மீண்டும் பல திசைகளிலிருந்து வந்தடையும் இடமாக இருக்கும். அதாவது E Major எனும் இசை கோர்வை, E Major கார்டில் தொடங்கும், பின்னர் பல ஸ்வர கூட்டணிகள் இசையின் கருவை வளர்த்தெடுக்கும். ஆனாலும், அப்படி திசையறியாமல் செல்லும்போதெல்லாம் நம்முடைய நினைப்பு முழுவதும் தொடங்கிய E Major ஸ்வரக் கூட்டிலேயே இருக்கும். எப்போது திரும்ப அங்கேயே வருமோம் என இருக்கும் - இந்த தவிப்பு தான் இசையின் ஆதாரம்.

பீத்தாவனுக்கு முன்பிருந்த இசையமைப்பாளர்கள் ரசிகர்களை மகிழ்விக்க பல முறை ஆதார ஸ்ருதியை நோக்கி தங்கள் ஸ்ருதிகளை ஒன்றிணைப்பார்கள். ஆதார ஸ்ருதியைப் பல முறை வலம் வருவார்கள். நம் வீட்டுக்குள் பாதுகாப்பாக இருக்கும் உணர்வை இது உண்டாகும். ஆனால், இதையே செய்துகொண்டிருந்தால் அலுப்பாகிவிடும் என்பதால் ஸ்வர சஞ்சாரத்தில் ஈடுபட்டு பல ஸ்வரங்களில் வலம் வருவார்கள்.

பீத்தாவனுக்குப் பின்னர் வந்தவர்களில் பலர் நாடகத்துக்குத் தேவையான தவிப்பு, இழப்பு, தாபம் போன்ற உணர்வுகளை இசையில் உருவாக்கத் தொடங்கினர். அந்த டென்ஷனை கடைசி வரை தக்கவைக்கவோ, ரசிகர்களை அளவுக்கதிமான தவிப்பில் தத்தளிக்கவைக்கவோ இது மிகவும் உபயோகமாக இருந்தது. இதை chromatic harmony என வகைப்படுத்துவர். அதாவது ஆதார கார்டின் ஸ்வரங்களை தொடாமல் மற்ற ஸ்வரங்களை மட்டும் உபயோகப்படுத்தும் பாணி. கீழுள்ள காணொளியில் இது மிகத் தெளிவாக உணர்த்தப்படுகிறது. மகிழ்வான உணர்வைத் தரக்கூடிய கொண்டாட்டமான இசை என யாரேனும் இதைக் கூற முடியுமா? அதற்காக இது சோக இசை என்று அர்த்தமாகாது. ஏதோ முடிவடையாத உணர்வு எஞ்சி இருக்கும் என்பது கேட்கும்போது தெரியும்.

 

டெபுஸியின் ’நீர் பிம்பங்கள்’ (Reflects dans l'eau from Images) இசை அப்படிப்பட்ட உணர்வை இன்று எனக்குத் தந்தது. மிகவும் தத்தளிக்கும் உணர்வு. ஒருவேளை இசையமைப்பாளர் இந்த உணர்வைத் தரவேண்டும் என நினைத்தாரோ என்னமோ? ஆனால், தொடங்கிய நொடியிலிருந்து மிகவும் சஞ்சலத்தை மட்டுமே இந்த இசை அளித்தது. மதிய வேளையில் அலுவலக வேலைகளின் இடைவெளியில் கேட்கக் கூடிய இசையில்லை. பல கார்டுகளை ஒன்றாக ஒலித்த சமயம் இசையின் ஸ்வர விலகல்கள் மட்டுமே அதிகமாக இருந்தது. ரொம்பவும் dischordant இரைச்சல். வேறொரு தருணத்தில் கேட்டால் நம் மனதைத் தொட்டுப் பார்க்கும் என நினைக்கிறேன். அதற்கான தருணம் வாய்க்க வேண்டும். கீழிருக்கும் காணொளியில் இதைக் கேட்கலாம்.

 

டெபுஸியின் புதுவகை நுணுக்கங்களை பின்னர் வாக்னரும் பிரயோகப்படுத்தினார். குறிப்பாக வாக்னரின் ’லே வல்கைர்’ எனும் இசை நாடகத்தில் chromatic harmony வகை டென்ஷன்களை உபயோகித்திருப்பதால் டெபுஸியே இதன் தந்தை என அழைக்கப்படுகிறார். வாக்னரின் நாடகங்களில் இதன் பிரயோகம் இன்றளவும் பிரபலமாக இருக்கிறது.

அடுத்து, சோபினின் இசை A Flat Major மற்றும் C Sharp Minor பாடங்கள் (Etude in A Flat Major Op25, Etude in C Sharp minor Op.25). மிக ரம்மியமான தாலாட்டு இசை போல இருந்தன. ஆனால் இதிலும் சில அபஸ்வர துணுக்குகள் நவீன முயற்சி போலத் தோன்றியது. இசை தரும் மனவிலக்கமும் ஒருவகை உணர்வு தான்.

 

கடைசியாக வந்தது பீத்தாவனின் சொனாட்டா (D Minor Op 32). பீத்தாவனின் இசை மேல் எனக்கு எப்போதும் மிகுந்த மரியாதை உண்டு. லட்சிய இசைக்கு மிகச் சிறந்த உதாரணமாக இவரது இசையைச் சொல்கிறார்கள். என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அவ்ரது தனியாத கனவு காணும் கலைஞர் எனும் முகம் தான். காது கேட்காமல் போனபின்னும் மிகப் பிரம்மாண்டமான இசையை எழுதியிருக்கிறார். குறிப்பாக அவரது கடைசி காலகட்டது இசை, நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங் போல,  a giant leap for mankind தான். இந்த சொனாட்டாவிலும் முதல் பகுதியில் வரும் தீவிரம் எனக்கு மிகவும் உணர்ச்சிகரமாகத் தோன்றியது. குறிப்பாக, 0:38 பகுதியிலிருந்து வரும் கருவை மீண்டும் மீண்டும் பல இடங்களில் கொண்டு இணைக்கும் அவரது பாங்கு ஆஹாகாரம் போட வைத்தது. நிச்சயம் கேட்க வேண்டிய ஒரு இசைத் தொகுப்பு.

 

ஏன் நவீன புது முயற்சி இசையை ரசிக்கும் மனநிலை நமக்கு ஒர் acquired taste ஆகவே இருக்கிறது? நம்மால் திரும்ப நினைவுபடுத்தக்கூடிய சொற்கட்டுகள், இசை துணுக்குகள் உள்ள இசையை மட்டும்தான் ரசிக்கிறோமா? முணுமுணுக்க முடிகிற இசைத்துண்டுகள் தான் நம்மை பாடலுடன் அல்லது இசையுடன் மீண்டும் உறவுகொள்ள வைக்கும் அடிப்படை ரகசியமா? ரயில் தண்டவாளங்கள் போல எந்த மன நிலையிலும் நம்முள் சேராத இசை வகைகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. நாம் அவற்றுக்கு பல சந்தர்பங்கள் அளிப்பது போல, இசையில் வரும் பல பிரயோகங்களும் நமக்கு பல சந்தர்பங்களை அளிக்கின்றன. ஏதேனும் ஒன்றைப் பிடித்து என் கதவைத் திறந்திட மாட்டாயா எனக் கேட்பது போல.

எதைக் கேட்டு பாதிக்கப்பட்டு ’இதயம் போகுதே’ பாடல் உருவானது என இளையராஜா மனம் திறந்திருப்பதை சமீபத்தில் பார்த்திருப்போம். எப்படி நாட்டுப்புற இசை சங்கதிகளை பாடல்களில் புகுத்தியுள்ளாரோ, அதே மாதிரி மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய இசை பாணியும் அவரது இசையில் நிரம்பியுள்ளன. arrangement எனச் சொல்லக்கூடிய பாணிமாற்றத்தில் மிகவும் தேர்ந்தவர். அதாவது, சில வாத்தியங்களைக் கொண்டு ஒரு பாணியில் அமைந்த இசையை, வேறொரு கருவியில் முற்றிலும் புது பாணியில் தரக்கூடியதைத் தான் arrangement எனக் கூறுவர். ராஜாவின் பின்னணி இசையில், ஒரு இடத்தில் தந்திக் கருவிகள் செய்யும் ஜாலத்தை வேறொரு இடத்தில் குழல் கருவிகள் செய்யும். அப்படி ஒரு விஷயத்தைத் தான் இந்த பாடலில் அவர் செய்துள்ளார்.

ஷூபர்டின் முடிவடையாத சிம்பொனியின் (Schubert Unfinished Symphony 8) முதல் பகுதியை இளையராஜா மேடையில் ஒருங்கிணைத்தார். பின்னர், அந்த இசையின் அடித்தள உணர்வு மாறாமல் பாடலாக மாற்றியதையும் செய்து காட்டியதும், நம்முன் நிகழ்த்தியதும் ஒரு பெரும் ரிக்கார்டிங் அறையில் இருந்து கவனிக்கும் சந்தோஷத்தை அளித்தது. கீழே ஷுபர்டின் Unfinished Symphony.

 
 

 

நாத வினோதங்கள், நடன சந்தோஷங்கள் - செயிண்ட் சான்ஸ்

இன்று மதியம், லண்டன் இசை மாத நிகழ்ச்சியின் தொடர்ச்சியாக, புனித ஆன் தேவாலையத்தில் ரசித்த இசை - செயிண்ட் சான்ஸ் அமைத்த பியானோ ட்ரியோ (E minor Op 92)

பீத்தாவனுக்குப் பிறகு மிகப் பிரம்மாண்டமான இசை அலங்காரங்களை அமைத்தது செயிண்ட் சான்ஸ் (Camille Saint-Saens, 1835-1921) எனும் பிரெஞ்சு இசையமைப்பாளர். மொசார்டை விட செயிண்ட் சான்ஸ் மிக அற்புதமான இசையமைப்பாளர் எனப் பல இசை விமர்சகர்கள் கருதுகிறார்கள். சிறுவர்களுக்கான இனிய எளிமையான இசை பாணிகளை பிரயோகித்து இசையமைத்தவர் என மொசார்ட்டை சில இசை விமர்சகர்கள் குற்றம் சொல்கிறார்கள். தன்னியல்பாக இசையில் அமையக்கூடிய படைப்பியல்பை மட்டுப்படுத்தி சில சட்டகங்களுக்குள் அடைக்கப் பார்த்தவர் என்பதே அவர் மேலுள்ள குற்றச்சாட்டு. அப்படி என்ன தான் செய்தார்?

ராக பிரயோகங்களையும் சாத்தியங்களையும் மிக விரிவாக வெளிப்படுத்தக் கூடியது கர்னாடக சங்கீத ஆலாபனைகள். லயக் கட்டுப்பாடில்லாமல் பாடகரின் கற்பனைக்கு ஏற்றார்போல ராகத்தின் சில விஷேசப் பிரயோகங்களை மிக விஸ்தாரமாக எடுத்துரைக்கும் இடம். கிட்டத்தட்ட ராகத்தின் தனிப்பட்ட இயல்பான சில சங்கதிகள் இதன் மூலம் பல தளங்களுக்கு பரவும். இதனாலேயே முன்னர் ஆலாபனை மட்டுமே பல மணி நேரங்கள் நீண்ட கச்சேரிகள் இருந்திருக்கின்றன. பல கச்சேரிகள் நள்ளிரவையும் தாண்டி அதிகாலையில் முடிவடைய இதுவும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கிறது. பாடகரது கற்பனையே இதன் எல்லை.

அதேபோல, தேவாலய இசையாகத் தொடங்கிய ஐரோப்பிய சாஸ்த்ரிய இசையும் பாடகர்களின் குரல் திறமையை நம்பியே இயங்கியது. க்ரிகாரியன் சாண்ட்ஸ், பாக்கின் மாஸ் போன்றவை பாடல் குழுக்களின் குரல்களது ஏற்ற இறக்கங்களையும் பெரிதும் நம்பியிருந்தன. காலப்போக்கில் வாத்திய இசையாக அவை மாறியபோதும் இசையமைப்பாளரின் கற்பனையைப் பொருத்து அவை பல திசைகளிலும் பயணிக்கும். மெல்ல, இசைக்கென புது கோட்பாடுகளை இசை விமர்சகர்கள் உருவாக்கினர். அதாவது சொனாட்டா, சிம்பொனி, கான்செர்டோ என இசையில் பல கட்டமைப்புகள் உருவாயின. அவற்றைக் கொண்டு தான் இசையை விளக்கவும், இசையைத் தர நிர்ணயம் செய்யவும் ஆரம்பித்தனர்.

 

 

தனது கற்பனை மூலம் பல இசைக் கோர்வைகளை உருவாக்கிய மொசார்ட், அவற்றை பல ‘பாணி’ புட்டிக்குள் அடைக்கத் தொடங்கினார். சொனாட்டா என்பது இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் - முதல் பகுதியில் வரும் ஸ்வரங்கள் கடைசி பகுதியிலும் வர வேண்டும் - என இசை விமர்சகர்கள் அமைத்த கட்டமைப்புக்குள் இசையை எழுதத்தொடங்கினார். இதனால் முதலில் அடிவாங்கியது அவரது சுயக் கற்பனையின் விஸ்தாரம். பல தரப்பட்ட இசை வகைகளை தன் குறுகிய காலத்துள் எழுத முடிந்தாலும் அவரால் பீத்தாவன் போல அசாத்தியமான படைப்புகளை உருவாக்க முடியவில்லை. காது கேளாமல் போனாலும், பெரும் கனவு உந்தித் தள்ள அளப்பெரிய படைப்பை உருவாக்க பீத்தாவன் முனைந்தார். அவரது சிம்பொனி ஐந்தின் தொடக்கத்தைக் கேட்டாலே இதன் சாத்தியங்களை நாம் உணர முடியும்.

 

 

ஜெர்மன் உலகம் இசைக்கு தந்த கொடை எனப் பல பெரும் இசையமைப்பாளர்களை அடையாளம் காட்ட முடியும். ஆனால், பிரான்சில் பீத்தாவன் போல அசாத்திய தரிசனம் நிரம்பிய ஒருவர் செயிண்ட் சான்ஸுக்கு முன்னர்  இல்லை என்பதே இசை விமர்சகர்களின் கருத்து. அதனால் செயிண்ட் சான்ஸின் இசை ஐரோப்பிய இசையின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக கருதப்படுகிறது.

நான் செயிண்ட் சான்ஸின் இசையை அதிகமாகக் கேட்டதில்லை. நான் விரும்பிப் படிக்கும் மேற்கத்திய இசை விமர்சகர் Alex Ross எழுதிய The Rest is Noise புத்தகத்தில் அவரைப் பற்றி படிக்கும்போது சில இசைத் தொகுப்புகள் கேட்டேன். அதற்குப் பிறகு அவரைத் தொடரவில்லை. ஆனால் இன்று நான் கேட்ட பியானோ ட்ரியோ எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. இனிமேல் செயிண்ட் சான்ஸின் இசையைத் தொடர்ந்து கேட்க வேண்டும் எனும் ஆசை பிறந்தது. அதற்கு ஒருசில காரணங்கள் என நான் நினைப்பது;

1. பியானோவின் அசாத்திய வேகம் மற்றும் பல தளங்களில் நடந்த அடிப்படை கருவின் விரிவாக்கமும் முக்கியமான காரணம். கீழிருக்கும் இரண்டு இசைத் துணுக்குகளையும் கேளுங்கள். முதல் துணுக்கு தான் முழு இசைக்குமான அடிப்படை கரு (இதிலேயே 1:24லிருந்து பியானோவின் ஸ்கேல் மாறுகிறது) இரண்டாவது துணுக்கில் இதே கரு எப்படி விரிவடைந்திருக்கிறது எனக் கேளுங்கள்.

 

 

2. பொதுவாக பிரான்ஸ் ஷுபர்ட், பிரான்ஸ் சோபின், ராபர்ட் ஷூமன் போன்றவர்களின் இசையில் இருக்கும் கற்பனாவாதம், திரும்பத் திரும்ப வெவ்வேறு வேகத்தில் வரும் மெலடிகள் போன்றவை ஆரம்பத்தில் கேட்க நன்றாக இருந்தாலும், தொடர்ந்து கேட்க மிகவும் அலுப்பாக இருக்கும். குறிப்பாக நாட்டிய இசை போல ஒரே இசைத் துணுக்கு பல வேகங்களில் வந்தால் இசையில் மாற்றமே இல்லாமல் ரொம்பவும் தட்டையாக இருக்கும். கேட்பதற்கு நன்றாக இருந்தாலும், சுவையான ஒரே ஒரு பதார்தததை மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் சாப்பிடுவது போல சீக்கிரமே அலுத்துவிடும். (சில இசை விமர்சகளுக்கு மொசார்டின் இசை ஏற்றதாக இல்லை என்பதை இதை முன்வைத்து புரிந்துகொள்ளலாம் என நினைக்கிறேன்)

செயிண்ட் சான்ஸ் கற்பனாவாதம் தோன்றிய பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பிறந்தாலும், அவரது இசையில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் ‘நவ யுக’ அடோனல் வகை சோதனை முயற்சிகளும் உண்டு. அதே சமயம், நடன இசையின் துரித தாளங்களின் வெளிப்பாடுகளும் உண்டு. அதனால் இந்த இசை அலுக்கவில்லை - புதுப் புது கதவுகளைத் திறந்தபடி ஒரு கோட்டையை கண்டறிவது போல, இசை வெவ்வேறு புது திறப்புகளைச் சந்தித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. கீழுள்ள இசைத் துணுக்கை மட்டும் கேளுங்கள் - ஏதோ இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஜாஸோ இல்லை நம்மூரின் கமக இசை அலங்காரமோ எனச் சந்தேகம் வந்துவிடும்.

3. நாடக தருணம் போல இசையின் கடைசிப் பகுதியும் மிகுந்த டென்ஷனாக அமைந்துள்ளது. குறிப்பாக வயலினும் பியானோவும் உரையாடும் கடைசி ஐம்பது நொடிகள் அற்புதம்.

பொதுவாக மதிய நிகழ்வுகளுக்கு கூட்டம் சேராது என நினைத்திருந்தேன். ஆனால் இன்று உட்காரவே இடம் கிடைக்கவில்லை. சிறு அரங்கம் தான் என்றாலும் ஐம்பது நாற்காலிகளாவது இருந்திருக்கும். அதே அளவு மக்கள் நின்றபடியும் கேட்டார்கள். செயிண்ட் சான்ஸின் பல ரசிகர்கள் வந்திருந்தார்கள் என நினைக்கிறேன். நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மேலாக கைதட்டல் நிற்கவில்லை.

வைணவ சம்பிரதாயத்தில் ‘எழுந்திரு போதும்’ எனச் சொல்லும்வரை பெரியவர்களின் காலில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து சேவிக்க வேண்டும் எனும் மரபு இருப்பது போல, சாஸ்த்ரிய நிகழ்வுகளில் கைதட்டல் தொடங்கியதும் இசைக்கலைஞர்கள் மேடையில் குனிந்து கைதட்டலை ஏற்று உள்செல்ல வேண்டும் எனும் மரபு உள்ளது. உள் சென்றபின்னும் கைதட்டல் தொடர்ந்தால் மீண்டும் மேடைக்கு வந்து கைதட்டலை ஏற்க வேண்டும். இன்று அந்த மூன்று இளம் கலைஞர்களும் கிட்டத்தட்ட நான்கு முறை மேடைக்கும் உள்ளுக்கும் நடையோ நடை என நடந்துவிட்டனர், அளவில்லா சந்தோஷத்துடன்.

 

லண்டன் கலை நிகழ்ச்சிகள் - மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய இசை.

காண்ட்ராக்ட் முடிந்த ஒரு இடைவேளைக்குப் பிறகு புது வேலைக்குப் போகத் தொடங்கிவிட்டேன். பழைய பிராஜக்டையே சரியா முடிக்கலை திரும்ப வந்து முடிச்சிட்டுப் போ எனக் கூப்பிட்டதால் அங்கேயே மறுபடியும் அடைக்கலம். போன மாதம் திடீரென காண்ட்ராக்ட் முடிந்து வேலை போனபோது, அடடா என்னடா இது புது அலுவலகத்தைச் சுற்றி பல முக்கியமான இடங்கள் இருக்கே அதையெல்லாம் பார்க்கலியே என வந்த எரிச்சலை இப்போது தவணை முறையில் சரி செய்துவருகிறேன். நான் வேலை செய்யும் செண்ட்ரல் லண்டன் அலுவலகத்தைச் சுற்றி பல கலை நிகழ்ச்சிகள் நடந்து வருகின்றன. இந்த வாரம் முதல் நேரம் கிடைக்கும்போது ஒவ்வொன்றாகப் பார்க்க உத்தேசம்.

1. சார்லஸ் டிக்கன்ஸின் இருநூறாவது ஆண்டு பிறந்த நாள் விழாவை முன்னிட்டு, லண்டனின் பல இடங்களில் அவரது படைப்புகள், வாழ்க்கைப் பற்றிய கண்காட்சிகள் நடக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்றாவது பார்த்துவிடவேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கிறது. என் அலுவலகம் இருக்கும் ஹால்பேர்ன் பகுதியில் தான் The Old Curiosity Shop எனும் கடை இருக்கிறது. குறைந்தபட்சம் அதையாவது பார்த்துவிடவேண்டும்.

2. லண்டன் நகரின் இசை விழா கடந்த வாரம் முதல் தொடங்கி விட்டது. பல தேவாலையங்களில் மதியம் ஒரு மணி முதல் இரண்டு மணி வரை ஏதேனும் மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய சங்கீத நிகழ்வு நடைபெறும். சில சமயம் ஜாஸ் இசையும் உண்டு. அனுமதி இலவசம். இன்று ஷூமேன், பீத்தாவனின் நிகழ்வுக்காக புனித ஆன் தேவாலயத்துக்குச் சென்று வந்தேன்.

3. மற்ற இசை நிகழ்வுகள் பற்றிய அட்டவணையை இங்கு பார்க்கலாம்.

4. இவ்வருடம் நடக்கயிருக்கும் ஒலிம்பிக்ஸுக்காக லண்டனின் ஸ்ட்ராட்போர்ட் எனும் இடத்தில் பெரிய விளையாட்டு அரங்கம் தொடங்கப்பட்டுள்ளது. விளையாட்டு நடக்கும் நாட்களுக்குத் தான் டிக்கெட் கிடைக்கவில்லை, இப்போது காலியாக இருக்கும் மைதானத்தையும் அதைச் சுற்றி கட்டப்பட்டிருக்கும் புது டவுன்ஷிப்பையும் பார்த்து வரலாமே!

5. சுமார் நூற்றி ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன் கட்டப்பட்ட லண்டன் தரையடி ரயில் பாதைகளைப் பற்றிய மிக அற்புதமான கண்காட்சி பிரிட்டிஷ் நூலகத்தில் நடந்து கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. லண்டன் தரைக்குக் கீழே இயங்கும் 30 சதவிகித நகரத்தில், பாரீஸின் காடகோம்ஸ் போல பல பூதாகரமான நிழல் பகுதிகள் இருந்தனவாம். அவற்றைப் பற்றி இந்தக் கண்காட்சியில் தெரிந்துகொள்ளலாம். அனுமதி இலவசம்.

6. இரண்டாம் உலகப் போரில் பயன்படுத்தப்பட்ட போர் கப்பல்கள் தேம்ஸ் நதியில் இவ்வருடம் முழுவதும் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டிருக்குமாம். அதை மட்டும் ஏன் விட்டுவைக்க வேண்டும்?

*
இன்றைய இசை நிகழ்ச்சி பற்றி ஓரிரு வார்த்தைகள்.

புனித ஆன் தேவாலயம் உலகப் புகழ் பெற்ற புனித பால் தேவாலயத்துக்கு மிக அருகே உள்ளது. இங்கிலாந்திலேயே இரண்டாவது பெரிய தேவாலயமான புனித பால் அருகே சிறு கீற்று போலிருக்கிறது புனித ஆன் தேவாலயம். வாடிகனின் சர்வாதிகாரத்தை எதிர்த்து அவற்றின் கொள்கைகளுக்கு எதிராகத் தொடங்கப்பட்ட பிராட்டஸ்டண்ட் அமைப்பின் பிதா மார்டின் லூதர் வழி வந்த ஆங்கியேல தேவாலயங்கள் லூதரன் எனப் பெயர் கொண்டன. வாடிகன் நகரப் போப்பைத் தலைமையாக ஏற்றுக்கொள்ளாத இவர்களுக்கு ஆங்கிலேய லூதரன் அமைப்பு தான் இறை கொள்கைகளைத் தீர்மானிக்கிறது. இசைக் கலைஞர் மார்டின் லூதர் தொடங்கிய அமைப்பாததால் இந்த தேவாலயங்களில் இசை மிக முக்கியமான அங்கம் வகிக்கிறது.

குறிப்பாக, புனித ஆன் தேவாலயத்தில் இசைக்காக ஒரு அமைப்பு இயங்குகிறது. மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய சங்கீதம் மட்டுமல்லாது ஜாஸ் போன்ற வகைகளையும் இங்கு இசைக்கிறார்கள். ஆலயத்தின் அமைப்பும் இசை நிகழ்வுகளுக்கு ஏற்றார்போல விசாலமாக இருப்பதோடு மட்டுமல்லாது, பெரிய ஆர்கன் அமைப்புகளுடன், வெளிப்புற சத்தம் உள் நுழையாதபடியான கட்டிட அமைப்பும் கொண்டிருக்கிறது. எதிரொலி இசைக்குத் தடையாகக் கூடாது என்பதால் சில தேவாலயங்களில் ஆர்கன் பைப்புகள் விஷேசமான வடிவில் இருக்கும். மேற்கோபுரங்களும் அதற்கேற்றார்போல வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும். பரோக் அமைப்பின் கட்டிட வடிவமைப்பில் இவ்வகை இலக்கணங்கள் சாத்தியம். அப்படிப்பட்ட அமைப்புகளை இங்கும் பார்க்க முடிந்தது.மற்றபடி பெரிய அலங்காரங்களோ பிரதான காதிக் வகை வளைவுகளோ இங்கில்லை.

இந்த முறை லண்டனில் நடக்கும் இவ்வகை மதிய இசை நிகழ்ச்சிகள் மிக விரிவான இசைப்பாடல்களைக் கொண்டிருக்கவில்லை. கிட்டத்தட்ட அனைத்தும் மூவகை இசைக் கருவிகளைக் கொண்டு அமைக்கும் ட்ரியோ அல்லது ஐவகை வாத்தியங்களாலான குவிண்டட் பாடல்கள் மட்டுமே. சிறு அறைக்குள் நடத்திவிடலாம் என்பதால் இவற்றை சேம்பர் இசை எனப் பகுத்துள்ளனர். குறைவான இசைக்கருவிகளைக் கொண்டு சிம்பொனி போன்ற அளவில் பெரிய இசையை நிகழ்த்திக்காட்ட முடியாது.

இன்று நடந்த இசை நிகழ்ச்சி - பியானோ ட்ரையோ. மூன்று வாத்தியங்களில் பிரதானமாக அமைந்திருக்கும் கருவியைக் கொண்டு தான் ட்ரியோவின் பெயர் வழங்கப்படும். இன்றைய நிகழ்ச்சியில் ராபர்ட் ஷுமனின் Fantasiestücke Op 88வும், பீத்தாவனின் Archduke ட்ரையோவும் இடம்பெற்றன. கீழுள்ள காணொளியில் அவற்றைக் கேட்கலாம். அவர்கள் இருவரும் பியானோ இசைப்பதில் வல்லுனர்கள். அதனாலேயே அவர்களது ட்ரையோ இசையில் பியானோ பிரதான பங்கு வகிக்கும்.

மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய இசையில் மிக முக்கிய்மாக கவனிக்க வேண்டியது - கருவிகள் நிகழ்த்தும் ஸ்ருதி மாறுதல்களும், தாள வேறுபாடுகளும் தான்.

ஒரு கருவி தொடங்கிய சில நொடிகளில் அடுத்த இரண்டு கருவியும் அதே இசையைத் தொடங்குவதால் கிடைக்கும் கால இடைவெளி சரியாக இருந்தால் தான் ஹார்மொனி எனச் சொல்லப்படும் ஒத்திசைவு சாத்தியம். சில சமயம் ஒரு கருவி ஏறுமுகமாக வாசிக்கும்போது மற்றொன்று கீழிறங்கும் - அப்போது அவை இரண்டும் சில புள்ளிகளில் சந்தித்துக்கொள்ளும். அவற்றை contrapuntal புள்ளிகள் என அழைப்பர். கேட்க இனிமையாக இருக்கும் இசையில் இவ்வகை ஒத்திசைவு மிக முக்கியமாகும்.

கீழுள்ள காணொளியின் தொடக்கத்தில் கவனியுங்கள். செல்லோ ஏறுமுகமாகச் செல்லும்போது, அதே இசையை வயலின் இறங்குமாக அமைந்திருக்கிறது. அடுத்தடுத்து வருவதால் மிக ரம்மியமான மெலடி ஊடல் போல கொஞ்சல் சிணுங்கல் கோபித்தல் போல உருவாகிறது.
 

அதே போல, கீழுள்ள ஷூமன்ன் ட்ரியோவின் கடைசிப் பகுதியை கவனியுங்கள்.

 

எல்லா இசைக் கருவிகளும் ஒரே நேரத்தில் மிலிட்டரி இசை போல தொம் தொம் எனத் தொடங்கினாலும், மெல்ல ஒவ்வொன்றும் பிரிந்து தனியாவர்த்தனம் செய்யத் தொடங்குகின்றன. அதற்குப் பிறகு அவை அனைத்தும் எப்போதும் இணையும் என நமக்கு டென்ஷன் தொடங்கிவிடும். இணைந்தால் தானே இனிமை! ஒரு முறை அதன் சுவையை அனுபவித்த நமக்கு அந்த ஒத்திசைவு எப்போது வரும் என ஏக்கம் உருவாகிவிடும். அதற்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்குவோம். ஆனால் பாரபட்சமில்லாத இசையமைப்பளரோ தனித் தனி இசையை வெவ்வேறு திசைகளில் அனுப்பிவிட்டாரே. ஆதார சுருதியிலிருந்து விரிவடைந்து வயலின் வேறெங்கோ பயணிக்கும்போது, செல்லோ கீழ் ஸ்தாயியில் வயலினுக்கு எதிர்புரமாக அல்லவா பயணிக்கிறது. வயலின் ஒரு நோட்ஸ் வரிசையை வாசிக்கும்போது, பியானோ வேறொன்றை இசைக்கிறது. ஆனால் ஆச்சர்யமாக, ஹோம் நோட் எனச் சொல்லப்படும் ஆதார ஸ்ருதியை வந்தடையும்போது எல்லாகருவிகளும் அதே நேரத்தில் அங்கு வந்து இணைந்துகொள்ளும். சில சமயங்களில் ஒரு கருவி முன்னணியாகவும் மற்றவை அதற்கு ஒத்தாகவும் அமையும். அப்படிப்பட்ட கருவிகளை accompaniment என வழங்குவர்.

கர்னாடக இசையில் ராகத்தின் பல விஷேசப் பிரயோகங்களை பலவிதத்தில் பாட முடிவது போல இங்கும் ஒவ்வொரு இசைக்கருவியும் தத்தம் பயணத்தில் எங்கெங்கோ சஞ்சாரிக்கும். B Major என ஒரு இசையைச் சொல்லும்போது அதன் ஆதார ஸ்ருதியைத் தான் B Major எனும் கார்டைக் கொண்டு குறிப்பிடுகிறார்கள். ஆனால், அந்த B Major வந்தடைய தான் எத்தனை மேஜர், மைனர் வழிகள்! ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு சாத்தியக்கூறு. இசையமைப்பாளன் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது எண்ணிலடங்கா சாத்தியங்களை விட்டுவிடுகிறான். அவையெல்லாம் சரியாக அமையும் எனச் சொல்லமுடியாது. முடிவில் எல்லாம் இணைந்துகொள்ளும் போது கேட்பவர்கள் அடையும் அமைதியைத் (அப்பாடா,முடிஞ்சுதுப்பா) தான் returning Home என ஆதாரச் சுருதியைப் பற்றி குறிப்பிடுவார்கள். வீட்டுக்கு திரும்பினால் எல்லாம் சுகமே என நினைத்திருக்கும் அப்பாவி ஸ்வரங்கள்.

கீழே கேளுங்கள் - ஆரம்பத்தில் ஒலித்த மார்ச்பாஸ்ட் ஒலி பாதியில் (3:14) திரும்பவும் ஆரம்பத்துவிட்டது. அதாவது ஒரு சுழற்சி முடிந்துவிட்டது என அர்த்தம். ஆனால் அதற்குப் பிறகு ஒவ்வொரு கருவியும் வேறு வகையான நோட்ஸ்களை வாசிக்கும். இதைத் தான் variations என அழைப்பர். அதாவது ஆரம்ப பகுதியில் வந்த அதே நோட்ஸ்களைக் கொண்டு அவற்றைச் சற்றே மாற்றியமைத்து வேற வித இசையை வாசிப்பார்கள். இதிலிருக்கும் சாத்தியங்கள் எண்ணிலடங்காதவை.

  

பதிவில் திருத்தம்

விமலாதித்த மாமல்லன் கதைகள் தொகுப்பு - முடவன் வளர்த்த வெள்ளை புறாக்கள் பதிவில் வரும் குறிப்பிட்ட ஒரு  வரி ரெண்டு நாட்களாக பெரும் சங்கடத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது. 

//பல விதத்தில் இந்நாவல் முடவன் கதையின் விரிவான பார்வையை முன்வைக்கிறது என்றே தோன்றுகிறது. //

இந்த வரி  நான் சொல்லவந்ததை வெளிப்படுத்தவில்லை என நண்பர் ஒருவர் குறிப்பிட்டார். இந்த வரியைப் படிக்கும்போது, மாமல்லனின் கதையைப் பார்த்துதான் ஜெயமோகன் எழுதிவிட்டார் எனப் பொருள் வரும்படியாகத் தோன்றுகிறது என நண்பர் சொன்னார். அதுவல்ல நான் சொன்னது.

நான் சொல்ல வராத விஷயத்தை முன்வைப்பதாக இருப்பதால் இப்போது படிக்கும்போது எனக்கும் அந்த வரி சங்கடத்தை உண்டாக்குகிறது. எனது மொழிப் பிரயோகத்தின் குறைபாடு தான் அது.

//பல விதத்தில் இந்நாவல் முடவன் கதையின் விரிவான பார்வையை முன்வைக்கிறது என்றே தோன்றுகிறது. //

முடவன் வளர்த்த புறாக்கள் கதையின் கரு இயக்கத்துக்கும் தனி மனிதனுக்கும் உள்ள உறவைப் பேசுகிறது. ஒரு குமாஸ்தாவின் டயரி குறிப்பின் மூலம் அவனது தியாகத்தின் அர்த்தமின்மை பற்றிய நிகழ்வாக இக்கதை உள்ளது.

பின் தொடரும் நிழலின் குரல் ஒரு பெரும் விவாதக்களம். தியாகத்தைப் பற்றிய விசாரணையாக இந்த நாவல் அமைந்துள்ளது. பல தளங்களிலும் கோணங்களிலும் தியாகத்தின் மேன்மை, அர்த்தமின்மை, தேவை பற்றி பல நிகழ்வுகள் மூலம் பரிசீலிக்கிறது.

'முடவன் கதையின் விரிவாக பார்வை' எனச் சொல்லும்போது தியாகம் எனும் கருப்பொருளைத் தான் நான் குறிப்பிட நினைத்தேன்.  எனது மொழியின் குறைபாடால் இந்த தப்பர்த்தம் வந்துவிட்டது.

இது சம்பந்தமாக, நண்பர் ஆர்.வி பதிவில் நான் எழுதிய கமெண்டு இங்கே:

//அன்புள்ள ஆர்.வி,

ரெண்டு கதைகளுக்கும் சில பொதுவான விஷயங்கள் உள்ளன என்பது மட்டுமே இரண்டையும் படித்த என் எண்ணமும். புகாரினின் வாழ்க்கைக் குறிப்பே கையில் இருக்கும்போது இந்தக் கதையைப் படித்துதான் நாவல் எழுதப்பட்டது என்பதெல்லாம் சும்மா. அப்படி செய்திருக்கக் கூடிய வாய்ப்பே இல்லை என இரண்டையும் படித்தவர்கள் சொல்வார்கள். அதே சமயம், சிலர் சொல்வது போல பத்து பக்கங்களிலிருந்து ஆயிரம் பக்கம் எழுதமுடியுமா என்பதும் சரியான வாதமில்லை.

.... நாவலின் முன்னுரையிலேயே அதைச் சொல்லியிருப்பார். இரு குறள்களின் சாராம்சமாக தியான மந்திரம் போல ஒரே கேள்வியின் பன்முக விசாரணைகள் தான் அந்த நாவல். என்னைப் பொறுத்தவரை மாமல்லனின் கதை விசாரணையாக அமையவில்லை. அது ஒரு நிகழ்வு என்றளவில் எழுதப்பட்டது.

....மேலும், இது ஒரு காலகட்டத்தில் பலரும் எழுதிய பாணி தான். ஹென்ரி ஜேம்ஸ், ஜே.டி.லாங்கிஸ் (Longing) போன்றவர்கள் இப்படி மற்றவர்களின் குறிப்புகளைக் கொண்டு நாவல் எழுதியுள்ளனர். அண்மைக்காலத்தில் புனைவிலிருந்து புனைவும் எழுதப்பட்டுதான் வருகிறது – ஹென்ரி ஜேம்ஸை முன்வைத்து டோபின் எழுதிய The Master நாவல் அதற்கு சரியான உதாரணம். இதெல்லாம் ஒரு வகைக்குள் அமைந்துவிடுவதால் காப்பி அடித்ததாக ஆகாது.//